Όλα για τους 180 λοιπόν. Την λεγόμενη «προεδρική πλειοψηφία». Ή, από την άλλη μεριά, όλα για τους 121. Για την ακύρωση της «προεδρικής πλειοψηφίας».
Νόμιμες επιδιώξεις και οι δυο. Νόμιμες και πολιτικά ορθές. Των μεν προκειμένου να παραταθεί ο βίος της δικομματικής κυβέρνησης. Των δε προκειμένου να ανατραπεί η κυβέρνηση και να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές. Και, εδώ που τα λέμε, αλίμονο αν εκείνοι που πιστεύουν πως η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου ζημιώνει σοβαρά τη χώρα και τον λαό δεν αξιοποιούσαν όλα τα προσφερόμενα νόμιμα μέσα για να την ανατρέψουν...
Περισσεύει η υποκρισία στις μέρες μας. Η υποκρισία όλων εκείνων που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι παίζονται, λέει, μικροπολιτικά παιγνίδια εις βάρος του θεσμού της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Λησμονούν, φαίνεται, ή προσποιούνται πως λησμονούν ότι, πρώτα-πρώτα, το ίδιο το Σύνταγμα «περιγράφει» αυτού του είδους τα «μικροπολιτικά παιγνίδια».
Προβλέποντας τη διάλυση της Βουλής σε περίπτωση μη εξασφάλισης της πλειοψηφίας των 3/5 κατά την τρίτη φάση της ψηφοφορίας. Πρόβλεψη την οποία οι κυρίαρχες, ως τώρα, πολιτικές δυνάμεις απέφυγαν να τροποποιήσουν (παρά τις σχετικές προτάσεις), στις αναθεωρήσεις του Συντάγματος που πραγματοποιήθηκαν από το 1975 έως σήμερα. Λησμονούν επίσης ή προσποιούνται πως λησμονούν ότι τέτοια «μικροπολιτικά παιγνίδια» παίχτηκαν σε πολλές, στις περισσότερες, περιπτώσεις προεδρικής εκλογής. Λησμονούν ή προσποιούνται πως λησμονούν ότι την μη εκλογή Προέδρου επεδίωξε το ΠΑΣΟΚ το 1980, όταν, για την πρώτη του θητεία, εξελέγη ο Καραμανλής. Λησμονούν ή προσποιούνται πως λησμονούν πως την μη εκλογή Προέδρου επεδίωξε η Ν.Δ. το 1985, αλλά και το 1995. Κατά την εκλογή Σαρτζετάκη και Στεφανόπουλου αντίστοιχα.
Στη δεύτερη μάλιστα περίπτωση η Ν.Δ. του Μιλτιάδη Έβερτ κατήγγειλε την ΠΟΛ.ΑΝ. του Σαμαρά, ότι προσέφερε σωσίβιο στο ΠΑΣΟΚ και το διατήρησε στην εξουσία. Κατά την ανάλυσή της μάλιστα, πολλαπλώς διατυπωθείσα από τα επιφανέστερα των στελεχών της, αυτό ακριβώς πλήρωσε η ΠΟΛ.ΑΝ. και δεν κατόρθωσε να εκπροσωπηθεί καν στη Βουλή κατά τις εκλογές του 1996 που ακολούθησαν...
Σενάρια προωθημένης φαντασίας
Η πρόβλεψη για διάλυση της Βουλής λόγω αδυναμίας εκλογής Προέδρου εκτιμήθηκε, από το 1975 ήδη, ως συνταγματικός «εκβιασμός». Απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες, προκειμένου να αποφύγουν τη δοκιμασία των πρόωρων εκλογών, θα έπρεπε να συναινέσουν στην εκλογή Προέδρου με αυξημένη πλειοψηφία. Και, θα πρέπει να πούμε, ο «εκβιασμός» έπιασε σχεδόν πάντοτε. Από τις επτά περιπτώσεις εκλογής Προέδρου, από την εγκαθίδρυση της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, μονάχα σε μία (εκείνη του1990), δεν εξελέγη Πρόεδρος και η χώρα οδηγήθηκε σε εκλογές. Αλλά και τότε, δεν επρόκειτο για κανενός είδους... αντιστασιακή παλληκαριά των κομμάτων, αφού η -τότε- οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα είχε, έτσι κι αλλιώς, περιορισμένο βίο. Και η Ν.Δ. του Μητσοτάκη δεν έβλεπε την ώρα για νέες εκλογές μπας και εξασφαλίσει την αυτοδυναμία που το εκλογικό σύστημα της στέρησε στις δύο προηγηθείσες απόπειρες.
Ενδιαφέρον έχει να θυμηθούμε εν προκειμένω πως, σύμφωνα με τις σχετικές συνταγματικές προβλέψεις, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κατορθώσει να μπλοκάρει την ανάδειξη Προέδρου κατά την επικείμενη εκλογή, και η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές, τότε ο Πρόεδρος, μπορεί να εκλεγεί -από την επόμενη Βουλή- και με 151 ή ακόμη, σε έσχατη περίπτωση, και με 120 βουλευτικές ψήφους. Θα πρόκειται δηλαδή για αποκλειστική επιλογή της νέας πλειοψηφίας.
Τούτων όλων δοθέντων, είναι διάφορα τα σενάρια που παίζουν ως προς τις εν όψει εξελίξεις.
Σενάριο πρώτο. Να επιχειρήσουν οι Σαμαράς - Βενιζέλος να τραβήξουν το πράμα ώς τον Φεβρουάριο του 2015. Με την ελπίδα της εξασφάλισης τότε των 180. Και ό,τι γίνει. Εννοείται πως αν δεν τα καταφέρουν, υπολογίζουν πως θα χρεωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ το κόστος της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες.
Σενάριο δεύτερο. Να επισπευσθεί, με κυβερνητική πρωτοβουλία, η προεδρική εκλογή. Να ξεκινήσουν δηλαδή οι σχετικές διαδικασίες το προσεχές φθινόπωρο. Θα πρόκειται για επίδειξη ισχύος του πρωθυπουργού, ο οποίος αναλαμβάνει έτσι το ρίσκο της διατήρησής του στην εξουσία. Λογαριάζοντας πάντως στον εύλογο φόβο πολλών βουλευτών (και όχι μόνο των ανεξάρτητων...), απέναντι σε ενδεχόμενη εκλογική δοκιμασία. Δοκιμασία που θα άφηνε, με βεβαιότητα, εκτός κοινοβουλευτικού νυμφώνος τους περισσότερους απ' αυτούς.
Σενάριο τρίτο. Να ζητήσει ο Αντώνης Σαμαράς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την προσφυγή σε πρόωρες εκλογές, αμέσως μετά το καλοκαίρι, τον Οκτώβριο, ας πούμε. Με επίκληση της ανάγκης για νωπή λαϊκή εντολή για τη ρύθμιση του χρέους. Θα μεταθέσει έτσι στην επόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, σ' εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ πιθανότατα, την ευθύνη της συγκέντρωσης των 180 βουλευτικών ψήφων για την εκλογή Προέδρου. Λογαριάζοντας ίσως, σε μια βραχείας διάρκειας «αριστερή παρένθεση» στη διακυβέρνηση της χώρας.
Σενάρια όλα, με τα υπέρ και τα κατά τους, με τις παγίδες τους, με τα ρίσκα τους. Για λογαριασμό του πρωθυπουργού, ο οποίος διατηρεί εν προκειμένω την πρωτοβουλία των κινήσεων. Τέταρτο σενάριο, πάντως, δεν υπάρχει. Με δεδομένη τη δεσμευτικότητα των χρονικών ορίων, ως προς τη λήξη της θητείας του σημερινού Προέδρου. Εκτός πια κι αν η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου δεν αντέξει ώς τότε. Αν η πίεση των δανειστών για πιστή και απαρέγκλιτη τήρηση των συμφωνηθέντων, από τη μια, και οι σημειούμενες ήδη διαφοροποιήσεις στον χώρο της συμπολίτευσης, από την άλλη, προσλάβουν εκρηκτικές διαστάσεις. Τέτοιες που θα είναι αδύνατον να τιθασευτούν. Οπότε, χαιρετίσματα...
