Πλατεία Συντάγματος, απόγευμα.
Ευθυτενείς και ακίνητοι στέκονται οι εύζωνες μπροστά από το μνημείο. Η σκιά από τα γαλανόλευκα τεντάκια που είναι καρφωμένα πάνω στη σκοπιά σκεπάζει μετά βίας όσο δέρμα αφήνει ακάλυπτο το παχύ μουστάκι του φρουρού με το κόκκινο φάριο και τη μαύρη φούντα στο κεφάλι του. Η φούντα, σύμφωνα με την παράδοση, συμβολίζει το δάκρυ που έχυσε ο Χριστός στη Σταύρωση. Όταν άνθρωποι χωρίς συναίσθηση και χωρίς συστολή έστειλαν στον θάνατο Εκείνον, τον Έναν, τον Υιό τον μονογενή.
Βέβαια, η Σταύρωση δεν είχε πολιτικό ή ιδεολογικό περιεχόμενο και κανένας δεν μπορεί να πιστέψει πραγματικά ότι η επίδραση ενός ανθρώπου που έτρεχαν πίσω του άλλοι 12 ή 13 αγράμματοι και ρακένδυτοι αποτελούσε απειλή για την καθεστηκυία τάξη. Αλλά ο νόμος είναι νόμος, όπως υποστήριξε ο αρχιερέας Καϊάφας και καταδίκασε τον Ιησού σε θάνατο. Ο Πόντιος Πιλάτος απλώς εκτέλεσε την απόφαση αφού ένιψε τα χέρια του.
Το φάριο λένε πως, κόκκινο καθώς είναι, συμβολίζει επίσης τους αγώνες και το αίμα που έχυσε ο λαός μας για τη λευτεριά, την ανεξαρτησία και τη δικαιοσύνη απέναντι στην τυραννία.
Στον ήλιο εκτεθειμένη και η φέρμελη, το χρυσοποίκιλτο γιλέκο του εύζωνα, του καλοαρματωμένου δηλαδή. Χρειάζεται τουλάχιστον έξι μήνες για να φτιαχτεί από σπουδαίους τεχνίτες που το ράβουν κλωστή-κλωστή για μέρες και νύχτες. Με το χέρι, με στοργή και φροντίδα αξιοζήλευτη, σαν να φροντίζεις ένα μωρό μέχρι να γίνει άντρας.
Κάτω από τη φέρμελη ο εύζωνας φοράει τον υποδήτη. Ο υποδήτης είναι αυτό που βλέπει ο επισκέπτης και το ονομάζει πουκάμισο. Λευκός σαν την αγνότητα των εθνικών αγώνων ενάντια στους Οθωμανούς, ενάντια στους Εγγλέζους, απέναντι στους ναζί και στους φασίστες. Λευκός και για να δείχνει ότι ο εύζωνας είναι ανέγγιχτος από τα στοιχεία της φύσης. Τόσο σπουδαίος, που δεν τον πιάνουν ούτε η σκόνη ούτε το χώμα. Είναι πάντοτε φροντισμένος.
Πιο κάτω, η φουστανέλα του εύζωνα. Τριάντα μέτρα ύφασμα και 400 πτυχές. Συμβολίζει, λένε, τα χρόνια της σκλαβιάς. Είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί ο στρατιώτης να πηδά από πέτρα σε πέτρα στα ελληνικά βουνά για να υπερασπιστεί τα ιερά και τα όσια της πίστης του. Της πατρίδας, της οικογένειας, της λευτεριάς.
Στη μέση του ο εύζωνας φορά μια ζώνη με φυσιγγιοθήκες. Ένας καλός εύζωνας θα πρέπει να είναι αρματωμένος καλά και τα φυσίγγια του, τα εφόδιά του δηλαδή, είναι απαραίτητα για κάθε μάχη.
Στο χέρι του ο εύζωνας κρατά ένα παλιό όπλο του ελληνικού στρατού. Ένα τυφέκιο Μ1, αμερικανικής κατασκευής, με έναν κόκκινο αορτήρα. Ο αορτήρας είναι το κομμάτι ύφασμα που βοηθά τους στρατιώτες να κουβαλούν το όπλο τους στον ώμο όταν πηγαίνουν προς τη μάχη. Λέγεται πως είναι κόκκινο σαν το αίμα που έχυσε ο λαός μας στις μάχες.
Κι έπειτα είναι και τα τσαρούχια που φορά ο εύζωνας. Καθένα από αυτά τα κόκκινα υποδήματα, που επίσης φτιάχνονται στο χέρι, ζυγίζει 3 κιλά. Στο πάνω μέρος του τσαρουχιού έχει μια μαύρη φούντα. Άλλοι λένε για να κρύβει ο στρατιώτης αιχμηρά αντικείμενα που μπορεί να φανούν χρήσιμα στη μάχη σώμα με σώμα κι άλλοι ότι στόχος της είναι να κρατήσει μακριά τα χιόνια. Στο κάτω μέρος του τσαρουχιού είναι καρφωμένα, σύμφωνα με την παράδοση, καρφιά που τα ακούμε να ξύνουν τα μάρμαρα μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Αν παρατηρήσει κάποιος με πολλή προσοχή, θα δει ότι τα μάρμαρα που πατάει ο εύζωνας είναι ξυσμένα από τη βία που μετράει τη γη. Αυτά τα καρφιά πρέπει να είναι 60. Μόλις 3 περισσότερα από τους χαμένους στα Τέμπη.
Και πιο κάτω ακόμα, κοντά στον δρόμο, είναι και ο Πάνος Ρούτσι, απεργός πείνας. Ο Πάνος, που μεγάλωσε τον γιο του κεντημένο σαν φέρμελη, καθαρό σαν υποδήτη και δυνατό για να μπορεί να σηκώνει με τα πόδια του τα πάντα. Αλλά ο γιος του χάθηκε στα Τέμπη μαζί με άλλους 57, μόλις 3 λιγότερους από τα καρφιά του τσαρουχιού και την ψυχή όλων μας γδαρμένη όπως τα μάρμαρα της πλατείας.
