Βλέπεις, ετούτος εδώ, ο μικρός, δεν φρόντισε να κάνει ό,τι ο άλλος, ο προηγούμενος. Να ξεχάσει, με το που πήρε την εξουσία, και τα Ζάππεια, και «το Μνημόνιο ως το φάρμακο που σκοτώνει» και τα πάντα όλα. Και να προστρέξει ικέτης στη Μέρκελ με το mea culpa στο στόμα, για τον πρότερο αντιμνημονιακό του βίο. Αρχίζοντας να υπογράφει αβέρτα «ναι σε όλα», σε ό,τι του ζητούσαν.
Βλέπεις, ετούτος εδώ, ο μικρός, είπε να το πάει αλλιώς το πράμα. Να σταθεί τίμιος απέναντι στις ευθύνες του. Και στις παραδόσεις του πολιτικού χώρου που εκπροσωπεί...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Ετούτος εδώ λοιπόν, ο σημερινός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς!), με το που αισθάνθηκε ότι κινείται στα όρια της λαϊκής εντολής, και προκειμένου να μην τα υπερβεί αυθαίρετα, αποφάσισε να απευθυνθεί στον λαό. Και να ζητήσει τη γνώμη του. Και την άδειά του να προχωρήσει. Ίσως επειδή παραείναι νέος για μεγάλες πολιτικές ατιμίες. Ίσως επειδή δεν πρόλαβε να ψηθεί στα γνωστά πολιτικάντικα κόλπα. Ή ίσως, απλώς, επειδή είναι αριστερός. Ολότελα διαφορετικός παναπεί, απ' ό,τι κι απ' όσους γνωρίσαμε. Απευθύνθηκε στον λαό λοιπόν ο Τσίπρας εν πλήρει γνώσει ότι ρισκάρει πολλά. Την διατήρησή του στην εξουσία, την τύχη της κυβέρνησης και του κόμματός του. Σπάνιο; Πρωτόγνωρο; Ίσως. Όμως αυτό ακριβώς έκανε.
Να καταστήσει τον ελληνικό λαό συμμέτοχο στη διαπραγμάτευση επεχείρησε ο πρωθυπουργός. Με τη βεβαιότητα ότι κάτι τέτοιο θα ισχυροποιήσει την διαπραγματευτική θέση της χώρας. Δεν μπορεί, ασφαλώς, κανείς να πάρει όρκο ότι θα του βγει. Διαθέτει όμως, ως προοπτική, τις περισσότερες λογικές πιθανότητες. Όσο η λογική έχει ακόμη θέση στην πολιτική. Ειδικότερα στην ευρωπαϊκή πολιτική, σήμερα...
Το πλαστό δίλημμα
Ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος έχει γράψει ότι στην εποχή μας τα πραξικοπήματα κατά της Δημοκρατίας και των λαών δεν γίνονται με τανκς, αλλά μέσω των τραπεζών. Αυτό ακριβώς ξετυλίγεται μπροστά μας σήμερα. Πρόκειται για την ιστορική «διπλωματία των κανονιοφόρων», με τα δεδομένα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα.
Από την άλλη μεριά, ναι, το δημοψήφισμα του Τσίπρα, πυροδότησε εξελίξεις. Λειτούργησε ως καταλύτης, προκειμένου να εμφανιστούν στο τραπέζι νέες, βελτιωμένες προτάσεις. Τις οποίες η ελληνική πλευρά έσπευσε να αξιοποιήσει δημιουργικά. Και, μ' αυτή την έννοια, η διαπραγμάτευση συνεχίζεται. Οι διαδικασίες της οποίας, δεν μπορεί παρά να επιταχυνθούν από αύριο. Αύριο, οπότε οι παντοειδείς «ενδιαφερόμενοι» θα έχουν εξαντλήσει όλα τα μέσα (κι αν διαθέτουν μέσα...) προκειμένου να τιμωρήσουν τον επαναστάτη που βρέθηκε, από το πουθενά, μέσα στα πόδια τους. Και θα επιστρέψουν στη λογική των πραγμάτων.
Όταν το φθινόπωρο του 2011 η Μέρκελ και ο Σαρκοζί επέδιδαν στις Κάννες το ίδιο ακριβώς τελεσίγραφο στον Γιώργο Παπανδρέου, εκείνος υποχώρησε. Το δημοψήφισμα που πας να στήσεις, του είπαν, δεν μπορεί παρά να θέτει το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή». Κι εκείνος υποχώρησε, πιεζόμενος ασφυκτικά και από το κόμμα του. Σήμερα λοιπόν ο Τσίπρας απλώς δεν μάσησε. Επιμένει στο διλημματικό ερώτημα που ο ίδιος επέλεξε και το οποίο δεν θέτει σε κανενός είδους αμφισβήτηση τη θέση της Ελλάδος στην Ευρωζώνη. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Οπότε η ευρωπαϊκή ελίτ, συνεπικουρούμενη μαχητικά από την ελληνική αντιπολίτευση, αλλά και από το όλο σύμπαν του ελληνικού κατεστημένου, επιχειρεί να επιβάλει το ερώτημα με το στανιό. Στη βάση της λογικής ότι από τη λαϊκή απάντηση της Κυριακής αυτό θα προκύψει, θέλετε δεν θέλετε. Αδιαφορώντας απολύτως, όλοι αυτοί, για τους πραγματικούς κινδύνους που εμπεριέχει η επιλογή τους. Τον κίνδυνο, πρώτα - πρώτα, αν καταξιωθεί η κοντόφθαλμη επιλογή τους, να προκύψει από τις κάλπες ιδιαιτέρως ηχηρό αντιευρωπαϊκό μήνυμα. Πλειοψηφικό ή όχι, δεν έχει και πολλή σημασία. Μήνυμα που, πάντως, δεν θα ανταποκρίνεται σε καμιά πραγματικότητα.
Κατά τα λοιπά οι Ευρωπαίοι ηγέτες (οι αφόρητα και επικίνδυνα «μικροί» σήμερα, όπως καθημερινά επιβεβαιώνεται) δεν διστάζουν να μετέλθουν πρωτοφανείς αθλιότητες. Καταδικάζοντας σήμερα τον ελληνικό λαό σε οικονομική ασφυξία. Υποχρεώνοντας τον Τσίπρα να πάει στο δημοψήφισμα με κλειστές τράπεζες. Αρνούμενοι να παραχωρήσουν ολιγοήμερη ανάσα ώσπου να αποφασίσει ο λαός. Αποφεύγοντας να συζητήσουν τώρα τις δικές τους προτάσεις, αυτές ακριβώς τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση απεδέχθη ως βάση συζήτησης. Μεταθέτοντας τα πάντα για μετά. Στην προσπάθειά τους να επηρεάσουν αυτό το «μετά». Και βέβαια προπαγανδίζουν ανενδοίαστα το «ναι». Συμπεριφερόμενοι στην Ελλάδα ως σε κατεχόμενη χώρα. Και στον λαό της ως σε υπόδουλο λαό.
Εδώ δηλαδή δεν μιλάμε πια για περιφρόνηση των θεμελιακών ευρωπαϊκών αρχών, εκείνων της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης. Αυτά τα βλέπουμε και τα ζούμε μήνες τώρα. Έχουμε να κάνουμε πλέον με περιφρόνηση του ίδιου του ευρωπαϊκού πολιτισμού, του στοιχειώδους...
