Έχουν όλα τα δίκια του κόσμου όσοι επικαλούνται το 62% του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου. Και το αντιπαραβάλλουν με την σημερινή πραγματικότητα. Για διάφορους και διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Λησμονούν όμως ή παραλείπουν να πουν ότι την ώρα που ο ελληνικός λαός έδινε 62% στο «Όχι», την ίδια στιγμή κατά 80% - 85% κατέθετε τη σταθερή βούλησή του για παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Έκφραση φρονήματος, που καταγράφεται και σήμερα, στα ίδια πάνω - κάτω ποσοστά.
Έτσι ακριβώς, ολόκληρη θα πρέπει να περιγράφεται η εικόνα και αναλόγως να διαβάζεται. Διαφορετικά, μας δείχνει τη μισή αλήθεια...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Με δεδομένα λοιπόν τα στοιχεία ολόκληρης της εικόνας του δημοψηφίσματος, το νόημα του βροντερού «Όχι» της 5ης Ιουλίου δεν ήταν παρά η σαφής εντολή προς τον Αλέξη Τσίπρα να διαπραγματευτεί όσο πιο σκληρά γίνεται. Δίχως όμως να κινδυνεύσει η θέση της χώρας στην Ευρωζώνη. Επ' ουδενί. Όσοι κάνουν πως το ξέχασαν, λειτουργούν εκ του πονηρού. Εκτός πια κι αν δεν κατάλαβαν τίποτα. Ή αν αρνούνται να καταλάβουν.
Και τότε, μεταξύ 5ης και 12ης Ιουλίου, κατά την τελευταία εβδομάδα εκείνης της εφιαλτικής διαπραγμάτευσης, ο Τσίπρας πάλεψε νε νύχια και με δόντια ( όταν οι άλλοι, τα κόμματα του «Μένουμε Ευρώπη» τού ζητούσαν επιτακτικά να υπογράψει ό,τι να 'ναι και όπως να 'ναι) προκειμένου να σταθεί συνεπής απέναντι στη συγκεκριμένη εντολή, και κατά τα δύο της σκέλη. Όπως έκανε άλλωστε σ' ολόκληρο το εξάμηνο της διαπραγμάτευσης. Εγγίζοντας συχνά τα όρια αντοχής των καταστάσεων ή και ξεπερνώντας τα. Ενώ στην τελική φάση, τότε που όλοι είδαμε μπροστά στα μάτια μας ολοζώντανη την απειλή του Grexit. Τότε που η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων ευχόταν να αποφύγουμε παντί τρόπω το χειρότερο. Τότε που είχε φτάσει πράγματι η έσχατη ώρα. Τότε επέλεξε τη διάσωση. Με βαρείς και δύσκολους όρους, ναι, αλλά τη διάσωση. Όχι την τραγωδία. Όπως θα σκεφτόταν και θα έπραττε ο οποιοσδήποτε υπεύθυνος ηγέτης, που δεν θα λογάριαζε τον εαυτό του, το κόμμα του, τα «καθαρά» του χέρια. Ο ηγέτης που θα λογοδοτούσε πάνω απ' όλα στην ευθύνη του απέναντι στην ιστορία, απέναντι στη χώρα και στον λαό της...
Το «μούδιασμα»...
Και επιτέλους, σ' αυτό το εξάμηνο της σκληρής διαπραγμάτευσης, ο Τσίπρας κατάφερε το μείζον. Κατάφερε να καταστήσει το ελληνικό πρόβλημα πανευρωπαϊκό, διεθνές. Κατάφερε να ταράξει τα νερά όσο κανείς στην Ευρώπη τα τελευταία πολλά χρόνια. Κατάφερε να οδηγήσει στην ευθεία αμφισβήτηση της γερμανικής κυριαρχίας, στην αμφισβήτηση της λογικής της διαρκούς λιτότητας, ως προς την προοπτική των ευρωπαϊκών πραγμάτων. Έτσι ώστε σήμερα, όλο και περισσότεροι, όλο και περισσότερο απαιτούν τη δραστική αλλαγή πορείας. Κατάφερε επιπλέον, λειτουργώντας ως καταλύτης, να απεμπλέξει τους ευρωσοσιαλιστές από τον νεοσυντηρητικό εναγκαλισμό. Για να δούμε, για πρώτη φορά, τον Ολάντ, τον Ρέντζι, τον Φάϊμαν, ακόμη και τον Γκάμπριελ, να σηκώνουν κεφάλι. Ώστε να μπορούμε πλέον βασίμως να ελπίζουμε σε αλλαγή των ευρωπαϊκών συσχετισμών. Με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται και για τη χώρα μας. Και κατάφερε επίσης να φέρει δυναμικά στο προσκήνιο το θέμα του χρέους. Τόσο ώστε να μην υπάρχει σήμερα κανείς (ούτε ο Σόιμπλε, να φανταστείς) που να αμφισβητεί την ανάγκη γενναίας αναδιάρθρωσής του. Τη στιγμή, για να μην ξεχνιόμαστε, που ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος έπαιρναν όρκο για τη «βιωσιμότητά» του.
Αυτή την εικόνα, τη μεγάλη εικόνα, την είδε με τα μάτια του πεντακάθαρα, την έζησε ο ελληνικός λαός. Και είναι γι' αυτό που στις δημοσκοπήσεις του Ιουλίου, μετά την υπογραφή της συμφωνίας, εκφράστηκε θεαματικά η ανακούφισή του. Με την αποδοχή του ΣΥΡΙΖΑ να αγγίζει το 40% και τη δημοφιλία του Τσίπρα να φτάνει σε ύψη σχεδόν εξωπραγματικά.
Αλλά τι συνέβη άραγε από τότε ώς τα σήμερα, θα ρωτήσει κανείς. Οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πρώτο κύμα των προεκλογικών δημοσκοπήσεων, εμφανίζει τη γνωστή κάμψη. Σήμερα λοιπόν ήρθε η διάσπαση. Τόσο απλά. Καθώς και η πρωτοφανώς δριμεία επιθετικότητα των αποχωρησάντων στελεχών. Η διάσπαση, και ό,τι αυτή σημαίνει για ένα κόμμα εξουσίας. Και όσο αυτή χαλάει την εικόνα του. Και όσο αυτή θέτει σε αμφισβήτηση το πολιτικό του κύρος. Σε συνδυασμό, εννοείται, με τον τρόπο με τον οποίο «αξιοποιείται», συστηματικά και σε καθημερινή βάση, από τα μέσα, προπάντων από τα κανάλια.
Εξ αυτού λοιπόν το μούδιασμα σοβαρής μερίδας του κόσμου της Αριστεράς. Των αριστερών που διαμορφώνουν σήμερα τη χαλαρή δημοσκοπική «συσπείρωση» για τον ΣΥΡΙΖΑ. Των αριστερών που «κοσμούν» μαζικά τη στήλη των αναποφάσιστων. Το ερώτημα τώρα είναι αν επαρκεί ο χρόνος ώς τις 20 Σεπτεμβρίου για το ξεμούδιασμα. Εκεί θα παιχτούν όλα. Αυτό είναι το ερώτημα, αυτό και το στοίχημα για την Αριστερά. Το μεγάλο στοίχημα, στ' όνομα της ανανέωσης της ελπίδας...
