Προτελευταία μέρα του Αυγούστου, Σάββατο μεσημέρι, και ένας περίπατος ήταν αναγκαίος. Μόλις είχαν επιστρέψει κάποιοι διακοπεύοντες. Η κίνηση των αυτοκινήτων ακόμα λιγοστή, αρκετοί περιπατητές επί της Πατησίων ούτε που κοίταγαν την τελευταία μέρα των εκπτώσεων στις βιτρίνες των καταστημάτων. Τα χρήματα δεν περίσσευαν.
Εκεί που προχωρούσε, να και οι πρώτοι άστεγοι με πρόσωπα ταλαιπωρημένα και τα ρούχα τους κατράμι από τη βρόμα. Παραδίπλα οι πένητες, να ζητούν ελεημοσύνη από τους περαστικούς. Λίγοι ανταποκρίνονταν, παρατήρησε. Οι περισσότεροι απέστρεφαν το κεφάλι, λες και αυτή η εικόνα της πόλης τους δεν τους αφορούσε. Εικόνα που είχε να την αντικρίσει από την εποχή των πρώτων χρόνων των Μνημονίων και τώρα ένιωθε να τη συγκλονίζει. Αυτή είναι η ανάπτυξη που επιχειρεί να μας γεμίσει το κεφάλι η προπαγάνδα των κυβερνώντων και δυστυχώς είναι αρκετοί ακόμα που την πιστεύουν, συλλογίστηκε. Η βρομιά στους δρόμους και στους κάδους απορριμμάτων κυριαρχούσε. Η άσχημη οσμή ξεπερνιόταν εύκολα από τους περιπατητές. Την είχαν συνηθίσει, όπως την ανέχειά τους, γι’ αυτό σιωπούσαν, σκέφτηκε. Έφτασε στο Πεδίον του Άρεως. Εδώ θα πάρω ανάσα, είπε στον εαυτό της.
«Οχι, δεν χρειάζεται να την υπερασπιστείς, και ας είναι αξιόλογος άνθρωπος και με φιλότιμο. Εσύ πρέπει να σκέφτεσαι μην χάσεις τη δουλειά σου. Υπάρχει σοβαρός λόγος, αν δουν οι προϊστάμενοί σου ότι την υπερασπίζεσαι, να κινδυνεύσεις. Και εμείς τι θα κάνουμε τότε; Πληρώνουμε 550 ευρώ σε δυάρι στην Πατησίων συν τα έξοδα. Αυτή ας ήταν πιο πονηρή ή πιο έξυπνη και να υπερασπιζόταν τον εαυτό της και τις ανάγκες της, εμείς τι φταίμε; Η ζωή έχει γίνει αδυσώπητη, πρέπει να το καταλάβεις, ο σώζων εαυτόν σωθήτω!»
Μόλις είχε καθίσει στο παγκάκι κάτω από τους δροσερούς πλάτανους. Μεταφέρθηκε σε άλλο παγκάκι. Δεν άντεχε να ακούσει τον υπόλοιπο διάλογο του ζευγαριού, με τον άντρα να έχει πειστεί ήδη από τα επιχειρήματα της συντρόφου του. Άνοιξε την εφημερίδα που πριν από λίγο είχε αγοράσει από το περίπτερο. Όμως και πάλι δεν έμελλε να βρει ηρεμία. Από το απέναντι παγκάκι δύο μεσήλικες φίλοι με τους καφέδες στα χέρια είχαν ανοίξει συζήτηση.
«Οχι, μην παραπονιέσαι, να είσαι ευχαριστημένος. Μπορεί να μην μας φτάνει ο μισθός να ζήσουμε, αλλά έχουμε δουλειά. Σκέψου να ήμασταν άνεργοι. Ξέρεις πόσοι νέοι δεν έχουν εργασία και φεύγουν στο εξωτερικό για να βρουν, πόσοι στην ηλικία μας είναι εντελώς ξεκρέμαστοι;»
«Να δουλεύω σαν το σκυλί και να έχω απλήρωτους λογαριασμούς και εφορία για εκείνο το ρημάδι το πατρικό με τους συσσωρευμένους ληξιπρόθεσμους ΕΝΦΙΑ; Ωραία ζωή!» του αποκρίθηκε πικραμένος.
«Υπομονή, σιγά-σιγά, αφού έτσι είναι η κατάσταση, εμείς θα την αλλάξουμε, μπορούμε;» του ανταπαντά. Και συνεχίζει τον συλλογισμό του. «Όχι, φίλε μου, δεν μπορούμε. Θα ζήσουμε και με τα ελάχιστα, δεν πειράζει…»
«Μας ρουφάν το μεδούλι, καταστρέφουν τον τόπο που γεννηθήκαμε. Στη Γάζα επιτελούν γενοκτονία. Η Ευρώπη για να σταθεί στα πόδια της επενδύει στα όπλα. Θα σκοτώσουν και άλλους λαούς είτε με θάνατο είτε με την πείνα. Γι’ αυτά τα εγκλήματα και άλλα θα απολογηθούν οι υπαίτιοι; Θα πληρώσουν; Γιατί τους αφήνουμε να συνεχίζουν να δολοφονούν τις ζωές μας; Γιατί μένουμε ακόμα αδιάφοροι κοιτώντας τα εγκλήματά τους; Γιατί πνίγουμε τις φωνές μας;» ακούστηκε η ηχηρή εφηβική φωνή μιας κοπέλας που μόλις ξεπρόβαινε από ένα μονοπάτι του πάρκου μαζί με την παρέα της.
«Αντισταθείτε στην απάθεια! Αυτό λέω και εγώ. Καθένας είναι στον μικρόκοσμό του, ποιος ακούει, ποιος καταλαβαίνει;» διερωτήθηκε ο φίλος της που προχωρούσε δίπλα της στον δρόμο προς την έξοδο του πάρκου του Πεδίου του Άρεως.
«Μία διαδήλωση, μωρέ, που θα χωράμε όλοι, και είμαστε πολλοί αν μετρηθούμε. Να βουλιάξει η Αθήνα όπως με τα Τέμπη και ο Μητσοτάκης έχασε τον ύπνο του».
«Αυτό χρειάζεται. Αντισταθείτε στην απάθεια! Αντιδράστε! Μην τους αφήνετε να διαλύουν τις ζωές μας» είπε η επόμενη φίλη της παρέας.
«Αυτό το σύνθημα θα έγραφα σε ένα από τα πλακάτ της πανελλαδικής διαμαρτυρίας» συνέχισε ο φίλος τους με ένταση στη φωνή, που περπατούσε σκεφτικός όσο τους άκουγε να μιλούν.
