Ένας χρόνος χωρίς τον πατέρα μας, ένας χρόνος χωρίς τον αγωνιστή του Αλβανικού Μετώπου, της Εθνικής Αντίστασης, του Δημοκρατικού Στρατού, τον αγωνιστή της ζωής.
Σε φώναζαν Μπετόβεν στο βουνό, γιατί εκτός των άλλων ήσουν και άριστος στο σαντούρι και σε άλλα μουσικά όργανα.
Ένας χρόνος χωρίς το χαμόγελο και τη συμβουλή σου. Η σύντροφός σου, η μάνα μας, ήρθε να σε βρει για να μη νιώθεις μόνος, όπως σου είχε υποσχεθεί. «Κώστα, μη στενοχωριέσαι, μαζί θα φύγουμε», σου είπε λίγους μήνες πριν φύγεις και τήρησε την υπόσχεσή της.
Έφυγες ιστορική μέρα, όπως αρμόζει σε έναν γνήσιο αριστερό επαναστάτη, ασυμβίβαστο αντάρτη της ζωής, ενώ πριν με κοίταζες στα μάτια που σου διάβαζα όλο το αφιέρωμα της "Αυγής" για την ημέρα του Πολυτεχνείου.
Το βιβλίο σου το επανεκδώσαμε για τους συντρόφους μας, όπως ήθελες και επιθυμούσες. Τα παιδιά είναι καλά και σας αναζητούν. Σας ευχαριστούμε γι' αυτά που μας δώσατε.
Συνεχίζουμε τον αγώνα που εσείς μας διδάξατε και είμαστε πολύ κοντά στη νίκη.
«...Ο πραγματικός σοσιαλισμός όχι μόνο δεν πέθανε, αλλά οι λαοί θα τον αναζητήσουν και θα τον επαναφέρουν ξανά στην ανθρωπότητα γιατί αυτή είναι η ιστορική αναγκαιότητα. Για τους αγώνες που έκανα δεν μετάνιωσα και εξακολουθώ να αγωνίζομαι και θα αγωνίζομαι όσο μπορώ και δύναμαι και όσο ακόμα ζήσω».
Απόσπασμα από το βιβλίο του πατέρα μας, «Άταφοι και λησμονημένοι στα βουνά της Εύβοιας, 1942-1949».
Μας λείπεις, μας λείπετε και οι δυο.
Μαίρη - Χρήστος
