ΤΟΥ ΚΛΕΑΡΧΟΥ ΤΣΑΟΥΣΙΔΗ
Σε μια περίοδο που η νοτιοανατολική Μεσόγειος φλέγεται, η απειλή επέκτασης των συρράξεων δεν είναι πλέον σενάριο του Μπόλιγουντ και η ελληνική Πολιτεία τρέχει και δεν φτάνει, κάποιοι, κυρίως τα ιδιωτικά μέσα «ενημέρωσης», ασχολούνται με το νέο μικρομάγαζο που λέγεται Νέα Δημοκρατία και τον... Παναθηναϊκό.
Στον όρο Πολιτεία περιλαμβάνεται και η θεσμικά κατοχυρωμένη αξιωματική αντιπολίτευση. Οι νέοι ηγέτες (!) της όμως, Πλακιωτάκης, Παπαμιμίκος ή τρεχαγύρευε, έχουν πιο σπουδαίο πρόβλημα: να κάνουν εκλογές για νέο πρόεδρο...
Φαντάζομαι ότι και τα εν Ελλάδι παρεπιδημούντα χρυσόψαρα θυμούνται τα όσα η Νέα Δημοκρατία έκραζε για τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Έκραζε το κόμμα διά των Μουρούτηδων, έκραζαν ο πρόεδρος Σαμαράς, οι γαλάζιοι βουλευτές, τα στελέχη, οι εντεταλμένοι γραφιάδες των μεγάλων αφεντικών, οι αλλοδαποί παπαγάλοι, οι πιστωτές...
Τώρα, στον αγώνα για τη μεγάλη πολυθρόνα (ασχέτως αν τη χρωστάνε κι αυτήν) του προέδρου της Ν.Δ., οι αιδημόνως σιωπούσες συνιστώσες της -όσο νέμονταν την εξουσία και τα εξ αυτής οφέλη- ξεσάλωσαν. Με αφορμή το μαύρο στους υπολογιστές που θα συμμάζευαν τα εκλογικά αποτελέσματα, άρχισε η εκτόξευση τούβλων, λάσπης, λυμάτων και λοιπών υλικών επαρκών για ένα ιδιόκτητο αυθαίρετο.
Οι φερετζέδες
Τη γελοιότητα του πράγματος εκμεταλλεύτηκε έως και η κυρία Φώφη (αντιγράφω το κυρία Τασία τους), που προσφέρθηκε να διαθέσει στη Ν.Δ. το πράσινο εκλογικό σύστημα, αυτό με το οποίο εκλέχτηκε η ίδια και προηγουμένως ο πάντα ενεδρεύων (προς πάσα κατεύθυνση) κ. Βενιζέλος κι ο ανέμελος κ. Γ. Παπανδρέου.
Όλα αυτά δείχνουν μεν ένα βαθύ ρήγμα στην άλλοτε ενιαία Δεξιά και τα παρακολουθήματά της στο υπόλοιπο πολιτικό σύστημα, αλλά υπάρχει ένα θέμα που ενώνει όλους τους προαναφερθέντες: η επένδυση στον τρόμο, ώστε οι δεξιοί ψηφοφόροι να μη βλέπουν -πίσω από τους φερετζέδες τους- το ρεζιλίκι.
Δεν εννοώ μόνο τον τρόμο που σπέρνουν οι τζιχαντιστές στις πρωτεύουσες των αφεντικών τους ούτε τα παιχνίδια των δυτικών κυβερνήσεων, που πίσω από τους δεκάδες νεκρούς τους επιχειρούν να κουκουλώσουν τις εκατόμβες αθώων θυμάτων, παιδιών, ασθενών, γυναικών, ηλικιωμένων, σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Σουδάν, Μάλι, Παλαιστίνη και όπου αλλού ενεργοποιούν τους μισθοφόρους τους.
Ο θλιβερός κ. Ολάντ, που ανακάλυψε ότι έχει πόλεμο τρία χρόνια αφότου τον άρχισε η δική του πατρίδα στη Συρία, ο απερίγραπτος κ. Κάμερον που παραχωρεί σαν αποικία του τη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου (χωρίς σοβαρή αντίδραση μέχρι στιγμής από την κυπριακή ηγεσία), οι γελοίοι Αμερικανοί κυβερνήτες που αρνούνται να δεχτούν αυτούς που οι διεθνείς συμβάσεις ορίζουν ως πρόσφυγες, η φασίζουσα ηγεσία των γερμανοεβραίων που βρίσκει επικίνδυνη τη διαφορά κουλτούρας των Σύρων προσφύγων από τη δική τους (!) έχουν και στην Ελλάδα τους μιμητές τους. Εκτός από τον πολέμαρχο Βαγγέλη Βενιζέλο, που καλούσε τη Δύση να συντρίψει τον Άσαντ (ευτυχώς ο κ. Σαμαράς δεν ανακατεύτηκε), έχουμε και την κυρία Ντόρα, που είπε για τον κ. Κοτζιά: «Η εικόνα ενός υπουργού Εξωτερικών, που τη μία μιλάει για τζιχαντιστές μαζί με τον υπουργό Άμυνας και την άλλη μέρα προσπαθεί να πείσει ολόκληρη την Ευρώπη ότι η τρομοκρατία είναι άσχετη με το προσφυγικό, είναι σημαντική».
Σπέκουλα με τους πρόσφυγες
Δηλαδή, πόσο σχετική είναι η τρομοκρατία με το προσφυγικό; «Είναι ντροπή σας να παίζετε το παιχνίδι των ξένων» επισήμανε ο υπουργός Εξωτερικών, αλλά αυτή απτόητη επέπληξε και τον πρωθυπουργό: «Θεωρώ ότι σωστά επέλεξε να μιλήσει με την Άγκυρα. Αλλά είχα βάλει μία προϋπόθεση, ότι θα πάει καλά διαβασμένος. Δεν πήγε καλά διαβασμένος. Το υπουργείο Εξωτερικών δεν τον είχε προετοιμάσει καλά». (...) «Και επειδή εγώ έχω κάνει πολλές συζητήσεις και διαβουλεύσεις με τον Ερντογάν ήξερα τι θα βρει απέναντί του».
Θηλυκός Βενιζέλος μας προέκυψε. Που θυμήθηκε να υπαινιχθεί και νοθεία στις εσωκομματικές εκλογές η οποία σταμάτησε την... ξέφρενη πορεία της προς την ηγεσία της Ν.Δ. Το μοντέλο του δεξιού πολιτικάντη που μπροστά στα ψηφαλάκια των φοβισμένων χριστιανών ή αμφιταλαντευόμενων χρυσαυγιτών φυτεύει τον κίνδυνο και το μίσος μέσα στο προσφυγικό πρόβλημα. Είναι το ίδιο που ζήσανε πολλοί από τους πατεράδες ή παππούδες μας. Στο Ιράν όμως ή στη Σαουδική Αραβία δεν έχουν δικτατορίες; Δημοκρατίες για φίλημα έχουν; Και οι φυγάδες δεν είναι πολιτικοί πρόσφυγες αλλά «λαθραίοι»;
Την προσφυγιά της δικής της οικογένειας επί χούντας την ξέχασε η κ. Μπακογιάννη; Ή αυτή είναι άλλο, special;
