Συνηθίζει τελευταία η Φώφη Γεννηματά να δηλώνει, όπου σταθεί, πως τέλειωσε πια η λεηλασία του ΠΑΣΟΚ. Δύσκολο να καταλάβει κανείς τι ακριβώς εννοεί. Λεηλασία από ποιον και με ποιον τρόπο; Δεν είδαμε κανέναν επίδοξο πορθητή να επιχειρεί, με πολιορκητικούς κριούς, να εκπορθήσει τα οχυρά τείχη του πρώην κραταιού κινήματος.
Εξ όσων γνωρίζουμε, είναι ο ίδιος ο λαός, οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα, που του γύρισαν την πλάτη. Που το εγκατέλειψαν τρέχοντας, για να κυριολεκτούμε. Καμία σχέση λοιπόν με λεηλασία. Περί εγκαταλείψεως πρόκειται. Τόσο απλά. Και τόσο καθαρά...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Έφυγαν οικειοθελώς οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ μαζικά, δραπέτευσαν, πώς το λένε. Κι έτσι το κόμμα του 40%(+...) έφτασε στο 4%, άντε στο 6,28% της πρόσφατης λαμπρής επίδοσής της υπό την αιγίδα της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης». Τι κι αν το αποτέλεσμα είναι αισθητά κατώτερο του αθροίσματος ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜ.ΑΡ. - ΚΙΔΗΣΟ του Ιανουαρίου; Με μηδενική μάλιστα απήχηση -κατά τους ειδικούς αναλυτές του εκλογικού αποτελέσματος- στη νεολαία και με πολύ περιορισμένη επιρροή στις παραγωγικές ηλικίες. Άσε δε που οι απώλειές του (από τα ψηλά του παρελθόντος) σημειώνονται προς κάθε κατεύθυνση. Προς τον ΣΥΡΙΖΑ (κατά κύριο λόγο), αλλά και προς τη Ν.Δ., και προς το Ποτάμι, παντού. Ολούθε, που θα 'λεγε κι ο Γιάννης Γκιωνάκης.
Αν τώρα η πρόεδρός του αρέσκεται να μιλά περί λεηλασίας (που τελειώνει κιόλας όπου να 'ναι) κι αν αυτό την ικανοποιεί ή έστω την παρηγορεί, ας το κάνει. Το βέβαιο είναι ότι με το κλέος του 6,28%, αισθάνεται ότι, έχει το πάνω χέρι στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Προπάντων απέναντι στο Ποτάμι, τον μεγάλο ηττημένο της πρόσφατης αναμέτρησης. Κι ότι ως εκ τούτου μπορεί να μιλά από θέση ισχύος. Την ακούμε έτσι, και πρόσφατα, στην εκδήλωση της Άννας Διαμαντοπούλου με τον Μάσιμο ντ' Αλέμα, να ζητάει -επί της ουσίας- να ενταχθούν οι πάντες υπό την ευρύχωρη ομπρέλα της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης», και εντάξει, αυτό ήταν. Αναγεννάται, ως εκ θαύματος, εκ της τέφρας της η καθ΄ ημάς σοσιαλδημοκρατία...
Κόντρα στο ευρωπαϊκό ρεύμα
Πρόκειται περί φιλοδοξίας ευγενούς και νόμιμης, χωρίς αμφιβολία. Πολύ περισσότερο που ουδείς αμφισβητεί τη σκοπιμότητα, αλλά και την αναγκαιότητα πολιτικής καταξίωσης της σοσιαλδημοκρατίας και στη χώρα μας. Μόνο που οι πιθανότητες είναι εξαιρετικά περιορισμένες, έτσι κι αλλιώς. Πρώτα - πρώτα επειδή η Φώφη Γεννηματά και ο Σταύρος Θεοδωράκης (για να μείνουμε στις ηγεσίες των υπαρκτών σχημάτων του χώρου) δεν θα αποδέχονταν επ' ουδενί την ακύρωση της ηγετικής τους αυθεντίας. Διά της ιδρύσεως εξ αρχής ενός νέου κεντροαριστερού φορέα με άλλον, προφανώς, αρχηγό. Κι ύστερα, κι αν αυτό μπορούσε να ξεπεραστεί, τέτοιας μορφής συγκόλληση «από τα πάνω» ποτέ δεν έχει φτουρήσει ιστορικά. Εξάλλου δεν αντιμετωπίζεται, βέβαια, μ' αυτό τον τρόπο η βασική παθογένεια του χώρου. Η κρίση ταυτότητας, προσανατολισμού και στρατηγικής που, από καιρό, αντιμετωπίζει. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Πολύ περισσότερο που εδώ, οι δικοί μας, δεν κάνουν καν τον κόπο να παρακολουθήσουν τις -όσο άτολμες ακόμη- απόπειρες πολιτικής ανάνηψης που επιχειρούν οι Ευρωπαίοι ομόφρονές τους. Προπάντων με την προσπάθεια απεξάρτησης τους από τον παρά φύσιν εναγκαλισμό με την Ευρωδεξιά και τις πολιτικές της.
Εδώ σ' εμάς, διαγκωνίζονται ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι με τη Ν.Δ. σε αντι-ΣΥΡΙΖΑ επιθετικότητα. Και όχι σπάνια την ξεπερνούν. Ακόμη, πέρα από τα ζητήματα της κυβερνητικής πραγματικότητας, και σ' εκείνα της κατάφωρα κατασκευασμένης εναντίον του σκανδαλοθηρικής λασπολογίας. Ακυρώνοντας έτσι στην πράξη το δεύτερο συνθετικό του προσδιοριστικού του χώρου τους όρου. Εκείνο της Αριστεράς. Τη στιγμή ακριβώς που οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Αυστριακοί Σοσιαλδημοκράτες, ακόμη και οι Βρετανοί Εργατικοί, έχουν κιόλας αλλάξει ρότα. Κάποιοι μάλιστα απ' αυτούς αναφέρονται συχνά στον ΣΥΡΙΖΑ ως υπόδειγμα πολιτικής δύναμης, που επιχειρεί (και δύναται) να λειτουργήσει ως μοχλός ανατροπής των σημερινών άκρως συντηρητικών ευρωπαϊκών δεδομένων.
Ε, λοιπόν, με τέτοια μυαλά και τέτοιες πρακτικές, το τελευταίο στο οποίο μπορούν να ελπίζουν, είναι η αναγέννηση, η ανάκαμψη ή και η «αποκάθαρση» της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι δε αρνητικά εντυπωσιακό ότι δεν λειτούργησαν για κείνους στο ελάχιστο παιδευτικά τα όλως ατυχή προηγούμενα των «58» και της «Ελιάς».
Οπότε, τι να πει κανείς; Ότι «μωραίνει Κύριος ον βούλεται κ.τ.λ.»; Μπορεί...
