Έγραφα στο προηγούμενο τεύχος για τη σημασία της προσφοράς των μουσικών με κλασική παιδεία στο μουσικό γίγνεσθαι και ο λόγος ήταν ότι δυστυχώς ακόμα και ανάμεσα στους συνειδητούς και καλοπροαίρετους μουσικόφιλους στην Ελλάδα υπάρχει μια διαδεδομένη προκατάληψη. Όχι λοιπόν, οι εκπρόσωποι της «σοβαρής» μουσικής με την ανάλογη παιδεία, οι «ωδειακοί» μουσικοί αν προτιμάτε, ούτε λειτουργούν ερήμην του κοινού και ούτε φυσικά όσα κάνουν δεν αφορούν τον μέσο ακροατή! Ακόμα και το να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο θα ήταν όχι μόνον άδικο αλλά και τρομερά λανθασμένο...
Τόσο άδικο και εσφαλμένο όσο και η άποψη που ομολογουμένως υπήρχε σε αρκετούς από τους μουσικούς αυτού του είδους -κυρίως παλαιότερων γενεών- και αναπόφευκτα και στο ανάλογο ακροατήριο για τους «άλλους», τους αυτοδίδακτους λαϊκούς, rock ή οποιουδήποτε άλλου ιδιώματος μουσικούς. Μπορεί κανείς να δεχθεί ότι ο αυτοδίδακτος μουσικός είναι κατά τεκμήριο... άμουσος ή ακόμα και άσχετος και άρα ανάξιος να ποιεί μουσική; Θα ήταν σαν να διαγράφει ένα πολύ μεγάλο τμήμα της Ιστορίας της ελληνικής και της διεθνούς μουσικής που περιλαμβάνει πάρα πολλά θαυμάσια ή και αριστουργηματικά τραγούδια μα και ορχηστρικά έργα. Άλλο τόσο λοιπόν δεν ισχύει πως ό,τι κάνουν οι κλασικοί μουσικοί με την πολύχρονη παιδεία είναι εκ προοιμίου βαρετό, αδιάφορο, «ακαδημαϊκό», σοβαροφανές ή και σνομπ, αυτό είναι όχι μόνο ψευδές αλλά και παράλογο!
Η «υψηλή» και η «χαμηλή» μουσική καθορίζονται μόνον από το περιεχόμενο και βέβαια την αισθητική τους και όχι από οποιαδήποτε ιδιότητα των δημιουργών και εκτελεστών τους. Και οι πρώτοι που πρέπει να το κατανοήσουν αυτό είναι οι μουσικοί αμφοτέρων των πλευρών καθώς είναι ακριβώς με τις μεταξύ τους συνέργειες -όπως η εκδήλωση η οποία στάθηκε η αφορμή εκείνου του κειμένου- που παράγουν σήμερα τα πιο ενδιαφέροντα και αξιόλογα αποτελέσματα. Όσο νωρίτερα το κάνουν τόσο καλύτερο θα είναι το μέλλον, το δικό τους αλλά και της ίδιας της μουσικής στη χώρα μας...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
