Του Δημήτρη Παπαδημούλη*
Ο αρχέγονος φόβος του ανθρώπου για το άγνωστο αποτέλεσε διαχρονικά το εργαλείο που χρησιμοποιεί η πολιτική, θρησκευτική και οικονομική εξουσία για να εδραιώσει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Η διασπορά του φόβου χωρίς όρια και αναστολές υπήρξε το βασικότερο εργαλείο των μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων.
Επισείοντας τον «μπαμπούλα» της χρεοκοπίας και του ΣΥΡΙΖΑ υπέβαλαν τους πολίτες σε αμέτρητες θυσίες χωρίς αντίκρισμα και μετέβαλαν την πατρίδα μας σε ταπεινωμένη αποικία χρέους. Εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα εντός και εκτός Ελλάδας «πουλούν» αυτό το εκβιαστικό παραμύθι σε βαθμό υστερίας εδώ και πέντε χρόνια. Ο φόβος καθιστά το ζοφερό παρόν της επιβολής και της υποτέλειας, όπου οι αδύναμοι οδηγούνται στον κοινωνικό Καιάδα, προτιμότερο από ένα «άγνωστο» μέλλον.
Γιατί είναι οικείο. Δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και του Μνημονίου, συνέβαινε πάντα, απλώς εδώ και πέντε χρόνια πήρε τρομακτικές διαστάσεις. Ο φόβος δεν αφήνει χώρο στην αγανάκτηση για την Ελλάδα της υποταγής, της διαφθοράς, της διαπλοκής, της αναξιοκρατίας και του τυχοδιωκτισμού, της κοινωνικής αδικίας, της ξενοφοβίας, της φτώχειας και της εξαχρείωσης, της αναλγησίας και του ναρκισσισμού της πολιτικής εξουσίας. Ο φόβος καταφέρνει να θαμπώσει τα ιδανικά και τις αξίες της Αριστεράς: τη δημοκρατία με αξιοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, προκοπή, ισότητα, αλληλεγγύη, ανθρώπινα δικαιώματα
Ποιος φοβάται τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ και θέλει να «προστατεύσει» τη χώρα από αυτόν; Ποιος βρίσκεται σε πανικό κατάρρευσης και επιδίδεται σε εκστρατεία φόβου και απειλών;
Φοβούνται όσοι εμμένουν στο δόγμα της συμπίεσης του κόστους της εργασίας, της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα και της, με κάθε αντίκρισμα, προώθησης αποτυχημένων ιδιωτικοποιήσεων. Φοβούνται όσοι οδήγησαν την ελληνική κοινωνία και οικονομία στην πτώχευση, με την απαρέγκλιτη εφαρμογή των όρων του Μνημονίου. Φοβούνται όσοι επιδιώκουν τη διατήρηση των ανισοτήτων. Φοβούνται τον ΣΥΡΙΖΑ όσοι απεύχονται τη χειραφέτηση και την ελευθερία των φτωχών και των αδύναμων.
Φοβούνται την κατεύθυνση που έδειξε ο Sir William Beveridge, ηγέτης, κάποτε, όχι κάποιου μαρξιστικού κόμματος αλλά του σήμερα ανενεργού Φιλελεύθερου Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος είπε πως «η ελευθερία σημαίνει περισσότερα από ελευθερία από την αυθαίρετη εξουσία της κυβέρνησης. Η ελευθερία σημαίνει ελευθερία από την οικονομική υποτέλεια στην Ανάγκη και την Αθλιότητα και άλλους κοινωνικούς κινδύνους, σημαίνει ελευθερία από την αυθαίρετη εξουσία σε οποιαδήποτε μορφή της...».
Οι μέρες που απομένουν μέχρι τις 25 Ιανουαρίου είναι κρίσιμες. Πρέπει οι πολίτες αυτής της χώρας να νικήσουν την προπαγάνδα του τρόμου, να τολμήσουν να αλλάξουν τη μοίρα τους και να δώσουν προοπτική στις επόμενες γενιές. Υπάρχει άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία. Αλλά θέλει αρετή και τόλμη. Και θέλει ψυχή και, φυσικά, σχέδιο και μυαλό και μετά τις εκλογές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να επιτύχει πολλά με τον λαό φοβισμένο και παραδομένο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διεκδικεί την εξουσία με όρους διαχείρισης του υπάρχοντος. Χρειαζόμαστε τους πολίτες στο πλευρό μας. Μόνο με τον λαό πρωταγωνιστή ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει καταλύτης εξελίξεων για να μπει επιτέλους φρένο στην απληστία των αγορών και των δανειστών. Ζούμε μοναδικές, ανεπανάληπτες στιγμές, προορισμένες να λάβουν τη δική τους ξεχωριστή θέση στη πολιτική ιστορία του τόπου μας.
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ο ιστορικός χρόνος είναι συνήθως φειδωλός με τις ευκαιρίες που δίνει...
* Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου
