ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΓΕΩΡΓΑΤΟΥ*
Όσο πλησιάζει η «ώρα της κρίσεως», πληθαίνουν οι φωνές που προτείνουν την ανανέωση της εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση με προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία. «Ο λαός δεν έδωσε την εντολή στην κυβέρνηση για ρήξη με την Ευρωζώνη» λένε ορισμένοι παράγοντες του κυβερνώντος κόμματος και το ίδιο επαναλαμβάνει -με άλλη βέβαια διατύπωση- η αντιπολίτευση.
Οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται φαίνεται να στηρίζουν αυτή την άποψη, δεδομένου ότι το 70% των πολιτών απαντά ότι επιθυμεί λύση εντός Ευρωζώνης. Ενώπιον αυτής της διελκυστίνδας, κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απαντούν: «Εντάξει, λοιπόν, πάμε σε δημοψήφισμα ή σε εκλογές». Και πράγματι, από μία γωνία, η προσφυγή στον λαό ίσως να είναι μια κάποια λύση.
Για να δούμε ωστόσο λίγο πιο ψύχραιμα το τι συνεπάγεται αυτή η λύση. Από τις δύο εκδοχές το δημοψήφισμα αποδεικνύεται όχι μόνο απρόσφορο, αλλά και επικίνδυνο. Γιατί, καταρχήν, ποιο ακριβώς ερώτημα θα τεθεί στην κρίση του εκλογικού σώματος; Όχι, βέβαια, το εάν εγκρίνει την επιστροφή στη δραχμή, αλλά εάν συμφωνεί με τους χειρισμούς της κυβέρνησης και εάν συνεχίζει να τη στηρίζει στις «κόκκινες γραμμές» της.
Όμως, όποιο ερώτημα και αν τεθεί, η συνασπισμένη αντιπολίτευση θα το μεταφράσει σαν «δημοψήφισμα για τη δραχμή». Και εδώ είναι το θέμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ενώσει ένα ετερογενές συνονθύλευμα χρεοκοπημένων πολιτικών και θα αναδιαμορφώσει άθελά του το πολιτικό τοπίο υπέρ των μνημονιακών δυνάμεων. Άλλο που δεν ήθελαν...
Μήπως όμως θα συνειδητοποιηθεί ο κόσμος περισσότερο έχοντας μπροστά του ένα δύσκολο ερώτημα; Μα πόσο περισσότερο να συνειδητοποιηθεί; Όπως παρατήρησε κι ένας φίλος, έχετε ακούσει την έκφραση «ταπί και ψύχραιμοι»; Ε, αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον κόσμο. Όλοι είναι ενήμεροι για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η διαπραγμάτευση με την (μετονομασμένη) τρόικα και τους κινδύνους που υπάρχουν, αλλά κανείς δεν έχει προς το παρόν πανικοβληθεί. Που πάει να πει ότι το δημοψήφισμα για το εάν και κατά πόσο οι πολίτες εγκρίνουν τους χειρισμούς της κυβέρνησης και την επιμονή της στις «κόκκινες γραμμές» έχει ήδη γίνει.
Μένει το ενδεχόμενο των εκλογών. Παρ' όλα ταύτα, τι ακριβώς αναμένεται να προκύψει από την προσφυγή στις κάλπες έξι μήνες μετά τις πρόσφατες εκλογές; Ανατροπή του πολιτικού σκηνικού δεν είναι πιθανή, δεδομένων των δημοσκοπήσεων και του γενικότερου κλίματος υποστήριξης προς την κυβέρνηση που έχει πολλαπλώς επιβεβαιωθεί. Με το ισχύον εκλογικό σύστημα είναι επίσης απίθανο να μεταβληθούν οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί.
Το μόνο που μπορεί να αλλάξει είναι η καθαρή εικόνα που έχουν τώρα οι πολίτες από μια έξαλλη επικοινωνιακή τακτική που θα ακολουθήσουν μετά βεβαιότητος η Ν.Δ., το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Και αν η εικόνα θολώσει, δεν είναι ότι δεν θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα. Θα βγει, αλλά δεν αποκλείεται οι προσδοκίες του κόσμου να είναι πλέον εκτός πραγματικότητας.
Άφησα τελευταίο το προφανές. Η (όση) εξουσία διαθέτει σήμερα η Αριστερά αποκτήθηκε με κόπο και υπηρετεί τον τόπο και τον λαό. Κι αυτή δεν παραδίδεται αμαχητί. Γιατί εδώ ισχύει απολύτως το γνωστό «Βάρκιζα τέλος». Αν θέλει να ανανεώσει την εμπιστοσύνη στην πολιτική της, ας υποβάλει η κυβέρνηση το όποιο σχέδιο έχει εκπονήσει για τη συνέχιση του αγώνα μας στην Ευρώπη στην παρούσα Βουλή. Αυτό αρκεί.
* Ο Σπύρος Γεωργάτος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
