ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΒΑΡΕΛΑ
Οι δυνάμεις που οδήγησαν τον ελληνικό λαό στον επάρατο εμφύλιο και τις χούντες, αυτές που κατηύθυναν τη χώρα μας ώστε επί 70 χρόνια να θεωρείται η φτωχή Ψωροκώσταινα, αυτοί που με τη πολιτική τους τα κατάφεραν έτσι ώστε η κρατική μας υπόσταση να αποτελεί το τελευταίο βαγόνι της ευρωπαϊκής ατμομηχανής, εξακολουθούν να δημαγωγούν ξαναεπιχειρώντας τις ίδιες φιλοεμφυλιακές τακτικές.
Στο δημοψήφισμα η ΑΔΕΔΥ πήρε σαφή θέση ενάντια στην κυβερνητική επιλογή του Όχι, διοργανώνοντας μέχρι και συλλαλητήριο με κεντρικό σύνθημα το Ναι, στο ερώτημα εάν συμφωνεί με τις προτάσεις των θεσμών.
Πριν αλέκτορα φωνήσαι, η ΑΔΕΔΥ διοργάνωσε νέο συλλαλητήριο με άλλο σύνθημα, το Όχι αυτή τη φορά, σε πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη.
Ας δούμε ποιοι αποτελούν πλειοψηφικά το Δ.Σ. της συνομοσπονδίας για να κατανοήσουμε τις παλινωδίες της.
* ΔΑΚΕ Δημόσιου τομέα, φυσικά η συνδικαλιστική παράταξη της Ν.Δ.
* ΠΑΜΕ, Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο Δημοσίου, η συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ.
* ΠΑΣΚ, Αγωνιστικές Δημοκρατικές Παρεμβάσεις, εννοείται η συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ.
Αυτές οι ετερόκλητες δυνάμεις της οπισθοδρόμησης, επίορκες και παρηκμασμένες, με τους πολιτικούς τους προϊστάμενους - κομματικούς φορείς, μοναδικό σκοπό έχουν την αποδυνάμωση της συγκυβέρνησης και την οριστική απαξίωσή της, για τους δικούς του λόγους ο καθένας.
Το σημαντικό είναι ότι οι παραπάνω δυνάμεις δεν κατόρθωσαν να ξεγελάσουν τον ελληνικό λαό, παρ' όλα τα εκ διαμέτρου αντίθετα επιχειρήματά τους, αλλά παράδοξα ξεγελούν μαχητικές παρατάξεις και ιδεολογικές πλατφόρμες, εκείνες που ενωμένες πρέπει όχι μόνο να εξαντλήσουν τη τετραετία, καθήκον που λαός και Σύνταγμα τους ανέθεσαν, όχι μόνο να επαναφέρουν τη κοινωνική και οικονομική σταθερότητα που τόσο ανάγκη έχει ο τόπος, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα την κοινωνική ειρήνη, την ευημερία, την εξέλιξη μέσα από ανώτερες ανθρωπιστικές οικουμενικές αξίες.
Δυνάμεις που αντί να αναρτήσουν στο στήθος τους τη φωτογραφία του πρωθυπουργού, που παρακάμπτοντας κάθε είδους μνημονιακά εμπόδια επανέφερε τους άδικα απολυμένους συναδέλφους τους, συγκροτούν αντικυβερνητικό μέτωπο ενάντια στους σωτήρες τους.
Δυνάμεις που θέλουν σοσιαλισμό για τον εαυτό τους και καπιταλισμό για τους άλλους, συνασπίζονται για να διατηρήσουν προνομιακά κεκτημένα, αποκλείοντας άλλους με τα ίδια προσόντα από την αγορά εργασίας.
Ούτε θέλουν ούτε μπορούν να σώσουν τη χώρα αυτοί που την κατέστρεψαν.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να σώσουν το τομάρι τους, να επανακάμψουν με περισσό θράσος, παρ' όλη την επανειλημμένα έντονα εκφρασμένη πολιτική αντίθεση του εκλογικού σώματος στη αντιλαϊκή πολιτική τους.
Χωρίς εγκαύματα, χωρίς πόνο, χωρίς ρίσκα, τα πολιτικά "καυτά κάστανα" δεν βγαίνουν από τη φωτιά.
Καίγονται και γίνονται κάρβουνα, δηλαδή το γνωστό κράτος της Δεξιάς!
Έχοντας όχι απλώς την υποχρέωση, θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την εσκεμμένη διαστρέβλωση της ιστορίας, τον εμφύλιο, τα ξερονήσια και τις υπόλοιπες φυλακές συνειδήσεων, τις χούντες επίορκων συνταγματαρχών και δεξιών φαύλων πολιτικών, το ΕΑΤ-ΕΣΑ, τη Μπουμπουλίνας, τους χιλιάδες ήρωες αγωνιστές, τους Άρη Βελουχιώτη, Ηλέκτρα Αποστόλου, Γρηγόρη Λαμπράκη, Νίκο Μπελογιάννη, Σπύρο Μουστακλή, Αλέξανδρο Παναγούλη.
Τους νεκρούς στη Νομική σχολή και το Πολυτεχνείο.
Τον Γιάννη Ρίτσο, τον Μίκη Θεοδωράκη και τους άλλους μεγάλους αγωνιστές ποιητές, συνθέτες και ανθρώπους του πολιτισμού, που κράτησαν ψηλά τη σημαία της Αριστεράς.
Οι δυνάμεις της βίας και της νοθείας δεν νομιμοποιούνται, ούτε έχουν το ηθικό ή πολιτικό ανάστημα να κρίνουν τον κόσμο της Αριστεράς.
Ας μην τους δώσουμε την ευκαιρία, καθώς δεν χρειάζεται ν' απολογηθούμε, ειδικά σε αυτούς.
Η συναισθηματική και ιδεολογική φόρτιση δεν ζυγίζεται σε πλατφόρμες ή συνειδησιακές κατασκευές.
Η Ιστορία ορθώνεται μπροστά μας και ζητάει δικαίωση.
