Έμεινε άραγε κάτι από το ντιμπέιτ της περασμένης Δευτέρας; Και βέβαια έμεινε. Η «εικονοποίηση» του κεντρικού συνθήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Η αντίστιξη ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, στο φθαρμένο και στο φρέσκο, στο χθες και στο αύριο. Αυτή η εικόνα που κατέδειξε όσα δεν θα μπορούσαν να περιγράψουν καλύτερα πολλές χιλιάδες λέξεις. Τη χαώδη διάκριση ανάμεσα στο αφόρητα παλιό σε ιδέες, σε πρακτικές, σε μυαλά, σε πολιτικές, σε σχέση με το μέλλον. Και με τις ανάγκες του. Αυτή η εικόνα που, την περασμένη Δευτέρα το βράδυ, μπήκε σε κάθε ελληνικό σπίτι. Και φώτισε, όσο τίποτα, το κεντρικό δίλημμα της σημερινής αναμέτρησης...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Πασχίζει, με νύχια και με δόντια, η Δεξιά, μαζί και οι δημοσιολογούντες απολογητές των επιλογών της, να πείσουν τους πολίτες πως «όλοι το ίδιο είναι». Αφού νά, ακόμη κι ο Τσίπρας υπέγραψε και ψήφισε Μνημόνιο. Κάποιοι μάλιστα, οι «απολογητές» που λέγαμε, το πάνε πιο μακριά. Υποστηρίζοντας ότι σ' αυτές τις εκλογές δεν έχουν καμιά σημασία τα κυβερνητικά προγράμματα. Δεν χρειάζονται καν κυβερνητικά προγράμματα. Αφού το μοναδικό πρόγραμμα για τη νέα, τη μετεκλογική διαχειριστική φάση, είναι το Μνημόνιο. Ε, λοιπόν, πρόκειται για τη μεγαλύτερη παγίδα. Για το δόκανο που στήνει το άπαν σύμπαν της συντήρησης, στην προσπάθειά του να ακυρώσει τη συνέχεια της προσπάθειας που ξεκίνησε την 25η Ιανουαρίου. Και βέβαια πρόκειται για μέγα ψεύδος. Δεδομένου ότι το Μνημόνιο δεν είναι παρά ένα μόνο μέρος του κυβερνητικού προγράμματος. Που κι αυτό είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης και διόρθωσης σε πολλές και κρίσιμες πτυχές του. Το ζήτημα λοιπόν είναι τι πιστεύει ο ελληνικός λαός για τον ικανότερο να διαπραγματευτεί. Αλλά και προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούν οι όποιες αλλαγές. Κι από την άλλη, ποιον εμπιστεύονται οι πολίτες προκριμένου να απαλλαγεί η χώρα από τις παντοειδείς παθογένειές της. Μεταρρυθμίζοντάς την προς προοδευτική κατεύθυνση...
Τα προβλήματα και το "χρώμα" τους
Συνηθίζει ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης να λέει, κάθε τόσο, ότι τα προβλήματα δεν έχουν χρώμα. Δεν είναι δεξιά, αριστερά ή κεντρώα. Πράγμα που βέβαια δεν ισχύει επ' ουδενί. Δεδομένου ότι τα προβλήματα, τα κάθε λογής, έχουν χαρακτήρα και προέλευση, είναι επομένως εντονότατα χρωματισμένα. Κάποιοι κάπως τα δημιούργησαν με τις (ταξικού χαρακτήρα συνήθως) επιλογές τους. Αλλά κι αν δεχτεί κανείς ότι τα προβλήματα πράγματι δεν έχουν χρώμα, δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται πως έχουν και παραέχουν χρώμα οι λύσεις τους. Και ναι, οι λύσεις που κάθε φορά επιλέγονται είναι προς τη μια κατεύθυνση, την άλλη, ή την τρίτη. Προοδευτικές ή συντηρητικές ή και αντιδραστικές ακόμη. Αριστερές ή δεξιές εν τέλει. Μ' αυτή την έννοια η διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, η οποία σήμερα από κάποιους -διόλου αθώα ασφαλώς- επιχειρείται να αμφισβητηθεί, είναι πάντα ζωντανή, παρούσα. Και από τη σημερινή κάλπη διεκδικεί τα ιστορικά της δικαιώματα.
Θα ήταν στ' αλήθεια παράδοξο αλλά και πολιτικά αφύσικο αν οι Έλληνες πολίτες, ενεργητικά είτε παθητικά (διά της α-συμμετοχής), επέλεγαν σήμερα την επιστροφή σε ό,τι πιο παρωχημένο, σε ό,τι πιο σκοτεινό, σε ό,τι πιο ύποπτο. Αν επέλεγαν την επιστροφή στο αφόρητο χθες. Θα ήταν παράδοξο αλλά και πολιτικά αφύσικο αν με την ψήφο τους άνοιγαν και πάλι τον δρόμο στη διαιώνιση της επικυριαρχίας της διαπλοκής, στην ασυδοσία των μιντιαρχών, στην «αμνήστευση» των λιστών της ανομίας, στη φορολογική ασυλία του μεγάλου πλούτου, στις αντιδημοκρατικές εκτροπές, στους αντισυνταγματικούς τσαμπουκάδες, στην άνευ όρων υποταγή στα κελεύσματα των δανειστών, στη μαζική εκπαραθύρωση των -κατά Μεϊμαράκη- «άχρηστων» δημοσίων υπαλλήλων, στο ξεπούλημα μπιρ παρά των πάντων, στην παντελή αδιαφορία για τις περιβαλλοντοκτόνες «επενδύσεις», στα αντιμεταναστευτικά πογκρόμ, στους Ξένιους Δίες και στις Αμυγδαλέζες.
Θα ήταν στ' αλήθεια παράδοξο αλλά και πολιτικά αφύσικο αν οι Έλληνες πολίτες, ενεργητικά είτε παθητικά (διά της α-συμμετοχής), δεν κρατούσαν σήμερα ανοιχτή την πόρτα για τη συνέχιση της προσπάθειας ανάτασης της κοινωνίας και της χώρας. Αν δεν κρατούσαν ανοιχτή την πόρτα της ελπίδας...
