Με τον Κάρη δεν είχα καλές πολιτικές σχέσεις, διαφωνούσαμε ακόμη και στο τι ώρα είναι. Έχω όμως να πω ότι όσα χρόνια ήταν διευθυντής μου, ουδέποτε μου ζήτησε να αλλάξω κάτι που έγραψα, ούτε προσπάθησε να με πατρονάρει. Ήταν όμως εξαντλητικός στη ζύμωση, έσκαγε γάιδαρο. Η επιχειρηματολογία του ήταν συνεκτική και υψηλού επιπέδου. Ακόμη κι όταν καμιά φορά κατέφευγε σε πολιτικές παραδοξότητες, η ευρυμάθεια και η ευφυΐα του σε αποζημίωναν. Αυτός ήταν για μένα, και πιστεύω και για άλλους στην "Αυγή", ο δημοσιογράφος Κώστας Κάρης.
Ο Κ. Κάρης, ως στέλεχος της Αριστεράς, με διαδρομή δεκαετιών, είχε μία αξιοσημείωτη ιδιαιτερότητα. Από τους ανθρώπους που μετακινήθηκαν από τον τότε Συνασπισμό, ήταν κατά τη γνώμη μου ένας από τους ελάχιστους που δεν έγιναν γενίτσαροι, αλλά διατήρησαν τη βασική πυξίδα και τις αρχές τους. Ήταν δηλαδή στον λόγο και στην ανάλυσή του σαφές το ποιοι συγκροτούν το "εμείς", ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί. Η διαφωνία ήταν όχι στο ποιοι είμαστε και ποιους εκπροσωπούμε, αλλά στο πώς θα κερδίσουμε.
Όπως το καταλαβαίνω, θεωρούσε -και σε αυτό έμοιαζε στην προσέγγιση του Λ. Κύρκου- ότι η Αριστερά στην Ελλάδα δεν μπορούσε να έχει προοπτική νίκης χωρίς στρατηγική συμμαχία με τη σοσιαλδημοκρατία, με τις αναγκαίες υποχωρήσεις στη φάση που η σοσιαλδημοκρατία κυριαρχούσε. Έβλεπε, όπως και ο Λ. Κύρκος, την πολιτική κυρίως με όρους μεγάλων κοινωνικοπολιτικών μπλοκ, τα οποία η Αριστερά, κατά την άποψή του, δεν ήταν σε θέση να επιτύχει αυτονόμως. Ποτέ όμως δεν έφυγε από την Αριστερά για να της κάνει πόλεμο απ' έξω.
Ο Κάρης δεν ήταν φίλος μου, ήταν όμως για χρόνια σύντροφος και ως τέτοιον θα τον θυμάμαι.
