Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως ψήφισε ήδη για αρχηγό της Ν.Δ. Τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Εκεί, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων, όταν, εις επήκοον όλων, του είπε πως εύχεται να είναι εκείνος με τον οποίον θα έχει να κάνει και στο μέλλον.
Δεν ξέρω αν και πόσο μπορεί να βοηθήσει η σχετική πρωθυπουργική αναφορά τον υπηρεσιακό πρόεδρο της Ν.Δ., στην αναμέτρησή του με τους ανθυποψηφίους. Μάλλον δύσκολο μοιάζει. Καθώς στα μάτια τού νεοδημοκρατικού εκλεκτορικού σώματος δείχνει μάλλον ειρωνική. Ότι, ας πούμε, τον έχει νικήσει ήδη και επομένως τον έχει του χεριού του...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Υπονομευμένη εξ αρχής η διαδικασία ανάδειξης του νέου αρχηγού της Ν.Δ. Του 8ου κατά σειρά από ιδρύσεως. Καθώς επελέγη (ενσυνειδήτως;) η πασαρέλα αρχηγικών καλλιστείων. Αντί της γόνιμης, και βασανιστικής ασφαλώς, αναζήτησης πολιτικού στίγματος. Σε ένα κόμμα μαστιζόμενο, εδώ και χρόνια, από βαριά και βαθιά κρίση ταυτότητας, προσανατολισμού, στρατηγικής. Σε ένα κόμμα παθογενές από χέρι, με την ηττοπάθεια βασικό του γνώρισμα τα τελευταία χρόνια. Εκεί που θα περίμενε κανείς ότι θα επιλεγεί η συνεδριακή οδός. Η προκήρυξη ενός είδους συνεδρίου «επανίδρυσης», προκειμένου να τα δουν όλα από την αρχή. Αφού, βεβαίως, προηγηθούν μακρές και εξαντλητικές προσυνεδριακές διαδικασίες, με επεξεργασία θέσεων, και με εκλογή εκπροσώπων - συνέδρων από τη βάση. Έτσι ώστε όταν φτάσει η ώρα της εκλογής αρχηγού, να ξέρουν τι λογής αρχηγό θέλουν, προκειμένου να υπηρετήσει και να εκφράσει ποια πολιτική.
Τώρα, έτσι όπως μπήκαν στη διαδικασία, έτσι και θα βγουν απ' αυτήν. Δίχως να 'χει ξεκαθαρίσει το παραμικρό επί παντός. Όλα το ίδιο θολά, το ίδιο νεφελώδη. Και θα αναδείξουν αρχηγό με όρους τηλεοπτικούς κατά κύριο λόγο, ή με όρους επετηρίδας, ηλικιακής ή άλλης. Ενώ ως στοιχείο που συμβάλλει στη, δεδομένη έτσι κι αλλιώς, κομματική παθογένεια προστίθεται η επικυριαρχία των «οικογενειών» και των βαρονιών. Το γεγονός ότι θεωρείται απολύτως φυσικό να αιτείται η ευχή των πρώην αρχηγών για τις υποψηφιότητες ή να συνωστίζονται τα κομματικά στελέχη στα γραφεία τους για να πάρουν γραμμή, ε, αυτό και μόνο αρκεί για να καταλάβει κανείς το άγονο, το αδιέξοδο εντέλει της προσπάθειας...
Αναζητώντας τον αντι-Τσίπρα
Στην προβληματική, έτσι κι αλλιώς, διαδικασία εκλογής από τη βάση, που, κατά πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία, την ξεκίνησε το 2004 το ΠΑΣΟΚ για να τη μιμηθεί το 2009 η Ν.Δ., εκεί όπου μπορεί να ψηφίζει ο κάθε περαστικός, προστίθεται σήμερα και η εναγώνια προσπάθεια του νεοδημοκρατικού κοινού να ανακαλύψει και να στέψει τον αντι-Τσίπρα. Οι πάντες αυτό έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους. Κι εκείνοι που δεν το παραδέχονται ή που το ξορκίζουν. Αρκεί να σημειωθεί ότι υπάρχει σήμερα υποψήφιος αρχηγός της Ν.Δ. που ως κύριο πλεονέκτημά του έναντι των άλλων, προβάλει τη βεβαιότητά του(!) ότι εκείνος μόνο μπορεί να νικήσει τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτό και πέραν τούτου ουδέν. Ο ορισμός, μ' άλλα λόγια, του ετεροκαθορισμού, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Πρακτική την οποία έχει ξανα-δοκιμάσει άλλωστε η Ν.Δ., όταν το 1984 επέλεξε ως αρχηγό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ως αντι-Ανδρέα. Δίχως θεαματικά αποτελέσματα, εννοείται.
Οι πάντες (και οι υποψήφιοι πρόεδροι) ομνύουν σήμερα στο όραμα της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης. Δίχως, πάντως, οι περισσότεροι να την πιστεύουν κιόλας. Ομολογώντας ότι τη βλέπουν περίπου ως αναγκαίο κακό, προκειμένου να διατηρούν ελπίδες εκλογικής νίκης. Πέρασαν, βλέπετε, μια περίοδο που το «κέντρο» τούς γύρισε ολότελα την πλάτη. Καθώς ήταν εκείνοι που με τις επιλογές τους το οδήγησαν στην έξοδο. Την εποχή Σαμαρά, τότε που στη θέση της Κεντροδεξιάς ανεδύθη η δεξιο-Ακροδεξιά. Η δεξιο-Ακροδεξιά των Μπαλτάκων, των Φαήλων, του Δικτύου 21, και της μόνο προς τα ακροδεξιά διεύρυνσης. Στίγμα από το οποίο δεν είναι εύκολο σήμερα να απεμπλακεί η Ν.Δ., ακόμη κι αν το ήθελε, πράγμα έτσι κι αλλιώς πολύ αμφίβολο. Δεδομένου ότι και οι φερόμενοι ως φιλελεύθεροι εκ των στελεχών της, εντοπίζουν τον χαρακτηρισμό στην οικονομική και μόνο διάσταση του όρου, κατά τη σκληρότερη μάλιστα εκδοχή του. Δίχως να έχουν και μεγάλη επαφή με τον πολιτικό φιλελευθερισμό, τον μόνο εξάλλου που διαθέτει ρίζες στον τόπο μας. Έτσι ώστε μονάχα κεντρώοι δεν θα μπορούσαν, λογικά, να θεωρηθούν. Κάπως έτσι μπορούν, εξάλλου, να εξηγηθούν και κάποιες αποκαλυπτικά «ανορθόδοξες» συμμαχίες στην αρχηγική κούρσα.
Όμως δεν βαριέστε, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους σημερινούς νεοδημοκράτες. Από τη στιγμή που αποφάσισαν να ζέψουν το κάρο μπροστά από το άλογο, όλα αυτά μοιάζουν με πολυτέλειες εντελώς αχρείαστες. Σήμερα πάνε να βγάλουν αρχηγό «ψηλό, ξανθό και όμορφο» ή, εναλλακτικά, «τον άνδρα τον σωστό, τον πρόστυχο». Ε, και μετά θα ξανα-ψάχνονται.
Κάποιος από τους υποψηφίους Προέδρους δήλωσε τελευταία, πως μέσα στον Νοέμβριο η Ν.Δ. έχει ραντεβού με την Ιστορία. Όχι με την ιστορία της, με την Ιστορία, έτσι γενικώς και μεγαλοπρεπώς. Ε, λοιπόν, τον χειμώνα ‘82-‘83 το Ελεύθερο Θέατρο ανέβασε μια σπαρταριστή επιθεώρηση με τίτλο «Ραντεβού με την Υστερία», που έσπασε ταμεία. Σατιρίζοντας τη σχετική ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου. Αφιερωμένο εξαιρετικά...
