Ο βαρύς τραυματισμός του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου από χειροβομβίδα κρότου - λάμψης των ΜΑΤ στις διαδηλώσεις στο Σύνταγμα το 2011, που είχε αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του, περιλαμβάνεται στην αναφορά που έχει υποβάλει η Διεθνής Αμνηστία στην Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών κατά των Βασανιστηρίων.
Ειδική μνεία γίνεται στη δικαστική δικαίωση του Μανώλη Κυπραίου το 2020, με την οποία το ελληνικό κράτος κρίνεται υπεύθυνο για τον τραυματισμό του. Παρά ταύτα, το ελληνικό Δημόσιο έχει ασκήσει έφεση εναντίον της απόφασης με το επιχείρημα ότι τάχα ο δημοσιογράφος έχει πια ξεπεράσει την κατά 90% αναπηρία που του άφησαν οι αστυνομικοί, αλλά και με τον ισχυρισμό ότι δεν δύναται οικονομικά να τον αποζημιώσει...
Πριν από τρεις μήνες, ωστόσο, πιστοποιήθηκε η μονιμοποίηση της αναπηρίας του σε ποσοστό 90%. Όπως εξήγησαν οι γιατροί, είναι πολλές οι βλάβες, αλλά, αν βάλουμε 100%, θεωρείται κάποιος νεκρός. «Όταν μου το είπαν, ένιωσα πολύ παράξενα» λέει ο ίδιος. «Ακόμη νιώθω. Θα μπορούσα να ήμουν και νεκρός». Ο Μανώλης Κυπραίος μιλάει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής γι' αυτή την εξέλιξη.
- Για ποιους λόγους ο σοβαρός τραυματισμός σου από τα ΜΑΤ το 2011 περιλαμβάνεται στην Επιτροπή του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων; Ακούγεται σοβαρό.
Και είναι σοβαρό. Αφορά την υπόθεση και τη δική μου αλλά και του Γιάννη Καυκά, που χτυπήθηκε κι αυτός βάναυσα από δυνάμεις των ΜΑΤ ένα μήνα πριν από εμένα. Το κύριο μέρος αφορά τη μη απόδοση ολοκληρωμένης δικαιοσύνης. Δηλαδή: Η καθυστέρηση να γίνει δίκη σε πρώτο βαθμό και να βγει απόφαση -που και στις δύο περιπτώσεις ήταν καταπέλτης- και ύστερα οι εφέσεις που έκανε το Δημόσιο, οι οποίες ναι μεν ήταν νόμιμες, αλλά δεν ήταν ηθικές. Εδώ ισχύει η φράση του Μοντεσκιέ: «Δεν μπορεί κάτι να είναι απαραίτητα σωστό επειδή είναι νόμος. Πρέπει να είναι όμως νόμος αν είναι το σωστό».
- Πού βρισκόμαστε σε σχέση με τη διερεύνηση του ποινικού σκέλους και σε ό,τι αφορά την απόδοση ευθυνών σε άνδρες των ΜΑΤ;
Πουθενά, μπήκαν στο αρχείο από την υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων. Τι πρωτότυπο, ε; Ζούμε στην εποχή της Δικαιοσύνης - αρχείο. Τραγικό. Και σκέφτεσαι: Στο διοικητικό πώς τα βρήκαν οι άνθρωποι, έβαλαν ειδικούς, έψαξαν και στο ποινικό, η τότε εισαγγελέας κυρία Ράικου έβαλε τις υποθέσεις στο αρχείο; Ευτυχώς για εμάς τους πολίτες «υπάρχουν ακόμη δικασταί εις τας Αθήνας», που κρατούν όσο μπορούν τις ισορροπίες.
- Η χώρα μας έχει μπει στο μικροσκόπιο ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών, αλλά και της Κομισιόν για θέματα παραβίασης της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και της ελευθερίας του Τύπου. Συνδέεται, πιστεύεις, με αυτή την εικόνα της χώρας η πρωτοβουλία της Διεθνούς Αμνηστίας να καταθέσει αυτή την έκθεση στην Επιτροπή του ΟΗΕ;
Η Διεθνής Αμνηστία είναι το πλέον ισχυρό και ανεξάρτητο συμβουλευτικό όργανο του ΟΗΕ. Σαφέστατα και ζούμε στην εποχή πλέον ενός ξεκάθαρου και πλήρως οργανωμένου σχεδίου για τη φίμωση των φωνών που προσπαθούν να δείξουν και να αποδείξουν εμπλοκές ισχυρών παραγόντων και κυβερνήσεων, καθώς και του όλου συστήματος που λειτουργεί με αυτό τον στόχο. Στην Ελλάδα δολοφονούν δημοσιογράφους, τους σακατεύουν, τους δέρνουν, τους προκαλούν ενδοοικογενειακές κρίσεις, τους ασκούν ψυχολογικό πόλεμο, τους απολύουν, εν ολίγοις είναι αυτό που διεθνώς ονομάζεται τακτική “kill the messenger”: εξουδετέρωσε ακόμη και φυσικά τον δημοσιογράφο που πάει να αποκαλύψει ή αποκαλύπτει.
- Γνωρίζεις πότε θα εκδοθεί η απόφαση της απαράδεκτης έφεσης του Δημοσίου στο Διοικητικό Πρωτοδικείο κατά της πρωτόδικης απόφασης που σε δικαίωνε πλήρως; Έχουν περάσει ήδη 11 χρόνια.
Εύχομαι να μην περάσουν περισσότερα. Αλλά τουλάχιστον βάσει όσων μου έχουν πει έγκριτοι νομικοί ο μέσος όρος για να γνωστοποιηθεί μια απόφαση είναι περίπου έξι μήνες. Λογικά, τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου θα γίνει γνωστή η απόφαση. Και το επαναλαμβάνω: Λογικά...
