Την Παρασκευή, ο ουρανός έγινε λίγο πιο κόκκινος και ο κόσμος μας φτωχότερος. Ο Μίμης Δαρειώτης, αγωνιστής της Αριστεράς και για χρόνια οικονομικός διευθυντής του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 79 ετών. Η πολιτική κηδεία του Μίμη θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή στις 12.00 στο πάρκο Ελευθερίας (πρώην κτήριο ΕΑΤ-ΕΣΑ).
Γεννημένος στις 27 Μαρτίου 1943 στο Χαρακοπιό Μεσσηνίας, μεγάλωσε σε αντιστασιακό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του ήταν μέλος του ΕΑΜ. Το 1962 πέρασε στο Φυσικομαθηματικό και οργανώθηκε στην ΕΔΑ και στη συνέχεια στη Νεολαία Λαμπράκη. Με την επιβολή της δικτατορίας επικηρύχθηκε και πέρασε στην παρανομία. Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1968 και βασανίστηκε άγρια επί μήνες. Η σύλληψή του ανακοινώθηκε μετά από ένα μήνα, στις 21 Μαΐου, όταν πια είχε μείνει ανάπηρος από τα απάνθρωπα βασανιστήρια. Δικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο τον Φεβρουάριο του 1969 και καταδικάστηκε εις θάνατον, απόφαση που μετατράπηκε σε 16 χρόνια.
Το 1971 στην Δυτική Γερμανία, πραγματοποιείται απεργία πείνας για την απελευθέρωση του Μίμη Δαρειώτη και του Σωτήρη Αναστασιάδη, στιγμή που αποτυπώνεται από τον φωτογραφικό φακό και κοινοποίησαν τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, με αφορμή τον θάνατο του Μίμη. Αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 1973, αλλά συνελήφθη εκ νέου την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Μπογιατίου μαζί με τον Μήτσο Παρτσαλίδη. Επί οκτώ ημέρες τους έκαναν εικονικές εκτελέσεις. Ξαναπέρασε στην παρανομία για τρεις μήνες. Τον Φεβρουάριο του 1974 συνελήφθη για μερικές μέρες και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος.
Κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης βάδισε ταγμένος στα ιδανικά της κομμουνιστικής ανανέωσης και υπηρέτησε την Αριστερά μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του, μέσα από τους κόλπους του ΚΚΕ Εσωτερικού, της ΕΑΡ, του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ.
Τσίπρας: Έφυγε η ψυχή της Κουμουνδούρου
Στο συλλυπητήριο μήνυμά του, ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι έφυγε η «ψυχή της Κουμουνδούρου». «Στο πρόσωπό του καθρεφτιζόταν η σεμνότητα του αγωνιστή, η ανιδιοτέλεια του αριστερού, η αφοσίωση του συντρόφου στον συλλογικό αγώνα. Σε όλη του τη ζωή πάλεψε από τις γραμμές της Αριστεράς με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες. Έδωσε το είναι του στην υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης» σημειώνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. Τη θλίψη τους για τον θάνατο του Μίμη εξέφρασαν πάρα πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης Αριστεράς.
Μια λιτή μαρτυρία
Ο Μίμης Δαρειώτης δεν ήταν άλλο ένα κομματικό στέλεχος. Αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία, φυλακίστηκε, απομονώθηκε, βασανίστηκε φρικτά, καταδικάστηκε δις εις θάνατον. Δεν λύγισε, ούτε διεκδίκησε αναγνώριση για τη δράση του, στα χρόνια που ακολούθησαν. Δεν εξαργύρωσε τις θυσίες των αγώνων του. Όσοι βρεθήκαμε μαζί του σε εκδηλώσεις στα κτήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ, είχαμε να το λέμε: Ο Μίμης δεν μιλούσε, καθόταν πίσω και παρακολουθούσε. Παρότι ήταν η ζωντανή ιστορία αυτού του μέρους.
Αντί επιλόγου, η μαρτυρία του Μίμη Δαρειώτη στο έκτακτο στρατοδικείο το 1969, την οποία αποτύπωσε το 2017 στο tvxs.gr ο Μιχάλης Σαμπατακάκης. Μέσα σε λίγες γραμμές, ο Μίμης συμπυκνώνει όσα καθόρισαν τη ζωή του: «Συλλαμβάνομαι στις 16.4.68. Οδηγούμαι στη Γενική Ασφάλεια (Μπουμπουλίνας), όπου και παραμένω εν απομονώσει ώς τις 21.8.68. Σ’ αυτό το διάστημα βασανίστηκα επανειλημμένα με φάλαγγα (χτυπήματα επί ώρες με σιδηροσωλήνα και χοντρά ξύλα στα γυμνά πέλματα ή φορώντας παπούτσια). Υπάρχουν ακόμα οι ουλές και τα σπασμένα δάχτυλα. Με έσερναν στο πάτωμα από τα μαλλιά. Μου ξερίζωναν τα μαλλιά, χτυπήματα με γκλοπς. Γροθιές και κλοτσιές από ομάδα 7-8. Μου χτυπούσαν το κεφάλι στον τοίχο και στη γωνία μιας μεταλλικής ντουλάπας. Μου εξάρθρωναν τα χέρια, μου έδεναν με χειροπέδες τα χέρια πίσω και με άφηναν στο κελί για ημέρες. Με απειλούσαν με πιστόλια».
