Ήτανε κι αυτή η σατανική σύμπτωση. Ανήμερα στο πάρτι γενεθλίων της Ν.Δ., να βγει στον αέρα η δημοσκόπηση η καταστροφική της Public Issue. Εκείνη που ανεβάζει στις 11 μονάδες τη διαφορά της από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ε, μετά απ' αυτό, με τι καρδιά, με τι πνοή να σβήσεις τα κεράκια της τούρτας. Και να πρέπει νάσαι και χαμογελαστός από πάνω. Να παριστάνεις δε τον άνετο, τον ακομπλεξάριστο και τον υπεράνω, ακόμη πιο δύσκολο. Οπότε, θες - δεν θες, λες τις σαχλαμάρες και κάνεις τις γκάφες της χρονιάς. Άνθρωπος είσαι...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κυβέρνηση. Αφού δεν κατάφερε να γίνει αντιπολίτευση». Ήταν η μεγάλη κουβέντα του Αντώνη Σαμαρά στην επετειακή σύναξη της Χαλκιδικής. Και δεν ξέρω μεν τι ήθελε να πει ο ποιητής με το ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να γίνει αντιπολίτευση». Ίσως ότι δεν ήταν όπως θα την ήθελε εκείνος, αντιπολίτευση του γούστου του. Ο ίδιος ο Σαμαράς, πάντως, μια χαρά τα καταφέρνει. Στην αντιπολίτευση. Αν κρίνεις από το γεγονός ότι τα 40χρονα γενέθλια της Ν.Δ. τα αφιέρωσε, κατά κύριο λόγο, στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάνοντας πρόβα αντιπολίτευσης. Με μεγάλη επιτυχία δε. Όσο για την πρόβλεψη ότι «δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κυβέρνηση», εντάξει, διαθέτει προφανώς κληρονομικό χάρισμα. Βρήκε όμως να το πει την ημέρα της Public Issue; Και καλά, του το είχαν δώσει έτσι γραμμένο οι λογογράφοι του. Χάθηκε ο κόσμος όμως να το προσαρμόσει στην πραγματικότητα;
Οκτώ δημοσκοπήσεις έχουν διενεργηθεί μέσα στον Σεπτέμβριο. Στο ξεκίνημα της νέας πολιτικής «saison». Σε όλες ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται εντυπωσιακά της Ν.Δ. τόσο στην πρόθεση ψήφου όσο και στην εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος. Ευρήματα που δεν θα είχαν την ίδια σημασία, αν δεν ήταν εξίσου εντυπωσιακά, για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ, και τα λεγόμενα «ποιοτικά στοιχεία» όλων των μετρήσεων. Από την παράσταση νίκης ώς τις δημοφιλίες και την ικανότητα διακυβέρνησης. Από τις πολιτικές μετακινήσεις, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ εξασφαλίζει εισροές σχεδόν από παντού, ώς την καταλληλότητα διαχείρισης. Ενώ ακόμη και στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, όπου παραδοσιακά προηγείται ο εν ενεργεία πρωθυπουργός (θυμάστε τους «καταλληλότερους» Σημίτη και Καραμανλή όταν τα κόμματά τους βούλιαζαν), ο Τσίπρας έχει προσεγγίσει τον Σαμαρά σε απόσταση αναπνοής. Ε, κατόπιν όλων αυτών, ναι, ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί άνετα να βάλει στοίχημα πως «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κυβέρνηση»...
Άσφαιρα τα πυρά τους
Η δημοσκοπική εικόνα είναι δεδομένη και μάλλον παγιωμένη. Εκτός δε συγκλονιστικού απροόπτου, η εικόνα αυτή θα ενισχύεται όσο περνάει ο καιρός και όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές. Ωστόσο, ο πολιτικός χρόνος δεν σταθμίζεται με τα ίδια μέτρα όπως και ο «φυσικός» χρόνος. Και η πολιτική φάση που διανύουμε κάθε άλλο παρά ως συνήθης λογίζεται. Οπότε, ας κρατούν μικρό καλάθι οι πάντες. Ας προσαρμόσουν δε τη στρατηγική τους αναλόγως.
Ναι, πράγματι, για τον ΣΥΡΙΖΑ η περίπτωση αυτοδυναμίας είναι πλέον ορατή. Διόλου βέβαιη όμως. Εξάλλου, δεν επιτρέπεται να πολυμιλά ο ΣΥΡΙΖΑ γι' αυτήν. Για έναν πολιτικό χώρο που ιστορικά αντιμάχεται με πάθος τις αυτοδυναμίες, θα ήταν τουλάχιστον άκομψο να την κάνει σήμερα φλάμπουρο. Στο κάτω - κάτω, αν είναι νάρθει, θε να ρθει. Το χειρότερο δε, το τρισχειρότερο για ένα κόμμα της Αριστεράς, θα ήταν να του καταλογισθεί αλαζονεία. Ακόμη ίσως και άδικα. Θα το πληρώσει ακριβά.
Όσο για τους σήμερα συγκυβερνώντες, εντάξει, προχωρούν στην κλασική κίνηση «φυγής προς τα εμπρός». Εκείνη της υποβολής αιτήματος για επαναβεβαίωση της ψήφου εμπιστοσύνης. Κίνηση στην οποία καταφεύγουν πάντοτε όλες οι κυβερνήσεις, όταν δεν αισθάνονται και πολύ καλά στην πολιτική τους υγεία. Όταν τα εκφυλιστικά φαινόμενα στο εσωτερικό τους παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας. Δίχως όμως να σημαίνει και τίποτα. Και δίχως να διασφαλίζει το παραμικρό. Αρκεί να θυμηθούμε την περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου πριν από τρία χρόνια τέτοια εποχή. Οπότε, την επομένη (ακριβώς) της εξασφάλισης ψήφου εμπιστοσύνης, ξεκίνησαν οι διαδικασίες αποκαθήλωσής του.
Κατά τα λοιπά, προκειμένου για τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, μπορείς άνετα να λογαριάσεις σε δύο δεδομένα. Όπως αυτά προκύπτουν από τις μετρήσεις των διαθέσεων της κοινής γνώμης. Πρώτα - πρώτα ότι οι διαβεβαιώσεις των Σαμαρά - Βενιζέλου ότι όπου νάναι τα βάσανά μας τελειώνουν δεν πείθουν κανέναν. Αλλά κανέναν απολύτως. Ακόμη κι αν κάποιος πιστεύει ότι θα διακόψουμε τα πάρε - δώσε με το ΔΝΤ κι ότι μπορεί ώς το τέλος του χρόνου να μας τελειώσουν τα Μνημόνια, ξέρει καλά πως όλ' αυτά κατά τίποτα δεν αφορούν τον ίδιον και την τσέπη του.
Το δεύτερο δεδομένο έχει να κάνει με το γεγονός ότι η κινδυνολογία είναι πλέον εντελώς άσφαιρη. Όσο έπιασε, έπιασε, ό,τι απέδωσε, απέδωσε. Ο κόσμος, με καθυστέρηση έστω, της γυρίζει την πλάτη. Όσο κι αν δαιμονολογούν, όσο κι αν καταστροφολογούν οι αμέσως ενδιαφερόμενοι. Μαζί και οι τηλεοπτικοί απολογητές της πολιτικής τους. Όμως, βλέπετε, ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος δεν έχουν άλλα όπλα. Αυτά ξέρουν, αυτά εμπιστεύονται. Μ' αυτά πορεύονται ήδη και μ' αυτά θα πορευτούν και αυτή τη φορά. Ε, κακό του κεφαλιού τους. Τόσο απλά...
