Του ΚΛΕΑΡΧΟΥ ΤΣΑΟΥΣΙΔΗ
Μια ακολουθία γεγονότων των τελευταίων ημερών δημιουργεί εύλογες απορίες στους πολίτες οι οποίοι επένδυσαν τις ελπίδες τους στον ΣΥΡΙΖΑ για δικαιοσύνη και δημοκρατία με ενημέρωση, παιδεία, υγεία και αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια.
Γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι στο κόμμα αυτό, που ουδέποτε είχε σχέση με την εξουσία, να αποφύγει την έκθεση σε γκάφες, λάθη ή ατοπήματα.
Όμως, η προσφυγή στις υπηρεσίες «επαϊόντων» που βαφτίστηκαν εσχάτως στη συριζέικη κολυμβήθρα και αναλαμβάνουν θέσεις έως και γενικών γραμματέων υπουργείων, αλλά και η επανάληψη της παλιάς καλής συνταγής των αστικών, μνημονιακών και βάλε κομμάτων να διορίζονται σε αντίστοιχες θέσεις οι αποτυχόντες στις εκλογές, δείχνει στελεχική φτώχια και σβήνει την εξαγγελία για αξιοποίηση των ικανών χωρίς πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων.
Να θυμίσω και την υπόσχεση για ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα και στελέχωση των γραμματειών από γενικούς διευθυντές ή άλλους άξιους δημόσιους υπάλληλους.
Όλα αυτά τα αφήνουν στην άκρη οι καλοί πολίτες που συνεχίζουν να στηρίζουν (ακόμη κι αν δεν τον ψήφισαν) τον ΣΥΡΙΖΑ. Ναι, είναι γεγονός ότι ακούς κυρίως από μη αριστερούς τη φράση «τα μισά να κάνουν απ' όσα είπαν, ευχαριστημένοι θα είμαστε».
Αθώα κι η λίστα Λαγκάρντ
Έλα, όμως, που γεγονότα τα οποία δεν έχουν άμεση συνάρτηση με την άσκηση εξουσίας, την κυβέρνηση φθείρουν και όχι τους άλλους πυλώνες της δημοκρατίας που εμπλέκονται άμεσα. Αναφέρομαι στην ελληνική Δικαιοσύνη, που το τελευταίο της κατόρθωμα, σε ανώτατο μάλιστα επίπεδο, είναι η αθώωση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου (εκτός κι αν υπάρξει κανένας δικαστής να μου πει ότι ένας χρόνος φυλάκιση με τριετή αναστολή είναι ποινή). Κι εγώ ο άσχετος με τη νομική επιστήμη και όχι τόσο καλοπροαίρετος θα μπορούσα να ρωτήσω την κυβέρνηση: Γιατί σηκώσατε τον κόσμο στο ποδάρι για τη λίστα Λαγκάρντ; Όταν αυτός που χειρίστηκε cd, usb (στικάκι ή φλασάκι!) με ένα μικρό ποσοστό των καταθέσεων στο εξωτερικό ενός τμήματος της ελληνικής οικονομικής ελίτ αθωώνεται εν τοις πράγμασι (παραπέμφθηκε με κατηγορίες που επέφεραν ποινή έως και δις σε ισόβια), υπάρχει κάποιος αφελής συμπατριώτης που να μη σκεφτεί -από κεκτημένη ταχύτητα- ότι και η κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα; Η συμπόρευση των κυβερνήσεων με τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης τις οποίες επέλεγαν οι ίδιες, εξακολουθεί και θεωρείται, καλώς ή κακώς, σχέση διαπλοκής. Κακώς, λέω εγώ. Όταν όμως δικαστήριο της Θεσσαλονίκης καταδικάζει γνωστό επιχειρηματία νυχτερινών κέντρων, που κατηγορήθηκε για πολλά αδικήματα, σε 11 χρόνια κάθειρξη με... αναστολή, γιατί συζητάμε;
Δεν θέλω να μιλήσω τώρα για τα συμβαίνοντα στην εκπαίδευση. Χρειάζεται ξεχωριστή αναφορά. Η απορία: γιατί ακόμη δεν γύρισαν στις δουλειές τους οι απολυμένοι από την πολύπαθη Τεχνική Εκπαίδευση εκπαιδευτικοί; Όταν μάλιστα πολλοί από αυτούς έχουν δύο πτυχία και θα μπορούσαν να καλύψουν τις ελλείψεις προσωπικού στη Γενική Εκπαίδευση; Όλα τα άλλα μπορούν, φαντάζομαι, να διευθετηθούν με το υπό κατάθεση σχέδιο νόμου. Αλλά ποιο κώλυμα, ποια διαπραγμάτευση, ποια αβελτηρία αφήνει άνεργους και πένητες εκπαιδευτικούς που δώσανε τη ζωή τους στις τάξεις; Πού πήγαν οι προεκλογικές δεσμεύσεις;
Στα δημόσια νοσοκομεία η έννοια της αξιοπρέπειας εξακολουθεί και πάσχει. Όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για στενά συντεχνιακούς και προσωπικής «ευημερίας» λόγους.
Στην ενημέρωση, η ΕΡΤ που θα άνοιγε αμέσως κουτσαίνει και θα προχωρήσει ως ΝΕΡΙΤ ίσαμε να βρεθεί λύση με τις περίεργες αντιλήψεις κάποιων που θεωρούν ότι η κοινωνία μπορεί να ανεχθεί εκείνα για τα οποία πριν από το κλείσιμο της ΕΡΤ της είχε γυρίσει την πλάτη.
Περιμένεις σε δυο μήνες να λυθούν όλα; Όχι!
Με τον τσαμπουκά και τα πιστόλια
Τέλος, αλήθεια, πόση ευθύνη έχουν στελέχη παλαιών συνιστωσών και τώρα τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ για τη θρασύτατη κατάληψη του ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο» από επαναστάτες χωρίς αιτία; Κατάληψη με αιτήματα που η κυβέρνηση ήδη προχωρεί στην ικανοποίηση- θεσμοθέτησή τους, μάλλον αλλού αποβλέπει: να αναγκάσουν την κυβέρνηση να προσφύγει σε κατασταλτικά μέτρα, να αποσύρει τα σχετικά νομοσχέδια και να μείνει γράμμα κενό ο εξανθρωπισμός του σωφρονιστικού συστήματος.
Αν τα κάνει αυτά η κυβέρνηση, τι λόγο ύπαρξης θα έχουν οι τάχα μου ασυμβίβαστοι; Η ερώτηση είναι απλή: αν ενδιαφέρονται για την απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού, πώς απαιτούν αυτό να γίνει άμεσα; Με βάση ποιον νόμο;
Συγγνώμη, ξέχασα ότι αυτοί οι «αλληλέγγυοι» θεωρούν φυσικό ο κάθε μικρός θεός να παίρνει ένα πιστόλι και να αποδίδει τη δική του δικαιοσύνη. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έστελνε 200 νεολαίους στα γραφεία του «Κόκκινου», τι θα έκαναν οι γενναίοι «αντιεξουσιαστές»;
Φοβούμαι ότι ξέρω την απάντηση, αλλά γι' αυτό όλοι φέρουμε ευθύνη.
