Με δύο πολύ σημαντικές και ιδιαιτέρως σημαίνουσες παρεμβάσεις έκλεισε το 2015 για την κυβέρνηση, για τη χώρα. Είναι η αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης και η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης. Ξεχωριστές κατακτήσεις αμφότερες για τη Δημοκρατία, για τη δικαιοσύνη, για την κοινή λογική. Πολύ περισσότερο που συγκέντρωσαν την παμψηφία η μια, τη μεγάλη πλειοψηφία η άλλη της Βουλής των Ελλήνων.
Και τις δυο τις πιστώνεται, κατά κύριο λόγο, η κυβέρνηση της Αριστεράς, μιας και είναι εκείνη που πήρε τις σχετικές πρωτοβουλίες. Που επί των ημερών της, φαίνεται πως, η πολιτική λειτουργία ανακαλύπτει τους θετικούς της στόχους...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Και τι δεν έζησε ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του μέσα στο 2015. Τρεις περιφανείς εκλογικές νίκες πρώτα-πρώτα, στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου, αλλά και στο δημοψήφισμα. Κι ύστερα την μεγάλη περιπέτεια της διαπραγμάτευσης. Με την τεράστια προσπάθεια και, τελικά, με τον συμβιβασμό. Εκεί όπου εσήμανε η προσγείωση στη δύστροπη πραγματικότητα. Κάποιοι μιλούν για το τέλος των ψευδαισθήσεων. Μπορεί να είναι κι έτσι. Το ζήτημα είναι πως από κει και πέρα αρχίζει η προσαρμογή, η έτσι κι αλλιώς αναγκαία. Εκεί που παίρνει πολιτική υπόσταση η παλιότερη ρήση του Γιάννη Δραγασάκη, για «βίαιη προσαρμογή» του ΣΥΡΙΖΑ στα πραγματικά δεδομένα των καιρών. Κάτι που φάνηκε και αποτυπώθηκε αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ως «ωρίμανση» του τρόπου σκέψης και δράσης. Και συνεχίζεται. Πολύ περισσότερο που, παράλληλα με την ιδιαιτέρως απαιτητική διαπραγμάτευση, η κυβέρνηση βρίσκει τον χρόνο αλλά και τα αποθέματα πολιτικής ικμάδας ώστε να προχωρά σε δηλωτικές του προσανατολισμού της παρεμβάσεις. Από το νομοθέτημα για την ιθαγένεια ώς την επιστροφή στη νομιμότητα των καναλιών και των καναλαρχών. Κι από την αναγνώριση της κρατικής υπόστασης της Παλαιστίνης ώς την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης. Ενώ η διαρκής προσπάθειά της για την αντιμετώπιση του προσφυγικού παραμένει επίμονα ανθρωποκεντρική. Παρεμβάσεις με απολύτως ευκρινές πρόσημο, με έντονο αριστερό χρωματισμό...
Προκλήσεις και στοιχήματα
Ιδιαιτέρως αισιόδοξος δηλώνει ο πρωθυπουργός για το 2016. Και ελπίζουμε να πρόκειται όντως για αισιοδοξία με βάση και με τεκμήρια. Η ομιλία του στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο υπήρξε δηλωτική προθέσεων, σχεδιασμών και αποφασιστικότητας. Καθώς οι πολύ βαριές υποχρεώσεις, οι εκ του προγράμματος απορρέουσες, φαίνεται πως ολοκληρώνονται, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, μέσα στους πρώτους μήνες του 2016. Οπότε θα υπάρχει όλος ο χρόνος ώστε η κυβέρνηση της Αριστεράς να αναπτύξει το δικό της σχέδιο, το «μεροληπτικό» -καθώς διακηρύσσει- υπέρ των αδυνάτων. Ενώ ο μεγάλος στόχος, εκείνος της διαπραγμάτευσης για την ελάφρυνση του χρέους, φαίνεται πως δεν βρίσκεται πλέον πολύ μακριά.
Εμπροσθοβαρές ήταν, έτσι κι αλλιώς, το πρόγραμμα εξ αρχής. Πράγμα που σημαίνει πως τα στριμώγματα και τα ζόρια πέφτουν όλα μαζί, σε πολύ πυκνό χρόνο. Έως περίπου τα μέσα του νέου χρόνου. Ε, λοιπόν, αν η κυβέρνηση αντέξει την πυκνότητα και το βάρος αυτού του διαστήματος, από κει και πέρα όλα μπορούν να πάνε καλύτερα. Και οι διατιθέμενες ενδείξεις μαρτυρούν όντως υπέρ των αντοχών της. Τότε είναι που, όπως αρμοδίως δηλώθηκε, θα αναπτύσσεται κατά 20% «μνημονιακό» και κατά 80% «παράλληλο» κυβερνητικό πρόγραμμα. Πρόγραμμα κοινωνικής συνδρομής και ανακούφισης. Αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και «ταξικό», για όσους προτιμούν την παραδοσιακή αριστερή ορολογία.
Αλλά, πέραν της κοινωνικής διάστασης των στόχων της, η κυβέρνηση της Αριστεράς θα δείξει «πρόσωπο» και αν προχωρήσει δυναμικά προς την κατεύθυνση του θεσμικού εκσυγχρονισμού της χώρας. Με την πρότασή της για την αναθεώρηση του Συντάγματος και με την αλλαγή του εκλογικού νόμου στην εμπροσθοφυλακή των σχετικών πρωτοβουλιών. Κι από κει και πέρα στον εξορθολογισμό των σχέσεων με την Εκκλησία, σε ολόκληρο το φάσμα της Παιδείας, της Υγείας και της Δικαιοσύνης και, βεβαίως, σε ζητήματα αυτονοήτως αναγκαία για το ιδεολογικό της φορτίο. Από τις μαθητικές παρελάσεις ώς το πανεπιστημιακό άσυλο και την πρωινή σχολική προσευχή. Ας ελπίσουμε πως δεν θα θεωρηθούν όλ' αυτά περιττές και πολιτικά κοστοβόρες πολυτέλειες, μπροστά στα επείγοντα δημοσιονομικά προτάγματα των καιρών. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Πολύ περισσότερο που επ' αυτών δεν πέφτει λόγος σε κανέναν εταίρο και σε κανέναν δανειστή.
Ε, από κει και πέρα μένει να δούμε να γίνεται σύντομα πράξη η πρωθυπουργική δέσμευση, για τη μηδενικής ανοχής αντιμετώπιση της κάθε λογής οικονομικής και φορολογικής παραβατικότητας. Με τις διάφορες «λίστες» στην κορυφή των σχετικών προτεραιοτήτων. Καθώς μάλιστα είναι τριπλής κατεύθυνσης τα εξ αυτών ωφελήματα. Πρώτα - πρώτα θα μπουν λεφτά στα κρατικά ταμεία. Θα ικανοποιηθεί το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών. Και βεβαίως η τιμωρητική επ' αυτών πρακτική θα λειτουργήσει «παιδευτικά». Έτσι ώστε θα το σκέφτεται πλέον δύο και τρεις φορές όποιος μπει, από δω και πέρα, σε πειρασμό μπροστά στο βάζο με το μέλι.
Πολλές οι προκλήσεις, πολλά και τα στοιχήματα για την κυβέρνησή της Αριστεράς για τον νέο χρόνο. Κάποια περισσότερο και άλλα λιγότερο δύσκολα. Που όμως όλα ή σχεδόν όλα περνούν από το χέρι της. Από το αριστερό της χέρι. Δεν έχει παρά να το χρησιμοποιήσει...
