Για προσπαθήστε να θυμηθείτε ποιοι ήταν εκείνοι (πολιτικά κόμματα, πολιτευόμενοι, «μέσα», σχολιαστές) που, συστηματικά και μετά βεβαιότητας, προφήτευαν το περασμένο καλοκαίρι, το επερχόμενο Grexit. Τόσο συστηματικά και μετά τόσης βεβαιότητας, που θα λεγες πως το προπαγανδίζουν.
Θα διαπιστώσετε λοιπόν πως πρόκειται για τους ίδιους, ακριβώς του, ίδιους, που, τώρα τελευταία, το ίδιο συστηματικά και μετά της αυτής βεβαιότητας, προφήτευαν την αποπομπή της χώρας μας από τη ζώνη Σένγκεν.
Αφού, ενδιαμέσως, έπαιρναν όρκο ότι αποκλείεται μέσα στο 2015 να προλάβουμε την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Οπότε, να το, από 1ης Ιανουαρίου του 2016, το κούρεμα των καταθέσεων των πολιτών...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Εννοείται πως διαψεύστηκαν κατά πάντα οι τα δυσοίωνα προβλέποντες. Δίχως, όμως, να ιδρώσει το αυτί τους. Δίχως να διανοηθούν να αναγνωρίσουν δημόσια το λάθος τους. Δίχως να προβούν σε κανενός είδους αυτοκριτική, τη στοιχειώδη. Και, μη νομίζετε, έτσι θα συνεχίσουν και στο μέλλον. Έτσι ακριβώς. Λες και πρόκειται για «κατ' επάγγελμα» κινδυνολόγους. Αλλά μήπως όντως πρόκειται για «κατ' επάγγελμα» κινδυνολόγους; Ναι, για κάποιους απ' αυτούς είναι βέβαιο...
Μόλις προχθές πανηγύριζαν ή, για να ακριβολογούμε, πανηγύριζαν δήθεν απαρηγόρητοι. Επειδή η "Die Welt" έγραψε πως η Ελλάδα μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι. Και πως η διαπραγμάτευση οδηγείται σε ναυάγιο. Επικαλούμενη μάλιστα ως πηγή τη γερμανική πρεσβεία των Αθηνών. Εννοείται πως οι περί ων ο λόγος, υιοθέτησαν ασυζητητί το γερμανικό «ρεπορτάζ», χτίζοντας απ' αυτού τις δικές τους αναλύσεις. Για να κάνουν βεβαίως την πάπια την επομένη, όταν τόσο η πρεσβεία όσο και ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης άδειασαν καθ' ολοκληρίαν και το δημοσίευμα, και την "Die Welt", κι αυτούς τους ίδιους. Τι σημασία έχει; Κουβέντα να γίνεται. Κι αν η κουβέντα είναι κακή και δυσοίωνη για τον Τσίπρα, τόσο το καλύτερο. Λες και δεν ξέρουν, δεν βλέπουν με τα μάτια τους πως ο Τσίπρας και το κόμμα του, τους αρέσει δεν τους αρέσει, αποτελούν σήμερα τη μόνη σταθερά σ' ένα πολιτικό σύστημα αποσαθρωμένο στην εντέλεια. Ή λες και εκτιμούν πως υπάρχει εναλλακτική, η όποια. Όσο για το… ναυάγιο της διαπραγμάτευσης, εξ όσων τουλάχιστον ώς τώρα έχουμε δει, μια χαρά τα καταφέρνει ο Τσακαλώτος. Για το μέλλον, βλέπουμε...
Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει
Και δεν είναι μονάχα ότι υιοθέτησαν καθ' ολοκληρίαν την "Die Welt", απαξίωσαν στην εντέλεια και την ελληνική απάντηση. Την απαξίωσαν μια κουβέντα είναι, έφτασαν να τη χαρακτηρίσουν έως και αήθη. Την απάντηση του Μεγάρου Μαξίμου, που έβαζε τα πράγματα στη θέση τους, το ελάχιστο δηλαδή που είχε να κάνει η κυβέρνηση προκειμένου να περιφρουρήσει την αξιοπρέπειά της.
Ώσπου, την επομένη, ακριβώς την επομένη, τους ήρθε δώρο εξ ουρανού η «σπασμένη στάμνα»* του Βόλφγκαν Σόιμπλε. Του παλιού καλού μας φίλου, ο οποίος, φυσικά, ποτέ δεν μας ξέχασε. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει. Ε, λοιπόν, βούτυρο στο ψωμί των «προθύμων» η σοφή κουβέντα του Σόιμπλε, που την αγκάλιασαν, την υιοθέτησαν, την έκαναν δική τους, σημαία και φλάμπουρο. Με αλλεπάλληλα αναθέματα στον Τσίπρα, που τόλμησε να πει ότι τα προγράμματα προκειμένου για χώρες της Ε.Ε., θα πρέπει να είναι αποκλειστικά ευρωπαϊκή υπόθεση. Και πως, ως εκ τούτου, το ΔΝΤ μπορεί και να μας είναι αχρείαστο. Τόλμησε ο Τσίπρας να πει. Καλά να πάθει.
Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί εν προκειμένω πως όταν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος προέβαλαν την πιθανότητα (και την ευχή) να αποχωρήσει το ΔΝΤ από το πρόγραμμα, οι ίδιοι σχολιαστές εκτιμούσαν τα σχετικά ως επιτυχία των ελληνικών προσπαθειών. Αλλά τι τα θες, τώρα στα πράματα είναι ο Τσίπρας ο οξαποδώ, που μας χαλάει τη μανέστρα. Χαλάει τις ευρωπαϊκές ισορροπίες, όπως τις ξέρουμε, όπως τις βρήκαμε κι όπως μας αρέσουν. Άσε που δίνει και το κακό παράδειγμα. Να, είδες τι έγινε στην Πορτογαλία, τι πάει να γίνει στην Ισπανία. Οπότε, όλες μας οι ελπίδες στον Σόιμπλε, που ν' αγιάσει το στόμα του.
Βλέπετε, κάποιοι κύκλοι, ντόπιοι και ξένοι, ποτέ δεν εγκατέλειψαν την ιδέα της «βίαιης» ανατροπής της κυβέρνησης της Αριστεράς. Κι ας ανανεώθηκε, πριν από μόλις δυόμισι μήνες, η εμπιστοσύνη του λαού σ' αυτήν. Κι ας έσπασαν τα μούτρα τους σε όλες, τις έως τώρα, σχετικές απόπειρες. Ποτέ δεν εγκατέλειψαν και τις οικουμενικού χαρακτήρα βολικές φαντασιώσεις τους. Με την ακόμη πιο βολική εκδοχή της τεχνοκρατικής κυβερνητικής διαχείρισης. Δίχως το ελάχιστο πολιτικό στίγμα, αχρείαστο να 'ναι. Ποτέ δεν εγκατέλειψαν. Και ξανά προς τη δόξα τραβούν...
* «Η σπασμένη στάμνα»: Σπουδαίο θεατρικό έργο του Χάινριχ Φον Κλάιστ, που ανέβηκε το 1980 από τον Λευτέρη Βογιατζή και τον Δημήτρη Καταλειφό στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων. Γερμανοί και οι δύο, και ο Φον Κλάιστ και ο Σόιμπλε. Αλλά καμία σχέση...
