Σε ένα ακόμα επεισόδιο από το χρονικό της δυσανεξίας της ελληνικής υπαίθρου προς τη φύση, οι πρόεδροι των κοινοτήτων του Δήμου Εορδαίας συνασπίστηκαν – όχι για να ζητήσουν προστασία της άγριας ζωής ή στήριξη της συνύπαρξης ανθρώπου και ζώου – αλλά για να απαιτήσουν την «απομάκρυνση» των αρκούδων από τον τόπο τους.
Οι 5 πρόεδροι των τοπικών κοινοτήτων Αναρράχης, Φούφα, Μηλοχωρίου, Άρδασσας & Εμπορίου, υπό το άγρυπνο βλέμμα του δημάρχου Παναγιώτη Πλακεντά, κάθισαν σε σύσκεψη στο Κοινοτικό Κατάστημα Αναρράχης και δήλωσαν «σε στάση αναμονής" για τις ενέργειες του Υπουργείου. Και γιατί όχι δηλαδή; Αρκεί να εξαφανιστεί το ενοχλητικό κομμάτι της φύσης που επιμένει να θυμίζει στους κατοίκους ότι ζουν σε περιοχή που κάποτε ήταν βουνό – και όχι μπαζωμένη εξοχή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Περιβάλλον / Αρκούδα: Συνύπαρξη με την άγρια φύση
Η νέα εξέλιξη είναι πως το Δασαρχείο Κοζάνης κηρύσσει την περιοχή της Εορδαίας στην κατηγορία Δ4, με το δασαρχείο να ζητάει ουσιαστικά άδεια από το ΥΠΕΝ ώστε να συγκροτηθούν ομάδες σε συνεργασία με τις δύο αρμόδιες περιβαλλοντικές ομάδες (σ.σ. Καλλιστώ και Αρκτούρος), ώστε τα ζώα να εντοπιστούν, να συγκεντρωθούν και να απομακρυνθούν από τα χωριά, εκτός αστικών ιστών. Κανείς όμως δεν αποσαφηνίζει τι σημαίνει «απομάκρυνση».
Το ότι οι αρκούδες κατεβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές δεν απασχολεί κανέναν ως σύμπτωμα μιας βαθύτερης οικολογικής διαταραχής. Η εγκατάλειψη του φυσικού βιότοπου, η εξάντληση των πόρων τροφής, η κλιματική κρίση – όλα αυτά προφανώς δεν χωρούν σε κοινοτικές συνεδριάσεις. Αντίθετα, προτιμάται η αντιμετώπιση των αρκούδων σαν να πρόκειται για σκουπίδια που απλώς «δεν είναι η θέση τους εκεί».
Η κτηνοτροφία και η αγροτική παραγωγή όντως χρειάζονται προστασία – αλλά όχι με λύσεις της δεκαετίας του ’50, που έλυνε όλα τα «φυσικά προβλήματα» με σφαίρες και εκκαθαρίσεις. Υπάρχουν συστήματα πρόληψης, περίφραξης, επιτήρησης και αποζημίωσης που μπορούν να εφαρμοστούν με σεβασμό τόσο στον άνθρωπο όσο και στο ζώο. Αλλά αυτά απαιτούν δουλειά, γνώση και συνεργασία – όχι απλώς επιστολές στο Υπουργείο με αιτήματα εξοστρακισμού.
Η αρκούδα δεν είναι ο εισβολέας. Είναι το σύμβολο ενός φυσικού κόσμου που επιμένει να επιβιώνει, παρά τις εκχερσώσεις, τα ορυχεία, τις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά που σαρώνουν την Πίνδο και τα βουνά της Δυτικής Μακεδονίας. Είναι το καθρέφτισμα της δικής μας αδυναμίας να διαχειριστούμε τη συνύπαρξη.
Κι αν οι πρόεδροι κοινοτήτων θέλουν να προστατεύσουν πράγματι τις περιοχές τους, ας ξεκινήσουν από εκεί. Από το να καταλάβουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η αρκούδα. Είμαστε εμείς.
