Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου δεν είναι γιορτή, αποτελεί φόρο τιμής στη μνήμη των αγώνων για τα δικαιώματα των γυναικών. Από το 1910 που προτάθηκε από τη Διεθνή Διάσκεψη Γυναικών η 8η Μάρτη να καθιερωθεί ως Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έως σήμερα πολλά έχουν αλλάξει, αλλά δυστυχώς και πολλά χρειάζεται ακόμη να αλλάξουν.
Χωρίς να εθελοτυφλούμε, χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι η πατριαρχία και τα στερεότυπα παραμένουν ισχυρά και θέλουν τις γυναίκες να «υπολείπονται» των αντρών, διαιωνίζοντας πολλαπλές ανισότητες.
Μια και δυστυχώς διανύουμε περίοδο κρίσεων, κάθε κρίση που περνάμε διαμορφώνει και ένα ακόμη περισσότερο εύθραυστο τοπίο για τις γυναίκες, είτε είναι οικονομική κρίση, είτε υγειονομική, είτε κοινωνική, είτε συνδυασμός των ανωτέρω.
Έτσι, η πανδημία και ο εγκλεισμός έφεραν στην επιφάνεια ακόμη μία «σιωπηλή και αποκρουστική» πανδημία, αυτή της βίας κατά των γυναικών. Η βία κατά των γυναικών, που για πολλούς και πολλές ήταν ένα «μάλλον λυμένο» ζήτημα, ήρθε στην επιφάνεια προσγειώνοντάς μας στην πραγματικότητα. Η βία ήταν και παραμένει πάντα εδώ, δίπλα μας, στην οικογένεια, την εργασία, στον αθλητισμό, τον πολιτισμό, στην πολιτική, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Στη χώρα μας τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν με βάση την δεύτερη ετήσια έκθεση για τη βία κατά των γυναικών (Unicef Greece 1.11.2019-31.10.2020) προκύπτει ότι το 84% των γυναικών αναζήτησε υπηρεσίες βοήθειας λόγω ενδοοικογενειακής βίας και το 80% φιλοξενήθηκε στους ξενώνες του Εθνικού Δικτύου Δομών.
Η βία δυστυχώς έχει πολλές εκφάνσεις, δεν είναι μόνο σωματική ή σεξουαλική αλλά και ψυχολογική, λεκτική και διαδικτυακή. Αποκορύφωμα της δραματικής αύξησης της βίας είναι οι δολοφονίες γυναικών από νυν ή πρώην συζύγους ή συντρόφους, το μένος των οποίων δεν έχει τέλος. Φρικτές δολοφονίες γυναικών μέσα στο σπίτι τους, μπροστά στα παιδιά τους και σε κοινή θεά έβαλαν το αποτύπωμά τους στην καθημερινότητά μας.
Κι όμως, το έγκλημα αυτό αρνούμαστε να το κατονομάσουμε, αρνούμαστε να μιλήσουμε ξεκάθαρα για γυναικοκτονίες.
Ενώ μας είναι αποδεκτές έννοιες όπως παιδοκτόνος, συζυγοκτόνος, πατροκτόνος, μητροκτόνος, η αντίσταση στην αναγνώριση της γυναικοκτονίας είναι αξιοσημείωτη. Ναι, ξέρω, τα στερεότυπα... Όμως τόσο σε συμβολικό όσο και σε πραγματικό επίπεδο η νομική αναγνώριση του όρου των γυναικοκτονιών και η διακριτή συμπερίληψή της στον Ποινικό Κώδικα είναι καθοριστικής σημασίας για τον τερματισμό των δολοφονιών και της ατελείωτης βίας.
Υπενθυμίζω την παρακαταθήκη της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά, η οποία έθεσε επανειλημμένα την αναγκαιότητα αυτή και συμπορεύτηκε ενώνοντας τη φωνή της με το ευρωπαϊκό και ελληνικό φεμινιστικό κίνημα, με τις προοδευτικές δυνάμεις που μάχονται τη βία σε κάθε μορφή και έκφανση της.
Σ’ αυτές τις αρχές θα επιμείνουμε γυναίκες και άνδρες όχι μόνο κάθε 8η Μάρτη, αλλά κάθε μέρα, κάθε ώρα…
* Η Ζέφη Δημαδάμα είναι διδάσκουσα στο Τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αντιπρόεδρος Γυναικών Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και στέλεχος της ΚΠΕ του ΚΙΝ.ΑΛΛ.-ΠΑΣΟΚ
