Δεν θα έπρεπε καν να διεξάγεται
Εδώ και κάποιες μέρες συνεχίζεται στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου η δίκη εναντίον του ιστορικού και πανεπιστημιακού Χάιντς Ρίχτερ για παραβίαση του αμφιλεγόμενου Α2 του... Αντιρατσιστικού Νόμου 4285/2014. Εγκαλείται από έναν απόστρατο στρατηγό ότι σε επιστημονική του δημοσίευση αναφέρθηκε και σε εγκληματικές ενέργειες του άμαχου πληθυσμού κατά την μάχη της Κρήτης.
Πρόκειται για μια μήνυση που θα έπρεπε με βούλευμα να είχε απορριφθεί. Γιατί, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί με τα επιχειρήματα που καταθέτει ο συγκεκριμένος ιστορικός – το κείμενό του άλλωστε μας είναι άγνωστο – εκείνο που έχει σημασία είναι ότι η ποινικοποίηση μιας επιστημονικής άποψης, και μάλιστα με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο, παραβιάζει κάθε έννοια ακαδημαϊκής ελευθερίας και έρευνας, ενώ μας παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές που νομίζαμε ότι τις είχαμε οριστικά αφήσει πίσω μας.
Η ελευθερία της έκφρασης και της επιστημονικής έρευνας οφείλουν να είναι αυτονόητα δεδομένες σε κάθε δημοκρατικό καθεστώς, και αυτό όφειλαν επίσης να το γνωρίζουν οι δικαστικές αρχές που οδήγησαν στο ακροατήριο την υπόθεση. Οι επιστημονικές απόψεις αντιμετωπίζονται μόνο με επιστημονικά επιχειρήματα. Αυτό, απ' ό,τι πληροφορούμαστε άλλωστε, έχει ήδη πράξει ο επίσης ιστορικός και πανεπιστημιακός Γιώργος Μαργαρίτης.
Αυτό το αυτονόητο υπερασπίζονται - ανεξάρτητα από τις απόψεις του συγγραφέα – οι αντίστοιχες αποφάσεις για την παρούσα δίωξη, των Τμημάτων Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου, η οποία και τονίζει ότι «Η καταχρηστική επίκληση του αντιρατσιστικού νόμου, με στόχο τον περιορισμό της ακαδημαϊκής ελευθερίας, δεν απειλεί μόνο την ελευθερία τη έρευνας, αλλά αντίκειται στην ίδια την καταπολέμηση του ρατσισμού». Ακριβώς γι' αυτό και η Ελληνική Ένωση για τα
Δικαιώματα του Ανθρώπου στην αντίστοιχη ανακοίνωσή της για τη δίκη ζητά την κατάργηση του Α2 του αντιρατσιστικού νόμου, «καθώς οδηγεί ευθέως στην ποινικοποίηση των αντίθετων από την κρατούσα επιστημονική προσέγγιση απόψεων του ιστορικού παρελθόντος», υπενθυμίζοντας τη σχετική νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία «σε μια δημοκρατική κοινωνία απόψεις και κρίσεις που μπορεί να προκαλούν ή να σοκάρουν πρέπει να προστατεύονται, όχι να διώκονται»!
Αυτό το ουσιαστικό και καθόλου δευτερεύον αυτονόητο δεν κατανοούμε γιατί, εκτός των Οικολόγων –Πράσινων, τα υπόλοιπα πολιτικά μας κόμματα – με εξαίρεση προφανώς της ναζιστικής Χρυσής Αυγής – δεν έχουν δημόσια, μέχρι την ώρα που γράφεται τούτο το σημείωμα, με ανακοινώσεις τους υπερασπιστεί.
Αυτό το αυτονόητο, πάντως, εμείς ως ένθετο υπερασπιζόμαστε και σε αυτή την περίπτωση και σε κάθε ανάλογη που μπορεί να ανακύψει. Αυτό το αυτονόητο, τέλος, θεωρούμε ότι οφείλει να ακολουθήσει και το Μονομελές Πλημμελειοδικείο του Ρεθύμνου. [
Α.Ρ.
