Μια μαργαρίτα θυμωμένη... Να φύγεις! Να πας αλλού! Μια μαργαρίτα δακρυσμένη... Δες πώς με κοιτάνε... Φοβάμαι... Ένας κόσμος που πρέπει ν' αλλάξει... Γιατί όλοι μοιραζόμαστε την ίδια γη και τον ουρανό. Και τα παιδιά πήραν χρώματα και ζωγράφισαν τον δικό τους όμορφο κόσμο, τον πολύχρωμο κόσμο των ονείρων τους...
Χθες το πρωί στο υπουργείο Παιδείας η Σάρα από την Τανζανία με τα δεκάδες κοτσιδάκια της που η μαμά της κάνει δύο ώρες για να της φτιάξει, η Μυρτώ από την Ελλάδα με μια κίτρινη τούλινη φούστα μπαλαρίνας και έναν μεγάλο πουά φιόγκο στα μαλλιά, ο Άγγελος από τη Μολδαβία, με το άσπρο φρεσκοσιδερωμένο του πουκάμισο και τα άλλα παιδιά από το 65ο δημοτικό σχολείο της Γκράβας, μαζί με τους δασκάλους και τις δασκάλες τους, ένωσαν τις φωνές τους και φώναξαν «Όχι στον ρατσισμό».
Η μέρα ήταν δική τους. Ο υπουργός Παιδείας, Α. Μπαλτάς, που είχε την πρωτοβουλία να καλέσει στο υπουργείο την πιτσιρικαρία του 65ου, για να δώσει στην Ημέρα κατά του Ρατσισμού το δικό της χρώμα, ήταν ένας ζεστός οικοδεσπότης, που είδε, άκουσε και θαύμασε τον κόσμο των παιδιών. Αλλά και των δασκάλων, στους οποίους έδωσε και συγχαρητήρια για το τεράστιο έργο ζωής που προσφέρουν.
Ένα σχολείο όπου όλοι διδάσκονται την ισότητα
Το 65ο δημοτικό σχολείο της Γκράβας είναι ένα σχολείο πολυεθνικό. Ο διευθυντής του, Χρήστος Κούτουλας, προτιμά να το λέμε πολυπολιτισμικό, καθώς οι 120 από τους 170 μαθητές που φοιτούν σ' αυτό κατάγονται από διαφορετικές χώρες. "Τα περισσότερα από τα παιδιά αυτά έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, έχουμε όμως και μαθητές που μας έρχονται και κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς" επισημαίνει ο κ. Κούτουλας. "Πριν από λίγο καιρό μας ήρθαν τρία παιδιά πρόσφυγες από το Αφγανιστάν. Ευτυχώς, υπάρχει τάξη υποδοχής και προσπαθούμε με συνεχή αγώνα να στηρίξουμε όλους μας τους μαθητές και όπου μπορούμε και τους γονείς τους. Είναι δύσκολο το έργο μας. Πολλά απ' τα παιδιά μας βιώνουν βία ακόμα και στο περιβάλλον τους. Και η βία φέρνει βία. Προσπαθούμε μόνοι μας να ανταποκριθούμε, αλλά έχουμε ανάγκη στήριξης. Η Γκράβα είναι ένα τεράστιο σχολικό συγκρότημα και έχουμε ανάγκη από την παρουσία ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και γιατρού".
Σεμνός και τρυφερός άνθρωπος, κάνει με τους υπόλοιπους δασκάλους αγώνα για να έχουν τα παιδιά πρώτα απ' όλα υγεία και ασφάλεια. Με τη βοήθεια μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης, δίνεται κάθε μέρα σε όλους τους μαθητές του σχολείου κολατσιό, με σαντουιτσάκι, φρούτο και γάλα ή γιαούρτι, ενώ οι Γιατροί του Κόσμου και οι υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων καλύπτουν τα εμβόλια και την ιατρική τους περίθαλψη. Ο δεύτερος στόχος του σχολείου είναι τα παιδιά να είναι χαρούμενα και ευτυχισμένα.
"Θέλουμε να κάνουμε τα παιδιά να μας αισθάνονται δικούς τους ανθρώπους. Θέλουμε να τα κάνουμε να μιλήσουν και αυτό το πετυχαίνουμε όταν κι εμείς μαθαίνουμε να ακούμε" λέει ο διευθυντής του σχολείου. "Αν γίνουν αυτά, τότε θα καταφέρουμε να βρούμε και λύσεις. Ο τρίτος στόχος είναι να τους δώσουμε τη γνώση και τις δεξιότητες που χρειάζονται για τη ζωή τους" και εδώ ο διευθυντής του σχολείου μιλάει με μεγάλη περηφάνια για τις επιτυχίες που σημειώνουν τα παιδιά του στον διαγωνισμό της Μαθηματικής Εταιρείας.
Στη γλώσσα τους
Την ώρα που μιλάμε, η πιτσιρικαρία, μαθητές και μαθήτριες της Δ' τάξης, έχει βγάλει παπούτσια, έχει ανέβει στη σκηνή και γεμίζει με χρώματα, σχέδια και λόγια το χαρτί που έχει απλωθεί από τη μία άκρη της εξέδρας στην άλλη. Δίπλα στη δακρυσμένη Μαργαρίτα θα φτιαχτεί μία άλλη και στα πέταλά της, τα παιδιά θα γράψουν: Αλληλεγγύη, Αποδοχή, Συνεργασία, Αλληλοσεβασμός, Φιλία, Κατανόηση, Καλοσύνη και στη μέση Αγάπη. Θα ζωγραφίσουν το δέντρο της ζωής και στα κλαδιά του θα βάλουν αυτά που ζητούν: Σεβασμό, Ελευθερία, Στέγη, Ασφάλεια, Τροφή.
Πάνω απ' το δέντρο θα φτιάξουν το περιστέρι της ειρήνης και θα γράψουν τα λόγια του Γκάντι ότι η μεγαλύτερη μορφή βίας είναι η φτώχεια. Σε άλλο σημείο του χαρτιού θα βάλουν τις ηπείρους χέρι χέρι και θα μας ζητήσουν να διαλέγουμε τους ανθρώπους ανάλογα με τον χαρακτήρα τους και όχι με τη φυλή τους. Αλλού θα γράψουν το παράπονό τους («δεν θέλω να παίζεις με τον γιο μου»), τον πόνο τους μπροστά στην απόρριψη («δεν σ' έχω φίλο, είσαι ξένος»), («χα χα, φύγε χοντρέ»).
Όμως, πιο πολύ θα ζωγραφίσουν τη διαμαρτυρία τους, θα βγάλουν κόκκινο στον ρατσισμό, στη βία και στον φόβο, θα τον πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων και θα ζητήσουν Παιδεία, Ισότητα και Δημοκρατία. Ακόμα, θα πουν ναι στην εκκλησία, ναι στο τζαμί και ναι στην ανεξιθρησκία.
Η ζωγραφιά της ξυπόλητης πιτσιρικαρίας είναι έτοιμη. Θα κρεμαστεί στον τοίχο και τα παιδιά θα ξανανέβουν στη σκηνή για μιλήσουν για τον ρατσισμό, παρουσία του υπουργού, στη μητρική του γλώσσα το καθένα. "Όχι στον ρατσισμό, Είμαστε όλοι διαφορετικοί αλλά ίσοι. Είμαστε όλοι φίλοι. Χαιρόμαστε που σας έχουμε εδώ!" - απάντησε ο Α. Μπαλτάς. Όλοι μαζί σ' αυτή την Ελλάδα με τους πολλούς πολιτισμούς και τις πολλές γλώσσες μπορούμε να φτιάξουμε πολλά πράγματα.
Κουβέντα με τον υπουργό
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με κουβέντα μεταξύ του υπουργού και των παιδιών. Του είπαν για κάποιους μεγαλύτερους που τους χαλάνε το παιχνίδι και τους παίρνουν τις μπάλες, κάποιος του ζήτησε μια πισίνα και κάποιος άλλος ένα ποτιστήρι. Για την πισίνα το βλέπω δύσκολο, γέλασε ο Α. Μπαλτάς, αλλά το ποτιστήρι γίνεται... Σε ό,τι αφορά τα παράπονα, μία ήταν η συμβουλή του υπουργού. "Να μιλάτε... Να λέτε όλα τα προβλήματά σας...".
Π. ΣΤΕΦΑΝΑΚΟΥ
