Ενας νέος διοικητής ανέλαβε τη διοίκηση της μονάδας και παρουσιάστηκε στον παλαιό διοικητή του στρατοπέδου για να αναλάβει καθήκοντα.
Συγκλήθηκε και η σχετική ημερήσια αναφορά τάγματος με όλους τους στρατιώτες παρατεταγμένους να φουσκώνουν και να ξεφουσκώνουν σαν γαλόπουλα ανάλογα με το στρατιωτικό παράγγελμα και ακολούθησε η εθιμοτυπική επιθεώρηση των θαλάμων που δεν ήταν καθόλου τυπική, αφού ο νέος διοικητής εξέτασε με επιμέλεια όλους τους στρατιώτες, όλα τα κρεβάτια και τους φακέλους, τα τυλιγμένα μαξιλάρια, δηλαδή, με την κουβέρτα που παραδοσιακά βρίσκονται στο προσκέφαλο των στρατιωτικών κρεβατιών και με το εθνόσημο σωστά κεντραρισμένο.
Επειτα, στο διοικητήριο, με κλειστές τις πόρτες, όπου οι ετοιμοπόλεμοι αξιωματικοί επιδίδονται, αντί για ασκήσεις ακριβείας όπως οι φαντάροι, σε ασκήσεις ταχύτητας στη χρήση των στιλό, υπογράφοντας όλα τα σχετικά παραστατικά. Αφού υπεγράφησαν όλα τα έγγραφα με συνοπτικές διαδικασίες, ο παλαιός και ο νέος διοικητής ξεκίνησαν την επιθεώρηση του στρατοπέδου. Επιθεώρηση στον όρχο οχημάτων με όλα τα οχήματα σε κατάσταση επιθεώρησης και τους στρατιώτες σε στάση προσοχής. Κι εδώ ο αντισυνταγματάρχης τα εξέτασε με επιμέλεια, διότι αποτελούν περιουσία του στρατού, που την έχει αναθέσει στους στρατιώτες να την προσέχουν.
Στο τέλος της ημέρας οι δύο αντισυνταγματάρχες έπρεπε να επιθεωρήσουν και τις σκοπιές του στρατοπέδου. Είναι κι αυτό μέρος της διαδικασίας παράδοσης-παραλαβής και μάλιστα, όπως συμβαίνει σε όλη τη Δημόσια Διοίκηση, έτσι και στον στρατό δίδεται πολύ μεγάλη σημασία στη φύλαξη διότι την ευθύνη για τη φύλαξη την έχουν οι απλοί στρατιώτες. Γενικά, δηλαδή, όπου υπάρχει ευθύνη των απλών στρατιωτών, όπως και των πολιτών, τα πράγματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά και απαιτητικά. Όπου την ευθύνη την έχει η διοίκηση, αρκεί μια υπογραφή. Έτσι γλιτώνουμε και τη γραφειοκρατία, άλλωστε.
Αφού επιθεωρήθηκαν και παραδόθηκαν οι περιμετρικές σκοπιές στις γωνιές του στρατοπέδου, ο απελθών διοικητής παρέδωσε στον νέο διοικητή και τη σκοπιά στο παγκάκι (!). Ο νέος διοικητής έκπληκτος ρώτησε τον παλιό για τη χρησιμότητα της σκοπιάς στο παγκάκι, για να λάβει την αφοπλιστική απάντηση: «Αυτές τις σκοπιές παρέλαβα, κ. συνάδελφε, αυτές σας παραδίδω». Και αποχώρησε φανερά ενοχλημένος.
Ο νέος διοικητής, που ήθελε -τρομάρα του- να βάλει μια σχετική τάξη στη Δημόσια Διοίκηση, ζήτησε απαντήσεις από την Ταξιαρχία, η οποία και τον παρέπεμψε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, το οποίο και του παρέδωσε μία λίστα των προηγούμενων διοικητών του στρατοπέδου προκειμένου να βγάλει μόνος του άκρη διότι το επιτελείο δεν έχει ακριβή εικόνα των επιμέρους καταμερισμών σε κάθε μονάδα. Έπειτα από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα και αφού λάμβανε ως επωδό την απάντηση «παρέδωσα ό,τι παρέλαβα», ο αντισυνταγματάρχης κατάφερε να εντοπίσει έναν απόστρατο στρατηγό ηλικίας άνω των 100 ετών, που ήταν και ο πρώτος διοικητής του στρατοπέδου, και τον ρώτησε:
- Στρατηγέ, θυμάστε το στρατόπεδο…
- Ναιιιιι, απάντησε ο στρατηγός με ενθουσιασμό γιατί έπειτα από 40 χρόνια που βρισκόταν σε αποστρατία θα φαινόταν χρήσιμος ξανά στην πατρίδα.
- Ανέλαβα τη διοίκηση, είπε ο αντισυνταγματάρχης, και αναρωτιέμαι για εκείνο το παγκάκι…
- Αααα, βεβαίως! Το παγκάκι, είπε ο στρατηγός που το μυαλό του δούλευε ξυράφι για τα στρατιωτικά παρά το τρέμουλο στη φωνή του. Τι έγινε με το παγκάκι; ρώτησε.
- Να, στρατηγέ μου, αναρωτιέμαι για εκείνον τον σκοπό που τοποθετήσατε στο παγκάκι…
- Τιιι! φώναξε με αγανάκτηση ο στρατηγός… Ακόμα δεν στέγνωσε το παγκάκι;
