Τη βγάζει - δεν τη βγάζει έως τα Χριστούγεννα ο Τσίπρας...
Πόσες φορές το ακούσαμε; Και από πόσα στόματα; Πόσες εμβριθείς αναλύσεις (από τηλεοπτικής καθέδρας κατά το πλείστον) κατέληξαν στο περί ου ο λόγος βαρυσήμαντο πολιτικό συμπέρασμα;
Ε, λοιπόν, απ' ό,τι όλα δείχνουν, τη βγάζει έως τα Χριστούγεννα ο Τσίπρας. Μπορεί και έως την Πρωτοχρονιά. Μη σου πω ότι δεν αποκλείεται να κάνει και Φώτα ως πρωθυπουργός. Και μάλλον τα καταφέρνει άνετα, δίχως πολύ μεγάλα στριμώγματα. Έτσι ώστε το αραβικό ρητό για «το καραβάνι που προχωρά», μπορεί και να 'χει υπόσταση και αντίκρισμα στις μέρες μας...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Λησμονούν οι τα δυσοίωνα -διαρκώς- προβλέποντες πολιτικοί μελλοντολόγοι, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί στις μέρες μας τη μοναδική σταθερά σ' ένα πολιτικό σύστημα αποσαθρωμένο στην εντέλεια. Και πως, ως εκ τούτου, δεν διατίθεται εναλλακτική κυβερνητική δυνατότητα. Τέτοια που θα μπορούσε να τον κλονίσει. Ούτε από την παρούσα Βουλή, αλλά ούτε, βεβαίως, και σε ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Οπότε «προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός», για να θυμηθούμε την αθάνατη ρήση του Χρήστου Τσαγανέα από τη κλασική ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται».
Όσο για κείνους, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι κατά κύριο λόγο, που σε «συνδυασμό» με κάποιες πτέρυγες, τις συντηρητικότερες, της ευρωπαϊκής ελίτ σχεδιάζουν ή, απλώς, ονειρεύονται οικουμενικού χαρακτήρα κυβερνητικές κατασκευές, μάλλον είναι πολύ μακριά νυχτωμένοι. Τέτοιες λύσεις, σ' αυτή τη φάση, δεν διατίθενται. Δεδομένου ότι για την προώθησή τους θα ήταν δεσμευτικά αναγκαία η συνδρομή του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς τα κουκιά δεν βγαίνουν. Ε, και του ΣΥΡΙΖΑ πολλά μπορείς ίσως να του προσάψεις, όχι όμως ότι πάσχει και από αυτοκτονικό ιδεασμό.
Τελευταία η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά θυμήθηκε την παλιά, πλην αφόρητα φθαρμένη, συνταγή της συμμαχίας των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, λέει. Προτείνοντάς την ως κυβερνητική λύση. Που πάει να πει, με τη Ν.Δ. κορώνα στο κεφάλι μας. Ακολουθώντας, επ' αυτού, τις σοφές εμπνεύσεις του Βασίλη Λεβέντη.
Ε, λοιπόν, το καλύτερο που έχει να κάνει η κ. Γεννηματά είναι να κρατήσει την ιδέα για τις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Μπορεί να της χρειαστεί...
Είναι η «ποιότητα» της διαπραγμάτευσης, ξέρεις...
Παραπονέθηκε πρόσφατα, στους Ευρωπαίους ομόφρονές του, στο ΕΛΚ, ο Αντώνης Σαμαράς ότι, σ' αντίθεση με ό,τι έκαναν στον ίδιον, οι δανειστές εμφανίζονται υποχωρητικοί έναντι του Τσίπρα. Τα ίδια, πάνω - κάτω, έχει πει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, από του βήματος της Βουλής. Ότι, τέλος πάντων, με τον Τσίπρα οι δανειστές τα βρίσκουν. Ενώ σ' εκείνους έκαναν τους δύσκολους. Και, εδώ που τα λέμε, μπορεί να έχουν και δίκιο. Δεδομένου ότι, από τον Σεπτέμβριο και δώθε, μια χαρά διεκπεραιώνονται οι σχετικές συζητήσεις, μια χαρά ολοκληρώνονται οι διαπραγματεύσεις. Για την ώρα τουλάχιστον. Ενώ οι γενικώς «ενιστάμενοι» εκ των δανειστών έχουν περιοριστεί δραματικά. Στον Σόιμπλε, άντε και σε καναδυό ακόμη.
Αλλά δεν αναρωτιούνται άραγε οι έως προχθές συγκυβερνήσαντες μήπως, απλώς, ο Τσίπρας έχει θέσει πιο καθαρούς όρους και κρατά πιο καθαρές θέσεις στη διαπραγμάτευση; Μήπως αυτό που εκείνοι εκτιμούν ως υποχωρητικότητα των δανειστών έχει -προπάντων- να κάνει με τη σοβαρότητα της επιχειρηματολογίας και με την ισχύ των αντιστάσεων προπάντων με την ισχύ των αντιστάσεων, της δικής μας πλευράς; Των σημερινών διαπραγματευτών, του Τσακαλώτου και του Σταθάκη συγκεκριμένα, οι οποίοι, απλώς, δεν λένε «ναι σε όλα», αβλεπί και ασυζητητί, όπως εκείνοι; Πολύ περισσότερο που, απ' όσα έως τώρα τουλάχιστον έχουμε δει, δεν υπήρξε σημαντική υποχώρηση θέσεων της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας. Πετύχαμε περισσότερα απ' όσα προέβλεπαν οι καλοθελητές, περισσότερα ίσως κι απ' όσα περιμέναμε. Ώς τώρα. Για το μέλλον, που πράγματι έρχονται τα δυσκολότερα, δεν ξέρουμε, εδώ είμαστε. Θα δούμε και θα κρίνουμε.
Δεν τα βλέπουν άραγε όλ' αυτά ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τα πολιτικά «παρακολουθήματά» τους; Δεν τα καταλαβαίνουν; Το πιθανότερο είναι ότι ναι, και τα βλέπουν και τα καταλαβαίνουν. Αλλά τι να πουν, από πού να πιαστούν ώστε να συνεχίσουν να «υπάρχουν»; Και είναι γι' αυτό που αναλίσκονται, εν χωρώ, σε ανόητους και άσφαιρους αντιπολιτευτικούς λαϊκισμούς. Για τον Χρήστο Σπίρτζη, λόγου χάριν, ο οποίος είπε, λέει, ότι με πόνο ψυχής υπέγραψε για τα αεροδρόμια. Ότι, ας πούμε, τι πράματα είναι αυτά, κι από πού κι ώς πού, κι αν δεν του άρεσαν ας μην τα υπέγραφε κ.λπ. Προσποιούμενοι ότι λησμονούν πως είναι ο ίδιος ο Τσίπρας που έχει δηλώσει, από τον περασμένο Ιούλιο ήδη, ότι δεν συμφωνεί καθόλου με το πρόγραμμα. Αλλά αναγκάστηκε να το δεχτεί με το πιστόλι στον κρόταφο της χώρας. Προκειμένου να μην έρθουν τα πολύ χειρότερα. Οπότε, τι δεν καταλαβαίνουν;
Αλλά εντάξει, άσχημο πράμα το πολιτικό περιθώριο. Και η εξ αυτού πολιτική αμηχανία. Αν μάλιστα πρόκειται για αμηχανία διαρκείας, όπως καλή ώρα, η σαχλαμάρα καραδοκεί...
