«Πάρτι» κάνουν στα ΜΜΕ κάθε λογής τοποθετήσεις υπέρ της επιβολής νέων μέτρων αστυνόμευσης, καταστολής και παρακολούθησης, αυτή την φορά στον ψηφιακό κόσμο, με αφορμή την υπόθεση του Κολωνού, καθώς είναι σε εξέλιξη προσπάθεια εκμετάλλευσης του αισθήματος φόβου των πολιτών και ειδικά των γονιών. Αντίθετα, φαίνεται να υπάρχει πλήρης αδιαφορία για την ανεπάρκεια του κράτους πρόνοιας και των μηχανισμών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να προστατεύσουν αποτελεσματικά οικογένειες και παιδιά που είναι εκτεθειμένα στην εκμετάλλευση. Ακόμη περισσότερο, η ουσιαστική επικοινωνία των γονιών με τα παιδιά ώστε να θωρακιστούν απέναντι στις προσπάθειες εκμετάλλευσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα όσα είπε στον Ant1 ο Νίκος Βασιλάκος.
«Πώς νιώθουμε ασφαλείς και κρατάμε τα παιδιά μας ασφαλή», ξεκίνησε ο κ. Βασιλάκος και παρουσίασε στο κοινό με το κινητό του «την κόρη μου live στο σχολικό, που πηγαίνει στις Ουρσουλίνες, πώς κινείται». «Βλέπω αν τρέχει πολύ το σχολικό, μου βγάζει ταχύτητα αυτοκινήτου, ότι είναι σε αυτοκίνητο, τις διαδρομές που κάνει, συγχρονίζει», όπως είπε, προσθέτοντας μάλιστα ότι η εφαρμογή δείχνει και «πόση μπαταρία έχει το παιδί», σε μία μάλλον ακούσια αποκάλυψη των πλέον προβληματικών παραμέτρων αυτής της προσέγγισης.
Και την ίδια ώρα, ο ίδιος παραδέχθηκε ότι το «υπό έλεγχο» παιδί είναι αυτό που παρείχε στον γονιό την αυταπάτη ότι έχει τον έλεγχο. Όπως είπε, ήταν η κόρη του που «μου το έμαθε, μου είπε το έχουμε με τις φίλες μας για να μπορούμε να συντονιζόμαστε, να βλέπουμε πού είναι ο ένας, ο άλλος, πώς θα συναντηθούμε».
Ως είθισται, η λατρεία για την παρακολούθηση και την αστυνόμευση σπανίως περιορίζεται στα εν οίκω. Ο κ. Βασιλάκος δεν είχε πρόβλημα να το πάει παρακάτω. «Δεν είναι στελεχωμένη η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Αν ήμουν υπουργός Προστασίας του Πολίτη, θα έλεγα "γρήγορα να στελεχωθεί με νέα παιδιά, εκπαιδευμένα, αστυνομικούς" και να αρχίσουν ψηφιακές περιπολίες», όπως είπε, για να προσθέσει λίγο αργότερα ότι «είναι πάγιο αίτημα όλων μας να υπάρξει ψηφιακός εισαγγελέας».
«Οι ψηφιακές δυνατότητες είναι για να μας δώσουν ασφάλεια, για τα παιδιά μας. Χρειάζεται οι γονείς χωρίς να παρακολουθούμε, να έχουμε μια εποπτεία», είπε σε άλλο σημείο, αναφέροντας μάλιστα ότι για αυτό έχει την «συναίνεση» του ανηλίκου, κάτι μάλλον παράδοξο καθώς στο πλαίσιο της γονικής μέριμνας ο γονέας έχει την δυνατότητα να «καθορίζει» σε τι «συναινεί» το παιδί. Για την αξία της ουσιαστικής επικοινωνίας, που απαιτεί χρόνο και ειλικρινή σχέση με το παιδί, ούτε κουβέντα.
Από την άλλη, θα πρέπει ίσως να προβληματιστούν οι γονείς από τον Αστικό Κώδικα που επιτρέπει, ήδη από τα 14-15, σε ανηλίκους να μειώσουν σημαντικά την δυνατότητα των γονιών να τους επιβάλλουν όσα θέλουν, σε σειρά θεμάτων της ζωής. Ειδικά μάλιστα αν έχει φτάσει στο απροχώρητο ο συνδυασμός έλλειψης επικοινωνίας και επιβολής «συναινέσων» μέχρι τότε...
