ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Διάβασα τις πρόσφατες δηλώσεις του τέως γραμματέα της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ Τάσου Κορωνάκη. Στις δηλώσεις του αυτές αναφέρθηκε στην «πραγματική ήττα, που οφειλόταν στη διάψευση βασικών υποθέσεων της διαπραγματευτικής τακτικής». Και συνέχισε λέγοντας: «Αν παραδεχόμαστε ότι έγινε πραξικόπημα, δεν μπορεί αυτός που το δέχεται, να υλοποιεί και την πολιτική του πραξικοπήματος». Τι κατάλαβα; Κατάλαβα ότι ένα πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο κέρδισε και την εμπιστοσύνη του Αλ. Τσίπρα, και της Κ.Ε., έχει σοβαρό πρόβλημα πολιτικής ανάλυσης σε ό,τι αφορά θέση σε κόμμα κυβερνητικής ευθύνης. Αλλά ας τα πάρουμε όλα με τη σειρά τους.
ΗΤΑΝ πραξικόπημα αυτό που έγινε και ολοκληρώθηκε στις 12 Ιουλίου στις Βρυξέλλες; Δεν ήταν δηλαδή μια σκληρή μάχη που έληξε με συμβιβασμούς, καθώς Γαλλία και Ιταλία έθεσαν, με την παραίνεση των ΗΠΑ, όρια στη γερμανική αδιαλλαξία; Κι αν ήταν συμβιβασμός, δεν είναι πολιτική πρακτική διεθνώς να λύνονται σοβαρές διαφορές με συμβιβασμούς; Και αν ήταν συμβιβασμός, που αφήνει σοβαρά περιθώρια διόρθωσης των πραγμάτων, ώστε σταδιακά η χώρα να ξεφύγει από τις δαγκάνες των αδιαπραγμάτευτων Μνημονίων, δεν θα έπρεπε στη συγκεκριμένη συγκυρία, με τον συγκεκριμένο συσχετισμό δυνάμεων, να γίνει αποδεκτός;
ΑΣ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ τώρα πως επρόκειτο για πραξικόπημα, όπως αναφέρει ο Τ. Κορωνάκης επικαλούμενος άστοχες (κατά τη γνώμη μου) δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα. Κάτι τέτοιο θα έπρεπε φυσικά να απορριφθεί, να καταγγελθεί και ο Τσίπρας να επιστρέψει αμέσως στην Αθήνα. Τι ήταν υποχρεωμένος να κάνει τότε; Οι κοινοβουλευτικοί δημοκρατικοί κανόνες επέβαλαν, να επισκεφθεί αμέσως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να υποβάλει την παραίτηση της κυβέρνησής του, αφού το 36% των Ελλήνων πολιτών που τον είχε ψηφίσει δεν είχε δώσει εντολή για ρήξη και κυρίως για έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη. Αν το αγνοούσε, στη χώρα θα γινόταν εμφύλια σύρραξη, καθώς οι περισσότεροι θα μιλούσαν, και με το δίκιο τους, για πραξικόπημα.
ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ μετά την παραίτηση Τσίπρα; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ήταν υποχρεωμένος να προκηρύξει εκλογές. Με ποια πολιτική γραμμή θα κατέβαινε ο ΣΥΡΙΖΑ στις νέες εκλογές, όταν το διακύβευμα θα ήταν ευρώ ή δραχμή εν μέσω capital controls; Θα αύξανε την εκλογική του δύναμη ή θα τη μείωνε; Αλλά κι αν έπαιρνε ακριβώς το ίδιο ποσοστό, είχε το πολιτικό δικαίωμα και το ανάστημα να αποφασίσει το 36% για ένα τέτοιο ζήτημα που αφορά το 100% των Ελλήνων; Προκύπτει λοιπόν ότι το μόνο που θα μπορούσε να γίνει, πριν μάλιστα από νέες εκλογές, ήταν νέο δημοψήφισμα. Και πάλι εμφανίζεται το ίδιο ερώτημα και μάλιστα αυτή τη φορά νέτα σκέτα δραχμή ή ευρώ. Και όλα αυτά υποθέτοντας ότι οι κακοί εταίροι μας δεν θα μπουμπούνιζαν οριστικό κλείσιμο τραπεζών. Διότι αν έκλειναν οι τράπεζες, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πετούσε λευκή πετσέτα στο μέσο του πολιτικού ρινγκ και θα επέστρεφε στη γειτονιά του, απογοητεύοντας όλη την Ευρώπη.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ του Τάσου Κορωνάκη είναι η πλέον σημαντική λόγω θέσης. Θα πείτε, και με το δίκιο σας, αυτή είναι η κουλτούρα της διαμαρτυρόμενης Αριστεράς. Εκατοντάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που ποτέ δεν υπήρξε ενιαίο κόμμα, αποχώρησαν γιατί, όπως ο γραμματέας, δεν μπορούσαν να κατανοήσουν και να νιώσουν τις ευθύνες που απορρέουν από τη διακυβέρνηση μιας χώρας. Όσο για την επίκληση της δημοκρατικής ευαισθησίας, αυτή απορρίπτεται μετά πολλών επαίνων. Στελέχη σκληρών εσωκομματικών μηχανισμών υπήρξαν όλοι σε ένα πολιτικό σχήμα Βαβέλ, όπου τα πάντα διακανονίζονταν υπογείως, και στις εκλογές, με οργανωμένη σταυροδωσία.
ΕΝΑ από τα συνθήματα που έγινε και αφίσα στην προσυνεδριακή διαδικασία του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και αυτό: "Ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών". Ποτέ δεν υπήρξε ΣΥΡΙΖΑ των μελών και ποτέ, ακόμα και αυτοί που εμπνεύστηκαν και ενέκριναν το σύνθημα, δεν ήταν διατεθειμένοι να το κάνουν πράξη. Διότι εάν το έκαναν, κινδύνευα οι κομματικές, επαγγελματικών σχέσεων, θέσεις τους. Είναι σαν να έχει μια πίτα με 16 κομμάτια και πρέπει να την κόψεις στα 32 και να πάρουν κομμάτι μόνο οι καλύτεροι ή αυτοί που με πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες εκλέγονται. Δεν συμφέρει, και έτσι γεννιέται η κομματική γραφειοκρατία και η ιδιότητα του μέλους μετόχου.
ΩΣ ΕΝΑΝ βαθμό όλα αυτά μπορεί να χαρακτηριστούν φαινόμενα της ζωής, ειδικά για τον αριστερό χώρο, που μετά τον εμφύλιο ποτέ δεν ανέπτυξε προβληματισμούς και σοβαρή ανακαλυπτική διάθεση και ικανότητες να εκπονήσει κυβερνητικό πρόγραμμα. Και ακριβώς επειδή οι κλειδοκράτορες των κομμάτων δεν είχαν την ικανότητα να εξελίξουν την Αριστερά, ώστε αυτή να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες που προέκυψαν μετά την παταγώδη κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ύψωσαν τείχη με ιδεολογικό μανδύα. Τίποτα δεν μπορεί να λυθεί στον καπιταλισμό και όλα θα λυθούν στον σοσιαλισμό. Και επειδή ο σοσιαλισμός τους δεν μπορεί να είναι δημοκρατικός, να προκύπτει από την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, αφού οι Έλληνες πολίτες τον απορρίπτουν με συντριπτικά ποσοστά, καταφεύγουν σε θρησκοληψίες. Το μεν ΚΚΕ καλεί τα πλατιά λαϊκά στρώματα να επαναστατήσουν και να καταλάβουν την εξουσία για να του αναθέσουν την κυβέρνηση, στη δε ΛΑΕ το ψάχνουν για να πουν τα ίδια με διαφορετικές λέξεις, ώστε να μη φαίνονται ίδια. Μεγάλο σχολείο η ζωή έξω από τα γραφεία, αγαπητέ Τάσο.
