ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Μεταβιβάστηκαν από το ΤΑΙΠΕΔ 14 περιφερειακά αεροδρόμια στη γερμανική εταιρεία που ειδικεύεται σε διαχειρίσεις αεροδρομίων, τη γνωστή Fraport, που, σημειωτέον, η πλειονότητα των μετοχών της ανήκει στην κυβέρνηση του κρατιδίου της Έσης και το εμπορικό επιμελητήριο του κρατιδίου. Οι συμβάσεις παραχώρησης για 40 χρόνια αφορούν τη λειτουργία, τη διαχείριση, την ανάπτυξη και τη συντήρηση των συγκεκριμένων αεροδρομίων. Τελειώσαμε με τον πρόλογο. Πάμε τώρα στην ουσία.
Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ αποκρατικοποίηση ορισμένου χρόνου προέκυψε από διαγωνισμό που είχε προκηρύξει η προηγούμενη κυβέρνηση και οριστικοποιήθηκε στις 25 Νοεμβρίου του 2014, με τη σημερινή να αποδέχεται τη συνέχεια του κράτους και να δεσμεύεται από τη συμφωνία με τους θεσμούς πως θα ολοκληρώσει τον διαγωνισμό. Στο ερώτημα αν μπορούσε να τον ακυρώσει η απάντηση είναι ότι το κόστος αυτής της ενέργειας θα ήταν δυσβάστακτο στις συνθήκες που ανέλαβε να κυβερνήσει η Αριστερά.
ΠΑΜΕ τώρα λίγο παρακάτω μαντεύοντας τα καυτά άρθρα για το νέο ξεπούλημα. Με ποιο τρόπο κρίνεται μια συμφωνία με τον ιδιωτικό τομέα ως αμοιβαία επωφελής; Το φθινόπωρο του 2016 η Fraport οφείλει να καταβάλει προκαταβολή ύψους 1,234 δισ. ευρώ. Επίσης 22,9 εκατ. ευρώ ετήσιο εγγυημένο καταβλητέο μίσθωμα, αναπροσαρμοζόμενο ετησίως με τον πληθωρισμό, καθώς και κυμαινόμενη μεταβλητή αμοιβή που υπολογίζεται κατά έτος 28,6% των κερδών προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων των αεροδρομίων. Συνολικά το ύψος των παραπάνω εσόδων θα ξεπεράσει τα 10 δισ. ευρώ.
ΣΥΝΟΛΙΚΑ, τα 14 ελληνικά περιφερειακά αεροδρόμια εξυπηρέτησαν το 2014 περίπου 22 εκατομμύρια επιβάτες και αναμένεται να ξεπεράσουν τα 23 εκατομμύρια σε επιβάτες για το 2015. Ειδικότερα, το διεθνές επιβατικό κοινό αποτελεί το 77% της συνολικής κίνησης σε αυτά τα 14 αεροδρόμια. Τι κερδίζει η εταιρεία μπορεί να υπολογιστεί. Και, όπως κάθε εταιρεία που θέλει να αυξήσει τον τζίρο και τα κέρδη της, θα προσπαθήσει, έχοντας τις διασυνδέσεις με τους μεγάλους tour operators, να πολλαπλασιάσει τις αφίξεις σε αεροδρόμια με υψηλή τουριστική βαρύτητα. Είναι κάτι που οι κλασικές διοικήσεις του δημόσιου τομέα δεν θα μπορούσαν αντικειμενικά να φτάσουν.
ΚΑΤΑ συνέπεια, κάθε υπολογισμός που θα οδηγεί σε σοβαρό και ασφαλές συμπέρασμα πρέπει να γίνεται με όλα τα δεδομένα στο τραπέζι. Και όσοι έχουν τη διάθεση να ασκήσουν κριτική οφείλουν, εφόσον είναι σοβαροί και επιθυμούν να είναι και χρήσιμοι, να παραθέσουν όλα τα στοιχεία και να τα δοκιμάσουν σε ρεαλιστικές προβολές. Η οικονομική πολιτική, ειδικά στις συνθήκες που ζει η χώρα μας, απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και σύγκριση κόστους και οφέλους. Η ανάγκη ανάπτυξης όλων των πηγών που μπορούν να δώσουν γρήγορα εθνικό εισόδημα είναι επιτακτική και καθοριστική για την αγωνιώδη προσπάθεια να μην περικοπούν συντάξεις και να δημιουργούνται από κάθε επενδυτική κίνηση δυνατότητες αύξησης της απασχόλησης. Απασχόλησης που θα καθορίζεται από τις εθνικές συμβάσεις εργασίας και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.
ΑΥΤΑ είναι λοιπόν τα δεδομένα. Η κυβερνώσα Αριστερά υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει και να κατανοήσει τις ευθύνες που απορρέουν από τη διακυβέρνηση της χώρας. Παρά τα λάθη απειρίας, κατάφερε να σταθεί όρθια και μαζί της και η χώρα, διότι, για όσους δεν το έχουν ακόμη καταλάβει, αν δεν ολοκληρωνόταν η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, το κούρεμα των καταθέσεων θα ήταν υποχρεωτικό και άγριο. Η Αριστερά της ισόβιας αντιπολίτευσης ούτε θέλει ούτε μπορεί να καταλάβει τις εξελίξεις. Δεν θέλει διότι κατά βάθος νιώθει πως δεν μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα σε αυτό το διεθνές περιβάλλον και δεν μπορεί διότι ο δογματισμός που χαρακτηρίζει τα επιτελικά της στελέχη μηδενίζει κάθε ερευνητική διάθεση.
ΤΟ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕ άριστα με τον δικό του τρόπο ο Ζοζέ Σαραμάγκου, και θα το επαναλαμβάνω όποτε βρίσκω την ευκαιρία, όταν οργισμένος δήλωσε πως "Η Αριστερά δεν γνωρίζει σε ποιο γαμημένο κόσμο ζει". Το πιστοποιούν σχεδόν κάθε μέρα οι αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ, βάζοντας τίτλο στα άρθρα τους "Όλοι στους δρόμους", διότι έχουν την εντύπωση (ίσως και τη βεβαιότητα) πως κανείς από τους φίλους τους δεν θα τολμήσει να τους υποβάλει το ερώτημα που προκύπτει. Και το ερώτημα είναι: Και μετά;
