Ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος, πρόσωπο γνωστό από τη 40ετή παρουσία του στα δημόσια πράγματα της χώρας, ήταν η καταλληλότερη επιλογή για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, με βάση και τη συγκυρία και τις επιτακτικές της ανάγκες, υπογράμμιζε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην κοινή συνεδρίαση Κοινοβουλευτικής Ομάδας και Πολιτικής Γραμματείας την περασμένη Τρίτη.
Η ανακοίνωση προκάλεσε -όπως αναμενόταν άλλωστε- το μούδιασμα σε κάποιους βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που θα ήθελαν τον πρώτο αριστερό Πρόεδρο, όπως άλλωστε αναγνώρισε και ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος, που θύμισε όμως ότι ουδέποτε η Αριστερά υπήρξε αλαζονική.
Όμως, το Μέγαρο Μαξίμου προέκρινε την εκλογή από την πρώτη ψηφοφορία και άρα πρόσωπο ευρύτατης πολιτικής συναίνεσης. Μήνυμα που ήταν σημαντικό να σταλεί και προς το εξωτερικό, μεσούσης της διαπραγμάτευσης. Ενώ προφανώς συνυπολογίστηκε και το γεγονός ότι στην περίπτωση που προτεινόταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, τότε θα χανόταν το ιδιαίτερα σημαντικό για τα ελληνικά συμφέροντα χαρτοφυλάκιο της μετανάστευσης στην Κομισιόν.
Στον κ. Προκόπη Παυλόπουλο, που είναι συντηρητικός πολιτικός, πιστώνεται η εξαιρετικά νηφάλια στάση που κράτησε στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, ενώ στο πολιτικό βιογραφικό του είναι η ιστορία του βασικού μετόχου. Και στο άλλο θέμα, αυτό της νομιμοποίησης των συμβασιούχων, δέχθηκε επικρίσεις εν πολλοίς υπερβολικές.
Στην τελευταία περίοδο, αυτή της μνημονιακής πραγματικότητας, ο κ. Πρ. Παυλόπουλος είχε ασκήσει κριτική στη θέση του κόμματός του για τον ΕΝΦΙΑ (τον είχε χαρακτηρίσει «έμμεση δήμευση περιουσίας»), ο πυρήνας όμως των απόψεών του αποτυπώνεται σε ένα βιβλίο του, «Το δημόσιο δίκαιο στον αστερισμό της οικονομικής κρίσης» (εκδόσεις Λιβάνη).
Εκεί γράφει για τον «Λαβύρινθο», τον «Μινώταυρο» και τον «Θησέα», εκεί όπου «αυτός ο οικονομικός 'Λαβύρινθος' έχει τον δικό του 'Μινώταυρο'... το 'γνήσιο τέκνο' της νεοφιλελεύθερης οικονομικής αντίληψης , ήτοι για τις βουλιμικές 'αγορές', που γίνονται πολύ περισσότερο επικίνδυνες όταν δρουν υπό καθεστώς απειλής της υπόστασής τους. Όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα, όταν δηλαδή οι 'αγορές' ενεργούν υπό το κράτος του πανικού κατάρρευσης του οικοδομήματος που, 'ακάθεκτες' δημιούργησαν».
Αλλά, «σ' αυτόν τον 'Λαβύρινθο' κι απέναντι σ' αυτόν τον 'Μινώταυρο' ο κανόνας δικαίου, η έννομη τάξη και οι θεσμοί παίρνουν τη μορφή ενός άλλου 'Θησέα'. Ο οποίος, με 'ασπίδα' την παραδοσιακή του δημοκρατική νομιμοποίηση και 'δόρυ' την πλήρη αίσθηση της θεσμικής του αποστολής, οφείλει ν' αγωνιστεί για να εντοπίσει τον Μινώταυρο και να τον εξοντώσει».
Αξιοπρόσεκτη και η αναφορά του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας στη λιτότητα και στο κράτος: «Ζώντας στην Ελλάδα του σήμερα αντίστοιχους εφιάλτες που στοιχειώνουν το τελευταίο οχυρό άμυνας, δηλαδή τους δημοκρατικούς θεσμούς, έχουμε χρέος ν' απευθύνουμε, για λόγους εθνικής επιβίωσης, μια διπλή ηχηρή άρνηση: Πρώτον, σ' εκείνους που, λες και διακατέχονται από το 'Σύνδρομο της Στοκχόλμης', θεωρούν 'ευλογία' αυτή την πολιτική λιτότητας. Αντιτάσσοντάς τους την ανάγκη αναβίωσης ενός λελογισμένου και ορθολογικού κρατικού παρεμβατισμού, ως δύναμης εκκίνησης της ανάπτυξης, όπως προέτρεπε υπό ανάλογες συνθήκες ο J.M.Keynes.
Και δεύτερον, σ' εκείνους που, παραμένοντας αθεράπευτοι θαυμαστές μιας θνησιγενούς 'οικονομικής μόδας', συνεχίζουν να κραυγάζουν: 'Λιγότερο κράτος'! Και αυτό διότι το πραγματικό διακύβευμα, και για τη Δημοκρατία, δεν είναι κατ' ανάγκη το λιγότερο κράτος. Αλλά ένα καλύτερο, δημοκρατικά οργανωμένο και αποτελεσματικό κράτος, ικανό ν' αναστηλώσει το κράτος δικαίου. Χωρίς το οποίο το ελληνικό αλλά και το ευρωπαϊκό, γενικότερα, ανεκτίμητο 'δυτικό πολιτισμικό κεκτημένο' θα καταρρεύσει, φυσικά με ανυπολόγιστες συνέπειες σε παγκόσμια κλίμακα».
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
