Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου η χθεσινή. Για τον υπόλοιπο κόσμο μπορεί. Για τη δική μας τη χώρα ας μην το συζητάμε καλύτερα. Στην Ελλάδα διαγιγνώσκονται ετησίως περίπου 40.000 νέα περιστατικά καρκίνων και 28.000 θάνατοι, λένε τα στοιχεία. Τι υπάρχει, όμως, πίσω από τους αριθμούς αυτούς; Δυσκολία πρόσβασης σε γιατρούς και φάρμακα, αδυναμία πληρωμής των θεραπειών, με αποτέλεσμα την επιδείνωση της ασθένειάς τους, είναι μερικές μόνο από τις καθημερινές εικόνες που δημιούργησε στους καρκινοπαθείς η οικονομική κρίση και η πολιτική των Μνημονίων. Ασφαλισμένοι και ανασφάλιστοι καλούνται τα τελευταία χρόνια να αντιμετωπίσουν όχι μόνο την ασθένειά τους, αλλά και την πολιτεία, η οποία αρνείται να τους καλύψει πλήρως τις επαναληπτικές εξετάσεις, ενώ αδυνατεί να τους εγγυηθεί ακόμη και την επάρκεια των ογκολογικών φαρμάκων μέσω των φαρμακείων των νοσοκομείων και του ΕΟΠΥΥ.
Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου λοιπόν σε μια χώρα όπου 7 στους 10 καρκινοπαθείς δηλώνουν πως έχουν περιορίσει είδη πρώτης ανάγκης για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις θεραπείες τους, ενώ οι μισοί περίπου εξ αυτών έχουν αναζητήσει δανεισμό από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου σε μια χώρα όπου 5 στους 10 καρκινοπαθείς αναφέρουν ότι αντιμετωπίζουν καθυστερήσεις στο κλείσιμο του ραντεβού τόσο σε Ιατρικά Κέντρα Υγείας όσο και στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, ενώ ένα 43,66% δηλώνει αδυναμία πληρωμής της ιατρικής επίσκεψης σε μη συμβεβλημένο ιδιώτη γιατρό. Αυτές είναι ορισμένες μόνο από τις βασικές επιπτώσεις των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόστηκαν με θρησκευτική ευλάβεια από τους πρώην υπουργούς Υγείας όλων των κυβερνήσεων της τελευταίας πενταετίας. Εκτός από αυτές όμως, υπήρξαν τα χρόνια των Μνημονίων και επιπτώσεις όπως θάνατοι, σοβαρές αναπηρίες, για τις οποίες οι υπεύθυνοι θα πρέπει κάποια στιγμή να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη. Να απολογηθούν όλοι αυτοί που με την υπογραφή και την εγκληματική μετάσταση του κυνισμού τους σε πολιτική βούληση μετέτρεψαν ανθρώπους σε «λογιστικά προβλήματα» και ως τέτοια τους αντιμετώπισαν.
Τι να τις κάνεις τέτοιες παγκόσμιες ημέρες με τη χώρα απούσα; Τι να γιορτάσεις και τι να τιμήσεις όταν απουσιάζουν τα βασικά και τα αυτονόητα; «Η φτώχεια αποτελεί κακό προγνωστικό παράγοντα για την υγεία» λένε οι ειδικοί επισημαίνοντας τις ανισότητες κατ' εξοχήν στον χρόνο επιβίωσης θεραπευμένων καρκινοπαθών. Φάρμακο για τον δολοφονικό συνδυασμό φτώχειας και καρκίνου δεν έχει ούτε πρόκειται να βρεθεί ποτέ.
Πέτρος Κατσάκος
