Ναι, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος ανέλαβε πολλά ρίσκα. Ρισκάρισε την εξουσία του, την τύχη της κυβέρνησής του, το μέλλον του κόμματός του. Στην προσπάθειά του να μην υπερβεί αυθαίρετα τα όρια των δεσμεύσεών του απέναντι στον ελληνικό λαό.
Ο ελληνικός λαός απ' τη μεριά του έκανε ρελάνς στον πρωθυπουργό. Με το συντριπτικό Όχι του ανέλαβε ακόμη περισσότερα και μεγαλύτερα ρίσκα. Ρισκάρισε τις σιγουριές του, την ασφάλειά του, τη ηρεμία του, τις αγωνίες του, τους φόβους του, την ποιότητα της ζωής του, το μέλλον του. Ρισκάρισε τα πάντα...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Οι Έλληνες πολίτες, λοιπόν, εκείνοι που συνωστίζονται στις ουρές των τραπεζών και των ΑΤΜ. Εκείνοι που φοβούνται για το μέλλον των παιδιών τους. Εκείνοι που κοιμούνται και ξυπνούν με σφιγμένο το στομάχι από τις αγωνίες για το αύριο. Αυτοί λοιπόν οι πολίτες έδωσαν, σε απρόσμενα εντυπωσιακά ποσοστά, στον Αλέξη Τσίπρα την εντολή να μην υποχωρήσει πέραν κάποιων λογικών ορίων, να μην αποδεχθεί οτιδήποτε του ζητήσουν, να μην αποστεί των βασικών του προγραμματικών δεσμεύσεων, να μην παραβλέψει τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, να μην προσχωρήσει στη λογική τού «πάση θυσία».
Γύρισαν την πλάτη οι Έλληνες πολίτες στον συμβιβασμό με τη μιζέρια, γύρισαν την πλάτη στη σιγουριά της υποταγής. Γύρισαν επίσης την πλάτη στον ευρύτατο συνασπισμό της λευκής (ή μήπως μαύρης, κατάμαυρης;) τρομοκρατίας, εγχώριας και εισαγόμενης. Εν πλήρει γνώσει ότι έτσι επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο. Το δρόμο που δεν αποκλείεται να οδηγήσει και σε περιπέτειες. Αλλά που εμπεριέχει την ελπίδα.
Μ' αυτή την έννοια, και μ' αυτά τα δεδομένα, τα μη αμφισβητούμενα, παραήταν τολμηρή η επιλογή του ελληνικού λαού της 5ης Ιουλίου. Και μας εξέπληξε όλους, τουλάχιστον ως προς την έκτασή της. Πρόκειται για τη γενναιότητα των μεγάλων ρίσκων, την όντως συγκινητική. Και, ίσως, είναι γι' αυτό που σήμερα, ενώ βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού, βλέπουμε τον λαό από τη μια να αγωνιά για το αύριο, αλλ' από την άλλη να περιμένει με ηρεμία τις εξελίξεις. Με την ηρεμία του αποφασισμένου...
Γεράκια και λογική
Δίχως να κραδαίνει αλαζονικά το μεγάλο Όχι μετέβη την άλλη μέρα στις Βρυξέλλες ο Αλέξης Τσίπρας. Συμπεριφέρθηκε με την αρμόζουσα, μονάχα σε νικητές, σεμνότητα. Διεκδικώντας σταθερά, ακριβώς όπως και πριν, τα αυτονόητα. Εκείνα που θα μπορούσαν στοιχειωδώς να εξασφαλίσουν την επιβίωση της χώρας του και του λαού του. Δίχως, φυσικά, να επισυμβούν τα επαπειλούμενα. Δίχως να κλείσουν οι πόρτες. Δίχως να εκληφθεί το Όχι ως εντολή αποχώρησης από την Ευρωζώνη. Δίχως, και μόνο εξ αιτίας του Όχι, να τελειώσουν όλα. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός εξάλλου φρόντισε, από το βράδυ κιόλας της Κυριακής, να δώσει την αυθεντική ερμηνεία της ψήφου του ελληνικού λαού. Ερμηνεία που επανέλαβε, με τη δέουσα κατηγορηματικότητα, σε όλες του τις επαφές, επίσημες και ανεπίσημες.
Δεν υπάρχει βεβαίως αμφιβολία ότι τα γεράκια της Ευρώπης επιδεικνύουν τώρα τιμωρητική, εκδικητική συμπεριφορά απέναντι στη λαϊκή έκφραση της 5ης Ιουλίου. Τα γνωστά, από παλιά, γεράκια. Την ίδια πάντως συμπεριφορά που συστηματικά επεδείκνυαν για λογαριασμό της Ελλάδας και πριν από το δημοψήφισμα. Υπάρχει άραγε κανείς που να πιστεύει πως οι απαιτήσεις των δανειστών θα ήταν ηπιότερες, σε περίπτωση επικράτησης του Ναι; Απλώς, σ' αυτή την περίπτωση, ο Έλληνας διαπραγματευτής (ο όποιος...) θα ήταν υποχρεωμένος να υπογράψει οτιδήποτε του ζητήσουν. Ως εκ του χαρακτήρα της ίδιας της λαϊκής εντολής.
Η διαπραγμάτευση της χώρας μας με τους δανειστές συνεχίζεται. Και, απ' ό,τι λέγεται, σήμερα κορυφώνεται, διανύει ήδη την τελική της φάση. Ουδείς βεβαίως είναι σε θέση να στοιχηματίσει για την έκβασή της. Το θρίλερ διαρκεί έως την τελευταία στιγμή, όπως συμβαίνει σε όλα τα καλά θρίλερ. Ώσπου η οθόνη να γράψει The end. Το στοίχημα είναι αν τελικά θα υπερισχύσουν τα γεράκια. Ή αν θα τα παραμερίσει η λογική...
