Η συνέντευξη Τύπου που δώσαμε μαζί με την πρόεδρο της ομάδας της Αριστεράς GUE/NGL στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τη Γερμανίδα Γκάμπι Τσίμερ, σηματοδοτεί, νομίζω, τη νέα φάση στην οποία εισέρχεται το ζήτημα των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, καθώς τίθεται πλέον σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Από παλιά ήταν πεποίθησή μου ότι μόνο ο κοινός αγώνας του ελληνικού και του γερμανικού λαού μπορούσε να δώσει τη λύση στο ζήτημα αυτό, με όρους τόσο αμοιβαίου σεβασμού όσο και σεβασμού προς τις αρχές του δικαίου και της ηθικής. Και αυτό τώρα αρχίζει να γίνεται πράξη.
Στη διάρκεια της συνέντευξης αναφέρθηκα στην παρουσία ενός ολόκληρου γερμανικού τάγματος στο πλευρό των Ελλήνων που αγωνίζονταν για την ελευθερία τους, το μακρινό 1821. Όπως αναφέρθηκα και στην κίνηση εκείνου του ξεχασμένου και από εμάς Γερμανού, του Γουσταύου Φρειδερίκου φον Μάντελσλοχ, που έσπευσε να σηκώσει τη σημαία του αγώνα όταν ο Έλληνας που την κρατούσε έπεσε νεκρός.
Μένω στον συμβολισμό αυτής της πράξης. Ο Κικέρων έλεγε ότι κανένα ψέμα δεν πρέπει να λέει η Ιστορία και σε καμιά αλήθεια να μην κλείνει τα αυτιά της. Έχει δίκιο, επομένως, ο Λαμαρτίνος, που έγραψε ότι η Ιστορία διδάσκει τα πάντα, ακόμα και το μέλλον.
