Βόμβοι λέγονται οι αγριομέλισσες, λόγω μιας δόνησης που βγάζουν γονιμοποιώντας τα λουλούδια. Βόμβοι είναι τα ισοκρατήματα στην ομοφωνική μας παράδοση. Βόμβοι στην ηχοληψία είναι κάτι το ενοχλητικό για τα live στη χώρα μας. Κάπως έτσι γεννήθηκαν κι οι Βόμβοι πριν από έξι χρόνια ως σκέψη, που έγινε πέρασμα δεκάδων μουσικών, που έγινε ηχητική σχέση με τον Νίκο Ξύδη και μπάντα τον τελευταίο χρόνο. Τέτοια παράξενα ξεκίνησε να μού λέει ο Πάνος Πενταρίτσας όταν τον συνάντησα στο αποστακτήριό του να μιλήσουμε για τον νέο τους δίσκο...
Κυκλοφορήσατε το πρώτο σας ομώνυμο άλμπουμ το 2010 κάνοντας αίσθηση στα μουσικά πράγματα της χώρας. Μιλήστε μας γι' αυτή τη δουλειά που σηματοδότησε το ξεκίνημά σας.
Εν αρχή είναι ο λόγος. Έχοντας καταβολές από μια πενταετία (2000-2004) στιχοπλοκής πλάι στους Active Member και ταυτόχρονα έντονα παραδοσιακά ακούσματα όντας παιδί της επαρχίας, δεν άργησα να καταλάβω πως ο λόγος είναι ο πρωταγωνιστής στη μακρόχρονη μουσική μας αγωγή. Όχι μόνο ο δεκαπεντασύλλαβος αλλά όλα τα μοτίβα μουσικοποιούν ρυθμικά τον στίχο, που είναι πάντα πληθωρικός σε μορφή κατεβατού από τη ραψωδία μέχρι τη δημώδη ποίηση. Μια λεκτική προσωδία που εξυπηρετεί βαθιά ηθικά νοήματα είναι η μουσική μας χιλιάδες χρόνια. Είναι κάτι μεταμοντέρνο η παράδοσή μας! Το πρώτο μας πάντρεμα λοιπόν ήταν σπουδή! Παραδοσιακά samples που δεν είχαν ΑΕΠΙ και σύγχρονες μουσικές νόρμες από τα ακούσματά μας γέννησαν τον ομώνυμο δίσκο, δίνοντας προτεραιότητα στον λόγο.
Είσαι πρωτίστως εικαστικός και ομολογώ πως η δουλειά σου είναι από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ. Τα έργα σου φιλοτεχνούν μεταξύ άλλων και δίσκους. Παρ' όλα αυτά απέχεις από το κυνήγι του χρήματος, αν και το τελευταίο είναι το αίμα της κοινωνίας που ζούμε...
Οι τέχνες γενικότερα, καλές και κακές (γέλια), έχουν κοινή γλώσσα. Επτά χρώματα έχει και η εικαστική οκτάβα. Κι ο στίχος σαν το νταούλι μακρές και βραχείες συλλαβές... Όταν δεν εξειδικεύεσαι και αφήνεσαι ολιστικά, βλέπεις τέχνες γύρω σου και κακοτεχνίες. Πονηροί όσοι τις κάνανε κομμάτια! Κομματιάσανε και την αισθητική μας! Γι' αυτό βλέπεις ένα χέρι σ' έναν πίνακα εδώ, ένα πόδι σ' έναν άλλο εκεί και μια καλή φωνή να τραγουδάει έναν ανέμπνευστο στίχο με μια εισαγόμενη μελοποίηση. Ακριβοπληρωμένες απουσίες νοήματος για το κέρδος! Αυτοί που τις τέχνες τις έβαλαν στο χρηματιστήριο αποτελείωσαν και την αισθητική. Για μένα, ο καλλιτέχνης θα πρέπει να πληρώνεται με τις ώρες εργασίας ως τεχνίτης... ένα καλό μεροκάματο για να ζει και να δημιουργεί. Η υπεραξία και το εμπόριο του πνεύματος δολοφόνησαν τις τέχνες, που μετατράπηκαν σε ωμές επιχειρήσεις που στρατολογούνται από τους έχοντες!
Πώς θα χαρακτήριζες τη μουσική σας και σε ποιο «ράφι» θα την τοποθετούσες;
Η μπάντα αποτελείται από τέσσερις σπουδαίους νέους τεχνίτες, τον Σεραφείμ Μαρμαρίδη στην ποντιακή λύρα και τα πνευστά, τον Χρήστο Τραμποσίνη στη λάφτα και το σάζι, τον Δήμο Τιχάλα στο λαούτο και τον Νίκο Χατζιδαυιτίδη στο νταούλι. Τέσσερις μουσικοί που ο καθένας κουβαλάει μια ξεχωριστή παράδοση ανάκατη με νέα ακούσματα! Προσπαθούμε να εξελίξουμε και με τη σκληρή στουντιακή δουλειά του Νίκου Ξύδη το μέχρι τώρα ethnic κλάσμα του ευρύτερου έντεχνου που δουλεύει αμιγώς δυτικότροπα και στον αριθμητή βάζει σαν στολίδι χρώματα παραδοσιακά. Αυτό που γεννήθηκε δηλαδή από τη γενιά του Σαββόπουλου. Κυνηγάμε την ανατροπή του κλάσματος! Παραδοσιακή βάση με εκσυγχρονισμούς στον αριθμητή από την παγκόσμια μουσική εξέλιξη. Το αυτονόητο και υγιές που χάθηκε λόγω της κατευθυνόμενης μουσικής βιομηχανίας εδώ και έναν αιώνα! Υπάρχει μια ανερχόμενη τάση από δεκάδες μικρά σχήματα που δουλεύουν roots προσπαθώντας, όπως κι εμείς, από άλλη οπτική να σπάσουν το κλάσμα! Αν θα σπάσει ποτέ, θα το καταλάβουμε γιατί θα μπορούμε να μιλάμε για ένα νέο μουσικό εγχώριο είδος, το μόνο που δεν θα είναι αντίγραφο κάποιου αμερικάνικου ή εγγλέζικου και θα δικαιούται να λέγεται Ρίζα, Ρίζες ή κάτι άλλο...
Δουλεύεις σε βαριά βιομηχανία. Βιώνεις καθημερινά τη σκληρότητα των εργασιακών σχέσεων και τα απάνθρωπα ωράρια. Μπορούμε πράγματι να δημιουργήσουμε μια διαφορετική οικονομία, ανταλλακτική ή έστω με λίγα χρήματα, να ζήσουμε σωστά με εναλλακτικές καλλιέργειες όχι μόνο μουσικές (γέλια);
Στη βαριά βιομηχανία δεν υπάρχουν μόνο ψυχαναγκαστικά προγράμματα να τρέχουν, όπως στη βιομηχανία θεάματος. Εκεί στις μηχανές του «Τιτανικού» πονάει και το κορμί από τα βαρέα και τα ανθυγιεινά! Αυτός ο πόνος όμως σε λυτρώνει και σε ξυπνάει από το ψέμα του υπερατλαντικού ταξιδιού. Το πλοίο της ανθρωπιάς, αν βουλιάξει για να πάρουν κάποιοι την ασφάλεια, θα βουλιάξει το ίδιο και για τους μουσικούς του μπαρ και για τους θερμαστές των αμπαριών. Ό,τι συμβαίνει μάς αφορά όλους το ίδιο άμεσα, αυτό πρέπει να καταλάβουμε. Ο δίσκος όντως εμπνεύστηκε από το όραμα της Αυτάρκειας! Τα πάντα μπορούμε να κάνουμε, αρκεί να θέλουμε! Ούτε ο Allimentarius δε μπορεί να μας σταματήσει. Την ελευθερία μας μόνο εμείς μπορούμε να την παραδώσουμε. Υπάρχουν πολλές λύσεις ζωής, ακριβώς όπως δεν υπάρχουν λεφτά, κι ας τα περιμένουμε χρόνια επί ματαίω. Απλώς είναι δύσκολο ο σύγχρονος άνθρωπος να βάλει την ελευθερία ως αξία πάνω από τη βολή του, το x-box και την Coca Cola του. Δεν θέλει να είναι αυτάρκης με το περιβόλι του και τα ζωντανά του. Το θεωρεί βλαχιά! Γι' αυτό έγινε αστός για να δουλεύει δώδεκα ώρες τη μέρα σαν σκλάβος και άλλες δώδεκα η γυναίκα του σε μια εταιρεία logistics και να πηγαίνει στο supermarket να ψωνίζει τα ίδια προϊόντα μεταλλαγμένα. Τα τελευταία χρόνια εφευρέθηκαν πολλές πατέντες εξοικονόμησης ενέργειας, πλήρους αυτονομίας ρεύματος και θέρμανσης όπως η συσκευή «ψυχρή σύντηξη (νικελίου-υδρογόνου)» της Ξάνθης, που είναι ο τίτλος της εισαγωγής μας στον δίσκο! Ο άνθρωπος σήμερα απλώς αυτοτρομοκρατείται από την ελευθερία του, γι' αυτό ψάχνει είδωλα, μπάτσους και μεσσίες ακόμα!
Στις 31 Ιανουαρίου κυκλοφορεί λοιπόν από την Κόκκινη Καρφίτσα η δεύτερη δισκογραφική εργασία των Βόμβων Εναλλακτικές μουσικές καλλιέργειες. Μια ανένταχτη προσπάθεια, που συναντάει μια κίνηση απαλλαγμένη από τα βαρίδια των δισκογραφικών εταιρειών...
Μου αρέσει που τη λες εργασία! Ανένταχτη μερικώς, μιας και βγαίνει από εφημερίδα. Αλλά ο λόγος που συμβαίνει ακούει στο όνομα Βαγγέλης Βέκιος! Γι' αυτόν θα μπορούσα να υπερβώ τον εαυτό μου και να προτείνω στους υπόλοιπους Βόμβους να βγουν τα τραγούδια από ένθετο! Ο δίσκος βέβαια στο μεγαλύτερο ποσοστό του σε εργατοώρες ανήκει στον Νίκο Ξύδη (επίτιμος Βόμβος)! Όπου στο κράτος της Παράγκας του έχει φτιάξει ένα από «τα καστριά» αυτοδιαχείρισης ήχου μουσικής αυτάρκειας, που ξεκινάνε από το μηδέν και φτάνει ώς το μάστερ. Μιλάμε για κάθετη μουσική παραγωγή! Βέβαια, το αστείρευτο ταλέντο του Ξύδη είναι και ο λόγος που θα μπορούσε να καταγγείλει τον εαυτό του για δεκαοκτάωρο οκταήμερο ωράριο (γέλια). Όσο για κάτι δισκογραφικές εταιρείες που αναφέρεις, δεν καταλαβαίνω, δεν μου λέει κάτι ο όρος «δισκογραφική εταιρεία». Βοήθησέ με... (γέλια).
official page: https://el-gr.facebook.com/ bomboi
