ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Τον δικομματισμό της μεταπολίτευσης τον έχουμε κηδέψει από το 2008 μπόλικες φορές. Όμως η εναλλαγή της Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία από την αρχή της μεταπολίτευσης, το 1974, έως σήμερα (40 ολόκληρα χρόνια!) φαίνεται πλέον να έχει ζωή μόλις επτά ημερών! Ναι, φτάσαμε σε αυτή την ιστορική στιγμή όπου ανατέλλει η νέα Αριστερά, με ηγέτη έναν από τους δημοφιλέστερους πολιτικούς στην Ευρώπη και όχι μόνον. Το βράδυ της προσεχούς Κυριακής θα ξέρουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την αυτοδυναμία στη Βουλή. Η νίκη του είναι ήδη προεξοφλημένη και μάλιστα όλες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, ακόμα και τα πανίσχυρα γερμανικά ιερατεία, όχι μόνο έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα πως ο επόμενος συνομιλητής τους θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά προετοιμάζονται για διάλογο, διαπραγματεύσεις και νέες συμφωνίες.
ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ του Σαμαρά και του Βενιζέλου έχει τελειώσει. Οι μαριονέτες της τρόικας δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης. Το ΠΑΣΟΚ εξαερώθηκε, με τον κεντροαριστερό χώρο να καλύπτεται αυτή τη στιγμή ουσιαστικά από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Στη Δεξιά ο Σαμαράς θεωρείται καμένο χαρτί. Ήταν η χειρότερη πολιτική περίοδος του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο ακροδεξιός Σαμαράς ουσιαστικά έπληξε και την παράταξη και τη χώρα, παραχωρώντας έναντι εξουσίας, και μάλιστα χωρίς δικαίωμα υπογραφής, γην και ύδωρ στους δανειστές. Από την Κυριακή, το βράδυ των εκλογών, θα κινηθούν οι διαδικασίες εξοστρακισμού του, καθώς η μεγάλη μερίδα της εγχώριας αστικής τάξης που στήριζε αυτήν την παράταξη δεν μπορεί να μείνει εκτός πολιτικού χάρτη. Και με τον Σαμαρά στην ηγεσία, η Ν.Δ. δεν θα αργήσει να γίνει κάτι σαν το ολίγον ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου.
Η ΕΙΣΟΔΟΣ στη νέα μεταπολίτευση, αν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε έτσι την περίοδο που θα αρχίσει μετά την 25η Ιανουαρίου, βρίσκει τον ΣΥΡΙΖΑ πανίσχυρο εκλογικά, με ικανή και ώριμη ηγεσία, αλλά όχι πραγματικά γειωμένο με τον κόσμο ακόμα και με τον κόσμο, που τον ψηφίζει. Στον ΣΥΡΙΖΑ όλοι πρέπει να αντιληφθούν ότι ακόμα και αν λάβει στις εκλογές το 35% ή ακόμα και το 40%, υπάρχει ένα 65% ή ένα 60% που δεν τον έχει εμπιστευτεί. Η κατάκτηση της εμπιστοσύνης από την πραγματική πλειοψηφία του λαού θα είναι το κλειδί της επιτυχίας, όχι μόνο ή κυρίως για το κόμμα, αλλά για τον τόπο, ο οποίος βρίσκεται σε μια από τις πλέον δύσκολες περιόδους της νεότερης ιστορίας του.
ΚΑΙ ΑΥΤΗ η εμπιστοσύνη θα κατακτηθεί, μπορεί και πολύ γρήγορα, από τα πρώτα επιτυχή βήματα της νέας διακυβέρνησης. Και για να κατακτηθεί θα χρειαστεί την πραγματική ενότητα και τον συντονισμό αυτών που θα αναλάβουν να εργαστούν για την επιτυχία. Μια νέα κατάσταση απαιτεί νέα καθήκοντα και δεν είναι καθόλου βέβαιο, με τον λαό να μην έχει μάθει ή να μην διαθέτει συνταγματικά εργαλεία για να ελέγχει την εξουσία, πως δεν θα παρουσιαστούν οι παραλυτικές γραφειοκρατικές αγκυλώσεις. Μέχρι οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμα να προσφέρουν τα εργαλεία λαϊκού ελέγχου, το βάρος της παρακολούθησης αναλαμβάνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καιν για να είμαστε πιο ακριβείς, η ηγεσία της νέας κυβέρνησης. Ελπίζω πως στην κομματική βάση του ΣΥΡΙΖΑ θα προσαρμοστούν όλοι γρήγορα στις συνταγματικές ρυθμίσεις. Τη νέα κυβέρνηση θα την ορίσει ο νέος πρωθυπουργός χωρίς να χρειάζεται έγκριση της Κ.Ε. του κόμματος ή έκτακτο συνέδριο. Έτσι λειτουργεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Κάνουμε πολιτική για τον λαό και όχι για τον εαυτό μας και την παρέα μας.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ είμαι αισιόδοξος καθώς, στη βάση των αρχών, ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να έχει κατανοήσει πολύ καλά τις ανάγκες και τις επιθυμίες του λαού. Η ελευθερία που θα διαθέτει ως εκλεγμένος από τον λαό πρωθυπουργός του δίνει τεράστια περιθώρια καινοτομιών. Οι προεκλογικές του δεσμεύσεις είναι πραγματικά ριζοσπαστικές, τόσο για την αριθμητική σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος όσο και για τη νέα λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και των θεσμών του κράτους. Έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε αισιόδοξοι.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που μένει αναπάντητο είναι αν στο υπόλοιπο δημοκρατικό φάσμα του πολιτικού μας χάρτη θα υπάρξουν τομές και οι αναγκαίοι εκσυγχρονισμοί. Αν τα παλαιά κόμματα (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) μπορούν να ανανεωθούν ή αν νέα σχήματα, με νέες αρχές και κυρίως με εθνική αντίληψη των πραγμάτων, θα μπορούν να παίξουν δημιουργικά τον ρόλο της ελέγχουσας αντιπολίτευσης. Αν αυτή η αντιπολίτευση θα είναι πολιτική, μέσω πολιτικών σχηματισμών, ή θα ασκείται από την ομάδα της εγχώριας κλεπτοκρατίας που ελέγχει τα ΜΜΕ. Είναι κάτι που δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους, διότι απέναντί μας δεν είναι μόνοι οι εγχώριοι, αλλά μέσω αυτών τα πιο αρπακτικά διεθνή οικονομικά σχήματα.
ΟΠΩΣ και να έχει, η ιστορία θα σημειώσει την 25η Ιανουαρίου του 2015 ως την ημερομηνία που στην Ευρώπη κέρδισε τις εκλογές για πρώτη φορά στην ιστορία Αριστερό Ριζοσπαστικό Κόμμα. Αν όλοι εμείς, όλοι οι πολίτες που έχουν κοινωνική και εθνική συνείδηση αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν, τότε τα πράγματα θα πάνε καλά. Στηρίζουμε τη μεγάλη, απελευθερωτική των μνημονιακών δεσμών προσπάθεια, χωρίς να χαριζόμαστε στην εξουσία. Τότε, πράγματι οι πιθανότητες επιτυχίας είναι μεγάλες και η σημασία τους παγκόσμια, αφού η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει φάρος ελπίδας παντού.
