Υπάρχει άραγε κάτι απ' όσα συμβαίνουν σήμερα, απ' όσα ζούμε σήμερα που δεν το περιμέναμε; Υπάρχει κάτι που μας αιφνιδιάζει, κάτι που μας ξαφνιάζει; Αν ναι, πάει να πει πως παραείμαστε αιθεροβάμονες. Πως δεν πατούσαμε γερά στα πόδια μας ή πως εθελοτυφλούσαμε. Διαφορετικά, θα τα είχαμε όλα προβλέψει χαρτί και καλαμάρι. Και το σκληρό και άγριο πολιτικό bullying που υφίσταται, εδώ και τρεις μήνες, η χώρα μας από εταίρους και δανειστές, και όλα...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Περίμενε άραγε κανείς ότι η ευρωπαϊκή ελίτ, η συγκεκριμένη, με τους δεδομένους πολιτικούς συσχετισμούς, θα υποδεχόταν με ανοιχτές αγκάλες την αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας και θα της έστρωνε τον δρόμο με ροδοπέταλα; Δεν φανταζόταν άραγε, και ο πιο αισιόδοξος, ότι η συγκεκριμένη Ευρώπη θα επιχειρούσε να κάνει τη ζωή δύσκολη στον Αλέξη Τσίπρα, να του δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας, μέχρι να τον υποχρεώσει σε υποταγή; Προκειμένου, προπάντων, να μην περάσει και γενικευθεί το «κακό παράδειγμα», να μη μεταδοθεί το «λοιμώδες πολιτικό νόσημα»;
Περίμενε κανείς ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, όπως είναι και βρίσκονται σήμερα, θα περιέβαλλαν με τον δέοντα σεβασμό τη νωπή εντολή του ελληνικού λαού; Κι ότι, για χάρη της, θα έκαναν σκόντο στους κανόνες τους, τους επί τούτου στημένους έτσι ώστε να μην επιτρέπουν «παρεκκλίσεις»; Ή μήπως ξαφνιάζεται κανείς βλέποντας να στήνεται ολόκληρο προπαγανδιστικό οικοδόμημα κατασυκοφάντησης της χώρας μας και της κυβέρνησής της; Είτε ότι «είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες», κατά την προσφιλή μέθοδο των πάσης φύσεως «αυταρχισμών». Όπου ερμηνεύουν με ψυχιατρικούς όρους την κάθε διαφορετικότητα και ξεμπερδεύουν. Είτε ότι οι Έλληνες δεν εμφανίζουν συγκεκριμένες προτάσεις, παρά μονάχα ασαφείς γενικότητες και θεωρητικούρες. Είτε στοχοποιώντας κυβερνητικά στελέχη, με προφανή στόχο τη συνολική, εντέλει, αποδόμηση της αριστερής ελληνικής κυβέρνησης. Αυτό που προσφυώς απεκλήθη «μονταζιέρα Βρυξελλών». Και ήταν έτσι ακριβώς.
Ή μήπως ξαφνιάζεται κανείς βλέποντας τα κόμματα της καθ' ημάς αντιπολίτευσης, τα αυτοπροσδιοριζόμενα ως «ευρωπαϊκά», τη Ν.Δ., το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα, να υιοθετούν σχεδόν στο σύνολό τους τις θέσεις της γερμανόστροφης ευρωπαϊκής προπαγάνδας, να τις εντάσσουν στην ατζέντα τους και δι' αυτών να πολεμούν την κυβέρνηση της χώρας τους; Με μπροστάρηδες, στον ρόλο της ντουντούκας, τα κανάλια εννοείται. Για εντελώς δικούς τους λόγους αυτά τα τελευταία...
Διόλου δημιουργική η ασάφεια
Ίσως δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα η «δημιουργική ασάφεια» της 20ής Φεβρουαρίου. Ναι, μάλλον δεν ήταν καλή ιδέα. Γιατί απ' ό,τι όλα δείχνουν, επρόκειτο για σκέτη ασάφεια, ελάχιστα ή διόλου δημιουργική. Και άγονη ασάφεια να την πεις, μέσα είσαι. Και μάλιστα ασάφεια που λειτούργησε και εξακολουθεί να λειτουργεί εις βάρος μας. Ομολογείται ήδη οίκοθεν, ή απλώς προκύπτει, πως ό,τι δεν περιγράφεται με σαφήνεια στη συμφωνία οι εταίροι και δανειστές το χειρίζονται κατά το δοκούν. Και συνήθως ως μοχλό πίεσης εναντίον μας. Όχι μονάχα δεν παραχωρούν στην Ελλάδα -την υπεσχημένη ωστόσο- ανάσα ρευστότητας κατά το μεσοδιάστημα, αλλά, αντιθέτως, σφίγγουν ολοένα και περισσότερο τη στρόφιγγα. Χρησιμοποιώντας την οικονομική ασφυξία ως το κύριο και μέγιστο διαπραγματευτικό τους όπλο. Όσο για τους «θεσμούς», με τα καθημερινά τους κόλπα εννοούν να επαναφέρουν την τρόικα και τις συνήθειές της, όπως τα ξέραμε, από την πίσω πόρτα. Προβάλλοντας συνεχώς διαδικαστικού χαρακτήρα κωλύματα. Ενώ εννοούν να συμπεριφέρονται λες κι έχουν να κάνουν με την 5η αξιολόγηση, την αλήστου μνήμης. Ή λες κι έχουν μπροστά τους το e-mail Χαρδούβελη και επ' αυτού διαπραγματεύονται. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Δεν είναι τυχαίο ότι τελευταία θέτουν και ζητήματα απευθείας επαφών τους με τους Έλληνες υπουργούς. Α λα παλαιά. Ούτε είναι τυχαίο, αντιθέτως, ότι το Eurogroup, όπου η επιρροή σ' αυτό του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι, απ' ό,τι φαίνεται, καθοριστική και απόλυτη, εννοεί να κινείται σε άλλο μήκος κύματος από κείνο της Άνγκελα Μέρκελ, του Φρανσουά Ολάντ, του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Έτσι ώστε δείχνουν να μην έχουν και πολύ νόημα οι επαφές κορυφής του Έλληνα πρωθυπουργού.
Δεν ξέρω τι ακριβώς θα γίνει από δω και πέρα οπότε, απ' ό,τι όλα δείχνουν, ο Τσίπρας αποφάσισε να πάρει το παιχνίδι πάνω του. Το βέβαιο είναι ότι τα παθήματα, τα εκ της προκλητικά μεθοδευμένης παραπλάνησης παθήματα, θα πρέπει να έχουν γίνει ήδη μαθήματα. Και η διαπραγμάτευση, από τη μεριά μας πλέον, δεν μπορεί παρά να είναι επιθετικά σκληρή και, προπάντων, δεσμευτική. Δεν δικαιολογείται πλέον η παραμικρή «ασάφεια», επ' ουδενί. Πολύ περισσότερο που, κι αν ακόμη πάνε όλα καλά με την τρέχουσα εκκρεμότητα, ακολουθεί η μεγάλη διαπραγμάτευση του Ιουνίου. Ε, κι εκεί θα παιχτούν ρέστα, απ' όλες τις πλευρές...
