Πριν ένα μήνα και αμέσως μετά την απόφαση του δικαστηρίου που απέρριπτε την προσφυγή της Coca Cola κατά των απεργών, καθώς ζητούσε να κηρυχθεί παράνομο το μποϋκοτάζ των προϊόντων της 3Ε, έκανε την εμφάνισή της στο Διαδίκτυο η επιστολή ενός «ανώνυμου απολυμένου».
Η επιστολή, παρά την ανωνυμία του συντάκτη, φιλοξενήθηκε με μεγάλη ευκολία σε δεκάδες ενημερωτικές ιστοσελίδες και περιέγραφε το δράμα ενός απολυμένου που δεν είχε την τύχη των 480 ομοιοπαθών του που βρέθηκαν στον δρόμο όταν η Coca Cola αποφάσισε να μεταφέρει τις δραστηριότητές της στη Βουλγαρία βάζοντας λουκέτο στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης. Ο «ανώνυμος» ειρωνευόταν τους απολυμένους της 3Ε που αφού τσέπωσαν τις παχυλές αποζημιώσεις της γαλαντόμου εταιρείας, όπως χαρακτηριστικά έγραφε στην επιστολή του, τώρα αποφάσισαν να κηρύξουν τον πόλεμο στην Coca Cola. Μακάρι όλοι μας να είχαμε την τύχη να μας απολύσει η Coca Cola, ήταν το ζουμί της επιστολής.
Η επιστολή - ύμνος στην εταιρεία, όμως, έμπαζε από παντού και λίγες ώρες μετά τη δημοσίευσή της γύρισε μπούμερανγκ κατά των ανώνυμων συντακτών της. Δεν ήταν λίγοι οι υπεύθυνοι των ιστοσελίδων που αφού δημοσίευσαν, λίγες ώρες αργότερα έσπευσαν να την αποσύρουν από την κυκλοφορία μαζί με τον ανώνυμο συντάκτη της. Βλέπεις, ήταν η ανωνυμία αυτή που γέννησε τη δυσπιστία. Ήταν η ανωνυμία αυτή που προϊδέασε τους αναγνώστες για την πραγματική ταυτότητα των συντακτών της επιστολής. Όταν, μάλιστα, επικοινώνησα με τον διαχειριστή μιας ιστοσελίδας που είχε φιλοξενήσει την ανώνυμη επιστολή, ζητώντας του την ηλεκτρονική διεύθυνση του αποστολέα, ο συνάδελφος μου απάντησε γελώντας «δεν ξέρεις πως γίνονται αυτά τα πράγματα, ρε Πέτρο...».
Και επειδή σε ορισμένους χώρους όλοι καταλαβαίνουμε και ξέρουμε πως γίνονται και πως στήνονται τα πράγματα, δεν σημαίνει πως τα «πράγματα» είναι πάντα, παντού και για όλους τα ίδια. Δεν σημαίνει πως οι «ανώνυμοι» επιστολογράφοι χωρούν παντού. Σε κάποιους χώρους η ανωνυμία δεν έχει κατοχυρωθεί ακόμη ως μέρος του δημόσιου διαλόγου. Σε κάποιους χώρους ευτυχώς ισχύουν ακόμη τα ονόματα και οι υπογραφές. Ας μην τα καταργήσουμε λοιπόν και ας αφήσουμε τους «ανώνυμους» για τα χρυσοπληρωμένα πληκτρολόγια των στελεχών των πολυεθνικών. Εμάς δεν μας πάει η ανωνυμία.
Πέτρος Κατσάκος
