Βγήκαν από τη θάλασσα σε κάποια παραλία της Λέσβου τέσσερις συνοδοιπόροι της προσφυγιάς από το Ιράν και περπατώντας για να πάνε προς την Μυτιλήνη το καθήκον τούς κάλεσε, το καθήκον της ανθρωπιάς. Μπροστά τους, σε μια απότομη στροφή στην Καράβα, ένα πυροσβεστικό όχημα με δύο πυροσβέστες ανετράπη και έπεσε σε μια χαράδρα.
Οι πυροσβέστες εγκλωβισμένοι. Οι τέσσερις όμως συνοδοιπόροι δεν κοίταξαν τον δρόμο τους, τα λιωμένα παπούτσια τους, δεν σκέφτηκαν στιγμή και κατέβηκαν στη χαράδρα. Προσπάθησαν να απεγκλωβίσουν τους τραυματίες πυροσβέστες και έμειναν εκεί δίπλα τους μέχρι να έλθει η βοήθεια, αλλά και όταν ήλθε η βοήθεια βοήθησαν μέχρι τη στιγμή που οι πυροσβέστες παρελήφθησαν από το ασθενοφόρο. Δεν βοήθησαν απλώς, αλλά τραυμάτισαν χέρια και πόδια στην προσπάθειά τους, όπως δήλωσε και αστυνομικός στην ΕΡΤ1.
Και μετά, αφού τίναξαν το χώμα από τα ρούχα τους, συνέχισαν με τα πόδια τον δρόμο τους. Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα δεν είναι τυχαία, είναι απλώς η πραγματικότητα για το μάθημα ανθρωπιάς που έδωσαν σιωπηλά οι τέσσερις αυτοί άνδρες από το Ιράν.
Ίσως όταν φεύγεις μόνος, μακριά από ό,τι ήξερες και αγαπούσες ίσως καταλαβαίνεις λίγο περισσότερα για το τι σημαίνει άνθρωπος, πόνος, ίσως όταν έχεις δει τον θάνατο να περνά δίπλα από το φουσκωτό που σε μεταφέρει σε μια σκοτεινή Ευρώπη που μετρά πόσοι άνθρωποί της "χωράνε", να γνωρίζεις καλύτερα πόσο πολύτιμη είναι η ζωή.
Τα ονόματά τους μάλλον δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Πόσοι όμως θυμούνται ή ξέρουν ότι ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, που τους έκανε τραγούδι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ήταν δύο άλλοι μετανάστες από το Πακιστάν που σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να απεγκλωβίσουν από τις γραμμές του τρένου ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, τον Απρίλιο του 2012; Μάλιστα η Ακαδημία Αθηνών τούς βράβευσε μετά θάνατον.
Ε.Ζ.
