ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ*
Το κύμα των προσφύγων που αναζητούν καταφύγιο στην Ευρώπη δεν έχει προηγούμενο στη μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο περίοδο. Όπως δεν έχει προηγούμενο και ο αριθμός και η ένταση των πολεμικών συγκρούσεων σε μια σειρά από χώρες οι οποίες βρίσκονται στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική.
Είναι μια εποχή πρωτοφανούς βίας και χάους, που έχει οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στην, με κάθε τρόπο, απελπισμένη έξοδο από τη χώρα τους. Και ο ρόλος της Δύσης σε αυτήν την έξαρση των πολεμικών συγκρούσεων είναι πρωταγωνιστικός και, δυστυχώς, καταστροφικός.
Στη Συρία ο μισός πληθυσμός (!) των 23 εκατομμυρίων της χώρας έχει αναγκαστεί να εγκαταλείψει τα σπίτια του, ενώ όσοι έχουν αναζητήσει καταφύγιο εκτός της Συρίας είναι 4 εκατομμύρια άνθρωποι. Μια ολόκληρη Αθήνα στην προσφυγιά!
Περίπου 2,6 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί στο Ιράκ από τον φονικό εμφύλιο που μαίνεται στη χώρα (ελέω της ανθρωπιστικής επέμβασης των ΗΠΑ και των πρόθυμων συμμάχων τους), ενώ 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί στο Νότιο Σουδάν, λόγω του πολέμου που εκτυλίσσεται (μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας) στο νεοσύστατο αυτό κράτος.
Επιπλέον σε εμπόλεμη κατάσταση, με τραγικές συνέπειες για τους πληθυσμούς, βρίσκονται μια σειρά από χώρες, όπως το Αφγανιστάν και η Λιβύη (ξανά ο δυτικός «δάκτυλος»), η Υεμένη, η Σομαλία και η βορειοανατολική Νιγηρία. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε τον πόλεμο που μαίνεται στην γειτονική Τουρκία, στις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας.
Τι μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσει αυτή η απίστευτη κτηνωδία; Σε αυτό το σημείο πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι οι περισσότεροι πόλεμοι άρχισαν ή αναζωπυρώθηκαν από το 2011 και μετά. Οι κυνικοί χειρισμοί των δυτικών κρατών δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από τη βαθιά καπιταλιστική κρίση της εποχής μας, το ξεπέρασμα της οποίας έχει ως εργαλεία όχι μόνο την άγρια λιτότητα (βλ. Ευρωπαϊκή Ένωση) αλλά και τους πολέμους σε μια σειρά από χώρες, οι οποίες μέχρι χθες απολάμβαναν ένα σχετικά αξιοπρεπές επίπεδο ζωής (βλ. Συρία ή Λιβύη). Η κρίση του κεφαλαίου δεν ξεπερνιέται μόνο με το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων αλλά και με βόμβες σε κατοικημένες περιοχές, με νεκρά παιδιά, με εκατομμύρια πρόσφυγες που θα λειτουργήσουν αύριο ως πάμφθηνο εργατικό δυναμικό στη Γερμανία και σε άλλες χώρες του Βορρά, με την εκτίναξη του τζίρου της παγκόσμιας βιομηχανίας όπλων. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι μόνο Μνημόνια και επαχθείς δανειακές συμβάσεις, είναι και σάρκα που καίγεται για να απογειωθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Είναι ο πλανήτης μας που καταστρέφεται, είναι εκείνες οι χώρες που κυριολεκτικά ισοπεδώνονται. Φυσικά, σε κάθε χώρα το πλαίσιο και οι λόγοι που οδηγούν στις πολεμικές συγκρούσεις ποικίλλουν (με κυρίαρχο πλαίσιο στη Μέση Ανατολή τον πόλεμο ανάμεσα σε Σουνίτες και Σιίτες), αλλά το κοινό έδαφος στις περισσότερες των συγκρούσεων ήταν και είναι η καταστροφική επέμβαση της Δύσης.
Απέναντι λοιπόν σε αυτήν την τραγωδία των πολεμικών συγκρούσεων -όπου η συνταγή της Δύσης εξακολουθεί να είναι η λογική των στρατιωτικών επεμβάσεων, δηλαδή εκείνοι που προκάλεσαν τις τραγωδίες αυτοπροσκαλούνται να τις αντιμετωπίσουν!- και στο δράμα των εκατομμυρίων προσφύγων, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την πάλη ενάντια στη ρίζα του προβλήματος: πάλη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, αγώνας ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της Δύσης. Διότι σήμερα γίνεται πόλεμος στη γειτονιά μας. Αύριο;
* Ο Γιώργος Κουτσούκος είναι οικονομολόγος, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ.
