Ημέρες αγωνίας περνούν χιλιάδες φοιτητές που προσπαθούν να ολοκληρώσουν αυτό το διάστημα τις σπουδές τους αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα που τους δίνεται, όπως της εμβόλιμης εξεταστικής.
Την πρωτοβουλία για τη συγκεκριμένη διαδικασία πήρε η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), αποφασίζοντας να διεξαγάγει τις εξετάσεις μέχρι τις 25 Νοεμβρίου με τη δέσμευση να προχωρήσει σε άμεση ανακοίνωση των αποτελεσμάτων την 1η Δεκεμβρίου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Διαγραφές φοιτητών / ΝΔ και ακροδεξιοί υπερψήφισαν τις αυταρχικές διατάξεις για την καταστολή στα πανεπιστήμια
Στη διαδικασία προχώρησε ικανοποιώντας το αίτημα των φοιτητικών συλλόγων που διεκδικούσαν να επεκταθεί η εξεταστική του Σεπτεμβρίου, ώστε οι φοιτητές να έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν το 70% των ECTS (ακαδημαϊκές μονάδες) που απαιτούνται για να αποφύγουν τη διαγραφή.
Από την πλευρά του, το υπουργείο Παιδείας διαρρέει ότι πρόκειται για ενέργεια εκτός των ορίων του νομοθετικού πλαισίου. Γεγονός που συνεπάγεται ότι ακόμα κι αν υπάρξουν φοιτητές που θα καταφέρουν να περάσουν όλα τα μαθήματα που τους απομένουν στην παρούσα εξεταστική, αυτή τους η επιτυχία μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μη γενόμενη και να διαγραφούν.
Ποιοι είναι όμως οι άνθρωποι που θα φτάσουν ως το τέλος της διαδρομής και κινδυνεύουν να μην γευτούν τη χαρά για τη δικαίωση μιας κοπιαστικής προσπάθειας; «Εκείνοι που μας βλέπουν απαξιωτικά θα πρέπει να σκεφτούν ότι θα μπορούσαν να βρίσκονται είτε οι ίδιοι είτε τα παιδιά τους στη θέση μας. Όλοι οι άνθρωποι που ζουν κανονικές ζωές μπορεί να φτάσουν σ’ ένα σημείο που χρειάζεται να βάλουν σε προτεραιότητα την επιβίωση. Είναι άδικο να τους αρνούνται το δικαίωμα στη μάθηση όταν επανακάμψουν. Για μένα το πτυχίο θα είναι η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου» λέει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής η Φωτεινή, φοιτήτρια του Μαθηματικού, η οποία μπήκε στη σχολή της το 2002, αλλά αναγκάστηκε λόγω ζητημάτων υγείας και οικονομικών προβλημάτων να πάρει απόσταση.
Μαζί με άλλους συμφοιτητές της επισημαίνουν στην εφημερίδα ότι το μεγάλο πρόβλημα για τα πανεπιστήμια δεν είναι οι άνθρωποι που θέλουν να πάρουν το πτυχίο τους αλλά οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλείται να σπουδάσει ένας νέος σήμερα, υποχρεούμενος για να τα βγάλει πέρα να δουλεύει από το πρώτο έτος.
Φωτεινή, 41 ετών
«Αν τα καταφέρω, θα είναι η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου»
Εγώ ξεκίνησα πολύ δυναμικά με τη σχολή. Μπήκα το 2002 και τα πρώτα χρόνια τα πήγαινα πολύ καλά. Στην πορεία όμως αρρώστησε ο μπαμπάς μου και έπρεπε να δουλέψω γιατί δεν μπορούσα να τα βγάλω πέρα μόνη μου.
Η σχολή είναι πάρα πολύ δύσκολη, οπότε άρχισα να μένω πίσω. Μετά ξέσπασε η οικονομική κρίση και χρειάστηκε να δουλέψω ακόμα περισσότερο, χειμώνα-καλοκαίρι. Η αδερφή μου σπούδαζε επίσης στην Αθήνα και ήμασταν σε μία κατάσταση ιδιαίτερα πιεστική οικονομικά γιατί είχαμε έρθει από τη Λαμία.
Η αλήθεια είναι ότι εγώ εργαζόμουν κυρίως ως μαθηματικός, κάνοντας παράλληλα ό,τι άλλη δουλειά έβρισκα γύρω γύρω, ειδικά τα καλοκαίρια. Τη σχολή δεν την άφησα ουσιαστικά ποτέ. Δηλαδή πάντα έκανα δηλώσεις μαθημάτων και προσπαθούσα να δίνω. Αλλά όταν δεν μπορείς να διαβάσεις, στη συγκεκριμένη σχολή είναι πολύ δύσκολο να τα βγάλεις πέρα.
Στο Μαθηματικό το ένα μάθημα οδηγεί στο επόμενο. Οπότε χανόμουν. Δεν προλάβαινα να διαβάσω και δεν μπορούσα να περάσω τα μαθήματα. Είχα υποφέρει πολύ ψυχολογικά και με υπουργό Παιδείας τον Λοβέρδο το 2014 φτάσαμε πάλι κοντά στις διαγραφές. Εκεί δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Είπα εντάξει, θα διαγραφώ. Μετά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μας διαγράψανε, αλλά τα είχα παρατήσει.
Στην περίπτωση διαγραφής θα σήμαινε ότι πηγαίνουν χαμένοι όλοι οι κόποι που έκανα τόσο καιρό, γιατί έχω περάσει πλέον το 85% των μαθημάτων. Σημαίνει πως ό,τι προσπάθεια έκανα θα πήγαινε τελείως χαμένη. Θέλω το πτυχίο για να μπορέσω κάποια στιγμή να διεκδικήσω μια θέση στο σχολείο. Να είμαι κάπου πιο σταθερά, γιατί ακόμη στα 41 μου δουλεύω χωρίς να είμαι κάπου σταθερά. Και είναι λίγο και το ψυχολογικό. Θέλω το πτυχίο μου για μένα.
Για να μην διαγραφώ, έχω περιθώριο μέχρι τον Σεπτέμβρη. Έχω 6 μήνες ακόμα. Είναι αρκετά κοντά. Αυτό σου προσθέτει επιπλέον άγχος και πίεση και με πέτυχες μόλις γύρισα από τη σχολή όπου έδωσα ακόμη δύο μαθήματα στο πλαίσιο της εμβόλιμης εξεταστικής. Το ένα μάλλον το περνάω. Αλλά για το πρώτο η καθηγήτρια μας είπε ουσιαστικά μέσα στη μούρη μας «τι θέλετε και ήρθατε». Μας δήλωσε ότι αυτή η εξέταση δεν θα έπρεπε να γίνει και ότι πρόκειται για προσπάθεια του πρύτανη να αποποιηθεί τις ευθύνες του. Η ίδια καθηγήτρια μας άλλαξε τέσσερις φορές θέση. Δηλαδή μας φέρθηκε πάρα πολύ εχθρικά. Όχι να βοηθήσει, αλλά προσπαθούσε να μας δημιουργήσει και άγχος.
Μέσα στο πανεπιστήμιο υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να διαγραφούμε. Θεωρούν ότι επειδή δεν μπορέσαμε να διαβάσουμε σε μια περίοδο της ζωής μας, σημαίνει ότι δεν είμαστε ικανοί να γίνουμε μαθηματικοί. Αλλά επειδή έχουμε μιλήσει με πολλά παιδιά αυτόν τον καιρό, δεν ισχύει αυτό το πράγμα.
Όλοι μας παλεύουμε με κάποιο τρόπο. Αυτοί που δεν ενδιαφέρονται έχουν σταματήσει να ασχολούνται. Και στο κάτω κάτω δεν επιβαρύνουμε και με κάποιο τρόπο τις σχολές. Μόνο με το γραπτό που διορθώνει ο καθηγητής. Αλλά πόση ώρα θα σου πάρει να διορθώσεις ένα γραπτό;
Αν τελικά τα καταφέρω, νομίζω ότι θα είναι η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου. Γιατί όταν ξεκίνησα, όταν έφυγα από το σπίτι μου, δεν έφυγα με τη λογική να πάω στην Αθήνα να κάτσω είκοσι χρόνια στο Μαθηματικό. Είχα όνειρα, είχα στόχους. Στην πορεία η ζωή με ανάγκασε να αλλάξω δρόμο. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν μου αξίζει να πάρω το πτυχίο μου και να συνεχίσω στο Μαθηματικό. Και θεωρώ ότι αυτό ισχύει και για οποιαδήποτε σχολή
Γιώργος, 34 ετών
«Το πτυχίο είναι μια υπόσχεση στον παρελθοντικό μου εαυτό»
Στη σχολή μου μπήκα το 2009. Στην αρχή, για να είμαι ειλικρινής, ήμουν πιο χαλαρός. Μετά την πίεση των Πανελλαδικών έχεις μια άλλη διάθεση. Αργότερα χρειάστηκε να εργαστώ για να επιβιώσω. Πριν την Αθήνα έμενα στη Λάρισα. Και ενώ τα πρώτα χρόνια είχα μια μικρή βοήθεια από τους δικούς μου, αυτή δεν μπορούσε πια να συνεχιστεί. Οπότε, για να έχω κάπως μια πιο σταθερή πηγή εισοδήματος, στράφηκα στην εστίαση και στο σερβιτοριλίκι.
Ήθελα πολύ να γίνω και θέλω ακόμα να γίνω μαθηματικός. Στο μηχανογραφικό μου μετά τις Πανελλαδικές η μόνη σχολή που δήλωσα ήταν το Μαθηματικό. Δήλωσα και στις έξι πόλεις που υπάρχει πανεπιστήμιο. Γιατί μόνο αυτό με ενδιαφέρει. Τώρα που είμαι αρκετά μεγάλος, αντί να το έχω παρατήσει, το παλεύω ακόμα για να πάρω κάποια στιγμή έστω και καθυστερημένα το πτυχίο μου.
Λίγο οι ενοχές μου, λίγο που με μάλωναν οι φίλοι μου ότι παραμένω φοιτητής και δεν κάνω τίποτα, με παρακίνησαν να προσπαθήσω πιο ενεργά. Όταν τα πράγματα πήραν μια τροχιά, προσπάθησα ακόμη πιο εντατικά, ακόμη και μαθήματα σε φροντιστήρια. Έχω περίπου 15 μαθήματα που χρωστάω από το σύνολο των 36. Αν ισχύσουν αυτά που λένε, τον Δεκέμβρη θα διαγραφώ. Από εκεί και πέρα υπάρχουν κάποια παραθυράκια με παρατάσεις τα οποία έχω αξιοποιήσει στο έπακρο, γιατί θέλω πολύ να τα καταφέρω. Όπως ότι αν είσαι ενεργός φοιτητής, με παρουσία στις εξεταστικές και έστω ένα περασμένο μάθημα, μπορεί να υπάρξει παράταση.
Το πτυχίο για εμένα είναι, αφενός, μια εκπλήρωση υπόσχεσης του παρελθοντικού μου εαυτού και θα επέλθει, ελπίζω και φαντάζομαι, και ένα αίσθημα ολοκλήρωσης. Μπορώ να διεκδικήσω πάρα πολλά πράγματα με το πτυχίο. Και να διδάξω πάλι ιδιαίτερα, αλλά με άλλο υπόβαθρο. Ως πτυχιούχος μαθηματικός, που σημαίνει ότι έχει κρίνει το κράτος πως μπορώ να το κάνω αυτό. Και σε οποιαδήποτε άλλη δουλειά θα έχω πλέον αναβαθμισμένα δικαιώματα. Θα μπορώ να έχω επιτέλους ένα άλλο βιογραφικό.
Ναταλία, 26 ετών
«Αναγκαζόμαστε και εργαζόμαστε από το πρώτο έτος των σπουδών»
Το Μαθηματικό είναι μια σχολή τετραετής, με μέσο όρο αποφοίτησης περίπου τα 7,5 χρόνια. Οπότε είναι μεγάλη αντίφαση να σου λένε ότι διαγράφεσαι στα 6.
Ο κόσμος αργεί να πάρει πτυχίο για πολλούς λόγους. Ειδικά τα τελευταία χρόνια πολλοί φοιτητές όπως και εγώ αναγκαζόμαστε και εργαζόμαστε από το πρώτο έτος των σπουδών μας. Επίσης, είναι ένα στάτους που επικρατεί σε πολλές σχολές, αυξημένης δυσκολίας, μεγάλων ποσοστών αποτυχίας της εξεταστικές, μια ψεύτικη εικόνα περί κύρους που πάει να δημιουργηθεί με το να κάνεις μια σχολή «δύσκολη», που έχει ως αποτέλεσμα ένας κόσμος να μην περνάει τα μαθήματα, να δίνει ξανά και ξανά και ξανά και να ανεβαίνει ο μέσος όρος αποφοίτησης. Δηλαδή εμείς στο Μαθηματικό είχαμε μια ορκωμοσία πριν από λίγες μέρες, στην οποία πήραν πτυχίο 101 άτομα και οι 51 από τους 101 είναι πάνω από ν+2. Και αν είχε εφαρμοστεί αυτός ο νόμος παλιότερα, το 2019 ας πούμε, θα είχαν διαγραφεί άνθρωποι που εντέλει πήραν το πτυχίο τους.
Η εμβόλιμη εξεταστική που δίνουμε τώρα κατ’ αρχάς είναι μια κατάκτηση των φοιτητών, γιατί δεν υπήρχε καμία πρόθεση εξαρχής και είναι μια επέκταση εξεταστικής του Σεπτεμβρίου για να βοηθηθεί κάποιος κόσμος προκειμένου να φτάσει στο 70% των ECTS του προγράμματος σπουδών που απαιτούνται για να μην διαγραφεί, οπότε επίσης θα δώσει μια ανάσα σε όσους φοιτητές απειλούνται τώρα και για ένα ή δύο μαθήματα μπορεί να διαγραφόντουσαν.
Το υπουργείο, όπως και η κυβέρνηση, είναι μειοψηφία σε αυτό το ζήτημα. Δηλαδή όλη η ακαδημαϊκή κοινότητα, σύλλογοι καθηγητών, Σύγκλητοι, κοσμητείες, τμήματα έχουν βγει και έχουν τοποθετηθεί δημοσίως ενάντια στις διαγραφές. Οπότε αυτό μας δίνει και μια ώθηση να συνεχίσουμε ενωμένοι και να μην εφαρμοστεί καθόλου ο νόμος και να γίνουν αποδεκτές εννοείται οι βαθμολογίες όλων των φοιτητών.
Η απειλή των διαγραφών δεν κατάφερε εντέλει τον υποτιθέμενο στόχο της, που είναι η εξυγίανση της λειτουργίας του πανεπιστημίου. Αλλά το να δημιουργήσει ασφυκτική πίεση, να ωθήσει κόσμο σε εξοντωτικό διάβασμα ή ακόμη και στο να παρατήσει τη σχολή θεωρώντας ότι δεν μπορεί να τη βγάλει λόγω πίεσης και στρες.
Κάτι που έχει επίσης σημασία είναι ότι ο νόμος συνδέει τις διαγραφές με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δηλαδή σου λέει ότι «εσείς που θα διαγραφείτε, παιδιά» -απειλούνται 290.000 φοιτητές-, «μην αγχώνεστε γιατί μπορούμε να σας αντιστοιχίσουμε μαθήματα που είχατε περάσει με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, συναφούς αντικειμένου». Δηλαδή χτίζει τελείως εξόφθαλμα πελατεία.
Τέτοια μέτρα όπως οι διαγραφές και η ελάχιστη βάση εισαγωγής, πέρα από την κοινωνική αδικία που έχουν μέσα, έχουν στόχο να ερημώσει το δημόσιο πανεπιστήμιο. Όπως συμβαίνει με κάθε δημόσια κοινωνική παροχή σε αυτή τη χώρα. Είτε είναι οι μεταφορές, είτε είναι τα νοσοκομεία, είτε είναι τώρα τα πανεπιστήμια. Και να ’σου προβάλλονται έπειτα τα ιδιωτικά, ως ο επίγειος παράδεισος. Ενώ από την άλλη σου λένε συνέχεια πόσο το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ και τα άλλα πανεπιστήμια της Ελλάδας είναι κορυφαία σε κατατάξεις και έχουν πολύ ψηλό επίπεδο σπουδών και αποφοίτων. Και αυτό το πράγμα γίνεται με την υπάρχουσα κατάσταση. Δηλαδή με τους αιώνιους φοιτητές, με την υποχρηματοδότηση που επικρατεί. Οπότε εκείνο που θα έπρεπε να κάνει το κράτος είναι να προσανατολίζεται περισσότερο στη στήριξη των δημόσιων πανεπιστημίων και όχι στην ερήμωσή τους.
