"Σημαία" του Ευ. Βενιζέλου ήταν και παραμένει η κυβερνητική σταθερότητα, δηλαδή ο στόχος της παρουσίας του ίδιου και του κόμματός του στην κυβέρνηση, προκειμένου το αποψιλωμένο εκλογικά ΠΑΣΟΚ να παραμένει με ρόλο στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων.
Αυτή η διατήρηση του ρόλου του κρίνεται απαραίτητη ωσότου αποκρυσταλλωθεί το αποτέλεσμα των ρευστών, αμφίβολων διεργασιών για τη λεγόμενη "Κεντροαριστερά" και τη "δημοκρατική προοδευτική παράταξη", προκειμένου οι κομματικοί σχεδιασμοί να μπορούν να χαραχτούν από νέα αφετηρία δεδομένων και των τότε πολιτικών ισορροπιών. Κεντρική παράμετρος ώστε να μπορεί ο Ευ. Βενιζέλος να διαμορφώσει περιθώρια συνομιλίας και συνεργασίας -στο πλαίσιο ενός ευρύτερου φορέα- με δυνάμεις πέραν των ήδη συνεργαζόμενων της Ελιάς, είναι η συγκρότηση μιας έστω και κατ' επίφαση προοδευτικής θεματολογίας και πρακτικής ως βάσης προσέγγισης.
Η συλλογή μιας γκάμας διαφοροποιήσεων από τη Ν.Δ. αποτελεί αναγκαιότητα για το ΠΑΣΟΚ ώστε να χτίσει μια βάση πάνω στην οποία θα επιχειρήσει να στηρίξει τον προεκλογικό λόγο του στην πολύ πιθανή περίπτωση που ο πρωθυπουργός προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Η επαναφορά της πρακτικής της "συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης" εκ μέρους του Ευ. Βενιζέλου και μάλιστα με έντονο τρόπο το τελευταίο διάστημα έγκειται ακριβώς στην ανησυχία του το ενδεχόμενο της πρόωρης κάλπης όχι μόνο να γίνει πραγματικότητα αλλά να αποτελέσει αιφνιδιασμό και για τον ίδιο. Άλλωστε ούτε ο ίδιος ο Ευ. Βενιζέλος ούτε και οι στενοί συνεργάτες του κρύβουν την εκτίμησή τους για το πόσο δύσκολο είναι στο κυβερνητικό στρατόπεδο να συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 180 ψήφους για την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.
Σε αυτό το κλίμα και υπό τα παραπάνω δεδομένα, η Χαρ. Τρικούπη προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην πιστή τήρηση των συμφωνηθέντων με την τρόικα και τη διαφοροποίηση από τη "συντηρητική Ν.Δ." ώστε να ξεχωρίσει ως ο "προοδευτικός πόλος" της συγκυβέρνησης. Ο αδιέξοδος χαρακτήρας μιας τέτοιας τακτικής επιβεβαιώθηκε και πάλι με αφορμή αυτή τη φορά τη σκληρή σύγκρουση της Χαρ. Τρικούπη με τον Κυρ. Μητσοτάκη, ο οποίος για να υποστηρίξει την εφαρμογή των απολύσεων δημόσιων υπαλλήλων και της αρνητικής αξιολόγησης κατά 15%, "υπενθύμισε" ότι, όταν ο Ευ. Βενιζέλος "διαπραγματεύτηκε", "κληρονομήσαμε" το "χαράτσι". Οι συνεργάτες του Ευ. Βενιζέλου κλιμάκωσαν την κόντρα για μια ημέρα, ώσπου δηλαδή ο Ευ. Βενιζέλος να συναντηθεί με τον Αντ. Σαμαρά και να κηρύξουν "λήξη συναγερμού".
Η Χαρ. Τρικούπη αξιοποίησε την "προσβολή" ώστε να προσωποποιήσει τη σύγκρουση σε έναν "νεοφιλελεύθερο" υπουργό και να αντιπαραβάλει τον "προοδευτικό" τόνο του ΠΑΣΟΚ, ξεπερνώντας με μεγάλη επικοινωνιακή ευκολία το γεγονός ότι και το ίδιο είχε ψηφίσει πριν από τρεις μήνες τον σχετικό νόμο για την αξιολόγηση.
Όπως έχει συμβεί σε κάθε προηγούμενη παρόμοια περίπτωση ενδοκυβερνητικής κρίσης, η "ανακωχή" ήρθε υπό την επίκληση της "ανάγκης" να σταλεί στο εξωτερικό "μήνυμα σταθερότητας και τήρησης των συμφωνηθέντων". Όσον αφορά στην αιτία της τριβής, την αξιολόγηση, η βελτιωτική φόρμουλα όπως την παρουσίασε η υφυπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Εύη Χριστοφιλοπούλου, ελάχιστα διαφοροποιεί τον αρχικό σχεδιασμό Μητσοτάκη.
Το αποτέλεσμα είναι για μια ακόμη φορά η ήττα του "προοδευτικού προσήμου" προς όφελος της "σταθερότητας" της συγκυβέρνησης, με τις διαβεβαιώσεις Βενιζέλου ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει "στρατηγικές αμφιταλαντεύσεις" να αυξάνουν μόνο το μέγεθός της.
