Με το "Καραβάνι ζωής, ρήξης και ανατροπής", χθες το μεσημέρι βρέθηκαν στην Αθήνα εκατοντάδες σχολικοί φύλακες από όλη την Ελλάδα σε μια μεγάλη διαδήλωση ενώνοντας τις φωνές τους για να μην γίνουν "τα πρώτα θύματα, που απολύονται από το Δημόσιο".
Το Καραβάνι έφερε μαζί του μοναδικές ιστορίες ανθρώπων. Από το 2001 μπήκαν στη ζωή του σχολείου μέσω του προγράμματος απόκτησης εργασιακής εμπειρίας στη φύλαξη σχολικών κτηρίων. "Πρωτύτερα ήμασταν άνεργοι, γι' αυτό και μας επέλεξαν να κάνουμε αυτή την δουλειά και τώρα μας πετάνε για να πάρουν στη θέση μας άλλους, που ήταν κι αυτοί άνεργοι και τώρα μέσω του ΕΣΠΑ πληρώνονται με 420 ευρώ, πολύ λιγότερα από όσα παίρναμε εμείς το 2001", όπως λένε.
"Μας είχαν για χρόνια μαθητευόμενους"
Το 2006, που έληξε οριστικά αυτό το πρόγραμμα, προσέφευγαν μαζικά στη Δικαιοσύνη με αίτημα να μετατραπούν οι συμβάσεις τους σε αορίστου χρόνου. Τα κατάφεραν και προσελήφθησαν στους Δήμους με σύμβαση αορίστου χρόνου.
Κι ενώ τους αναγνωρίστηκε η προϋπηρεσία, δεν συνέβη το ίδιο με τα ένσημα. "Για την περίοδο 2001-2006 που μας είχαν ως μαθητευόμενους δεν μας αναγνώρισαν τα ένσημα και εμείς χάσαμε 1.500 ένσημα", λέει με πικρία ο Μανώλης, σχολικός φύλακας στη Θεσσαλονίκη. Όμως, "τότε αρχίσαμε να νοιώθουμε ότι μπορούμε να στήσουμε τη ζωή μας και παίρναμε δάνεια. Μην φανταστείς για να κάνουμε μεγάλη ζωή. Για να πάρουμε ένα σπίτι", λέει αναπολώντας.
"Ουδέποτε υπολογίζαμε ότι με σύμβαση αορίστου χρόνου στο Δημόσιο θα μας απέλυαν", τονίζει και βλέποντας την ζωή του στο σήμερα σχολιάζει: "Τώρα σε αυτή την κατάσταση, με τα παιδιά μας άνεργα, μας πήραν το τελευταίο μεροκάματο. Κι αν είχα αυτά τα ένσημα από το 2001, τώρα θα έβγαινα στη σύνταξη..." και προσθέτει: "Όλοι γνωρίζουν πόσο χρήσιμα είναι τα ένσημα για έναν εργαζόμενο που είναι 50 χρονών".
"Δεν δεχόμαστε να μας υποβιβάζουν"
Κι όταν τον ρωτάμε εάν θα κάνει αίτηση για μια από τις 523 θέσεις προσωπικού Υ.Ε. (Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης) στα νοσοκομεία, απαντά μ' ένα βροντερό "όχι". "Είναι αλήθεια ότι περνάω δύσκολα στην οικογένειά μου, αλλά δεν θα εκχωρήσω την αξιοπρέπειά μου, γιατί η θέση μου είναι στο σχολείο και εγώ προσλήφθηκα ως άνεργος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και δεν δέχομαι τον υποβιβασμό", προσθέτει σε έντονο τόνο.
Είναι το ίδιο "όχι" που λέει και η Αμαλία. "Είναι κοροϊδία να με υποβιβάζει" λέει και συμπληρώνει: "Αν με έβρισκαν κάπου 'λάθος', θα έπρεπε να με απολύσουν" και προσθέτει: "Ψυχολογικά με έχουν καταστρέψει γιατί είχα μάθει να δουλεύω και ξαφνικά βρίσκομαι να μην έχω δουλειά. Ο άνδρας μου είναι συνταξιούχος αλλά με μια σύνταξη δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα".
"Για δεύτερη φορά στη ζωή μου στα 53 μου βρίσκομαι στον αγώνα. Άλλη μια φορά, το 1987, ήμουν στον Δήμο του Πειραιά και έχασα τη δουλειά μου γιατί ήμουν συμβασιούχους. Τότε το δέχθηκα. Τώρα, όμως, δεν μπορώ να το καταπιώ γιατί ήμουν με σύμβαση αορίστους χρόνου" εξιστορεί η Αμαλία.
"Μου άρεσε η δουλειά μου", συνεχίζει, λέγοντας πως "το σημαντικότερο που έκανα ήταν να προστατέψω τα παιδιά. Η κόρη μου το έχει παράπονο ότι τα παιδιά του σχολείου πέφτουν στην αγκαλιά μου πιο ζεστά απ' ό,τι πέφτει εκείνη. Κι όταν τα παιδιά με βλέπουν στον δρόμο μου λένε 'Αμαλία, δεν γύρισες στο σχολείο;'".
"Δυστυχώς, έχω ανάγκη τα ένσημα..."
"Μου λείπει το σχολείο. Όταν πήγα ως σχολικός φύλακας, άρχισα να κάνω και πράγματα που δεν ήταν μέσα στα καθήκοντά μου. Δεν υπήρχε ούτε ένα φυτό και άρχισα να φυτεύω και τα πότιζα", λέει η Αλεξάνδρα, που εργαζόταν σε τεχνικό λύκειο στο Χαϊδάρι και προσθέτει: "Κι αυτό είναι το λιγότερο. Κοινωνικό έργο έκανα, γιατί έδιωχνα από το σχολείο τους ναρκομανείς, εξωσχολικοί που έμπαιναν στο σχολείο, ενδοσχολική βία. Έμπαινα ανάμεσα στους καυγάδες και χώριζα τα παιδιά". "Τώρα νιώθω προδομένη γιατί τόσα χρόνια τα πέρασα μέσα στο σχολείο. Και πριν γίνουμε αορίστου χρόνου πληρωνόμασταν με 560 ευρώ και χωρίς ένσημα και σε λίγες μέρες θα μείνουμε και χωρίς δουλειά, με τις δυο κόρες μου άνεργες", λέει η Αλεξάνδρα. Όταν την ρωτάμε εάν τελικά θα κάνει αίτηση, απαντά: "Θα το σκεφτώ γιατί θέλω να έχω τα ένσημά μου για τη σύνταξη".
Την ίδια σκέψη που κάνει και η Κατερίνα, σχολικός φύλακας στην Καλλιθέα. "Εγώ θα έβγαινα στη σύνταξη εάν μας έδιναν τα ένσημα που μας χρωστάνε, γιατί μου λείπουν 300 ένσημα και το παιδί μου είναι ανήλικο", τονίζει, αλλά προσθέτει: "Δεν ανέχομαι ότι μας πετάνε στον δρόμο και τώρα μας ρίχνουν το τυράκι δήθεν ότι μας προσφέρουν δουλειά σε νοσοκομείο. Το ξέρω, άνεργη ήμουν και πήγα να γίνω σχολικός φύλακας. Πιο πριν δούλευα ως λογίστρια".
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΗΛΕΚΤΡΑ ΒΙΣΚΑΔΟΥΡΑΚΗ
