Την περασμένη Δευτέρα το βράδυ, ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη το πολύ κρίσιμο Eurogroup, τα megaλα κανάλια είχαν, στα κεντρικά τους δελτία, πρώτο - πρώτο θέμα τον Πανούση. Με προέκταση φυσικά, και έμφαση, στις ανίερες σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία. Και πολύ - πολύ πίσω το Eurogroup. Το ίδιο και την επόμενη ημέρα, το ίδιο και τη μεθεπόμενη, και όλη την εβδομάδα. Το ίδιο ακριβώς και στις ενημερωτικές τους εκπομπές. Πανούσης uber alles. Τυχαίο; Δεν νομίζω...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Κάποιοι είπαν τότε ότι υποβαθμίστηκε τηλεοπτικά το Eurogroup, όπως και τα εν γένει δεδομένα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, επειδή δεν τους έβγαινε το πράμα κατά πώς θα το ήθελαν. Επειδή δηλαδή δεν επιβεβαιώνονταν τα καταστροφολογικά σενάρια που διακινούσαν όλες τις προηγούμενες ημέρες. Μιας και η κυβέρνηση εισέπραξε ιδιαιτέρως θετικά σχόλια από τους εταίρους, με ενθαρρυντικές προοπτικές.
Δεν βαριέστε, δεν επρόκειτο περί αυτού. Το κίνητρο το μείζον ήταν ότι αισθάνθηκαν δικαιωμένοι, αναδρομικά δικαιωμένοι, στην προσφιλή τους θεωρία, εκείνη των διασυνδέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία και, εν τέλει, στη θεωρία «των δύο άκρων». Οπότε, τι; Τους έλαχε το ψητό έτοιμο, σερβιρισμένο και λαχταριστό. Θα κάθονταν να το καμαρώνουν;
Η αλήθεια είναι ότι ο Γιάννης Πανούσης δεν καλοπέρασε από τον ΣΥΡΙΖΑ, προπάντων από τη Νεολαία του, ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Αμφισβητούμενος διαρκώς και εντόνως, ως προς το πνεύμα διαχείρισης της κυβερνητικής του ύλης. Από την άλλη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, που τον έκανε υπουργό από το πουθενά. Ενώ ο πρωθυπουργός τον στήριξε σθεναρά έως το τέλος. Παρ' ότι, στ' αλήθεια, οι πρακτικές του δεν εναρμονίζονταν με όσα ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβανόταν και πρέσβευε ως προς τη λειτουργία των σωμάτων ασφαλείας. Φαίνεται λοιπόν, εκ των εξελίξεων, πως ήταν το πρώτο που βάρυνε περισσότερο στη συνείδηση (και στη λογική, ίσως και στο θυμικό) του πρώην υπουργού. Ενώ το δεύτερο μάλλον δείχνει να το έχει ξεχάσει στην εντέλεια...
Να η ευκαιρία...
Από 'κεί και πέρα τι να πει κανείς; Για τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα. Γιατί, ας πούμε, τόσους μήνες δεν έλεγε τίποτα, ούτε στην κυβέρνηση ούτε στη Δικαιοσύνη, ο πρώην υπουργός; Γιατί δεν έκανε καμιά απολύτως κίνηση όσο βρισκόταν στην καρέκλα της Δημόσιας Τάξης και είχε όλους τους μηχανισμούς στα χέρια του; Γιατί δεν είπε το παραμικρό στον διάδοχό του υπουργό κατά την παράδοση του χαρτοφυλακίου; Γιατί διάλεξε τη συγκεκριμένη εφημερίδα (την όχι οποιαδήποτε εφημερίδα...) για να «αποκαλύψει» τα ανήκουστα; Κι ακόμη ποιος τροφοδοτεί καθημερινά τα δελτία των megaλων καναλιών με τους πιπεράτους διαλόγους; Ή τι σχέση μπορεί να έχουν όλ' αυτά με το υπό έκδοσιν μυθιστόρημά του; Ή μήπως να ρωτήσει στη βάση ποιας πολιτικής λογικής τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούν από τον Αλέξη Τσίπρα να δώσει εξηγήσεις. Λες και είναι ντετέκτιβ ο πρωθυπουργός, να ψάξει να βρει την άκρη του νήματος. Ο Πρωθυπουργός, ο οποίος έκανε το μόνο που η θέση του επέβαλε. Να απαιτήσει να πάρει η υπόθεση την αρμόζουσα θεσμική οδό, τη δικαστική.
Όλ' αυτά, όμως, πολύ μικρή σημασία έχουν. Τροφοδοτούν απλώς τα επεισόδια του μυθιστορήματος. Γεμίζουν σελίδες. Εκείνο που έχει πολιτική σημασία βαρύνουσα είναι ότι τώρα, πίσω - πίσω, γινόμαστε και πάλι στο ίδιο έργο θεατές. Και έπεται συνέχεια. Σε ένα έργο αστυνομικού μυστηρίου που ξεκίνησε, θα πρέπει να πούμε, τη δεκαετία του '80. Τότε που διάφοροι καλοθελητές ανίχνευαν στην ηγεσία τού -κυβερνώντος τότε- ΠΑΣΟΚ την κορυφή της 17 Νοέμβρη. Τον Ανδρέα Παπανδρέου προσωπικά, παρακαλώ, ή τον Κώστα Λαλιώτη -όσοι δεν ήθελαν να το χοντρύνουν και πολύ το πράμα. Μέχρι βιβλία περισπούδαστα είχαν εκδοθεί τότε. Με όλη την κολασμένη, πλην ιδιαιτέρως ευφάνταστη, σχετική σεναριολογία.
Ε, λοιπόν, δεν γινόταν παρά να έρθει η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι τώρα, από καιρό. Από τότε που ο Τσίπρας άρχισε να γίνεται επικίνδυνος για τα «μέτρα» τους. Ποιος δεν θυμάται ότι η ευρηματική κυρία Σοφία Βούλτεψη, ως κυβερνητική εκπρόσωπος δε, είχε ανακαλύψει «ένοπλη συνιστώσα» στον ΣΥΡΙΖΑ; Και την είχε ξεμπροστιάσει, εννοείται. Ενώ τα ιδιωτικά κανάλια έστηναν, σε καθημερινή βάση, οργιώδη πάρτι με τα σχετικά.
Ε, λοιπόν, τώρα, να η ευκαιρία. Σε συσκευασία δώρου, από πρώην υπουργό του Τσίπρα. Τι διάολο, ανεκμετάλλευτη θα την αφήσουν την ευκαιρία; Μας περιμένουν λοιπόν ημέρες τηλεοπτικής δόξης λαμπρές. Τώρα μάλιστα που οι καναλάρχες έχουν έναν λόγο παραπάνω. Ποιον λόγο; Ξέρουν αυτοί...
