ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ Ν. ΦΡΑΓΚΟΥ
O λόγος για τα διάφορα TOP με την αξιολόγηση δίσκων που εμφανίζονται σε όλα τα ΜΜΕ σφραγίζοντας έτσι τη χρονιά που πέρασε - οι διάφορες συζητήσεις και ενίοτε αναλύσεις για τη μουσική παραγωγή των προηγούμενων 12 μηνών και για το πόσο ήταν καλύτερη ή χειρότερη από το '13 κ.ο.κ. Έχοντας μια μάλλον υποφερτή πληροφόρηση για το mainstream, όπως επίσης και για τον χώρο τής, ας πούμε, πειραματικής μουσικής, ομολογώ πως πολλά δεδομένα αλλάζουν χρόνο με τον χρόνο. Π.χ., η indie μουσική έχει περιέλθει σε κατάσταση που εξυπηρετεί πια καθαρά εμπορικούς σκοπούς, αν δεχθούμε πως παλιότερα δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Πλέον, κείμενα και δελτία Τύπου γράφουν πως το τάδε άλμπουμ είναι indie, το γκρουπ είναι indie, η σκηνή είναι indie, η εκπομπή παίζει indie, το μπαράκι βάζει indie, λες και η λέξη είναι ικανή από μόνη της να προσφέρει την εναλλακτική άποψη της μουσικής. Όπως γράφει και ο μουσικός και συγγραφέας George Melly στο περίφημο βιβλίο του Revolt Into Style, μόλις εμφανισθεί ένα μουσικό -και όχι μόνο- ρεύμα που αμφισβητεί ή τοποθετείται απέναντι στο κατεστημένο των σόουμπιζνες, το τελευταίο προσπαθεί να το μετατρέψει σε μόδα, σε στιλ. Και πάντοτε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, το έχει καταφέρει. Διότι, τι σημαίνει σήμερα indie; Με το γκαράζ, το πανκ, το χάρντκορ ή το τέκνο είχαμε καταστάσεις που αρχικά πήγαιναν κόντρα στο μουσικό σύστημα. Τώρα, απλώς ψελλίζουμε τον συγκεκριμένο όρο και αυτόματα αποκτούμε διαβατήριο σε ένα κοινό που ακολουθεί πιστά την ταμπέλα, έχοντας την ψευδαίσθηση πως λειτουργεί αντισυμβατικά, ενώ δεν αποτελεί παρά έναν ακόμη καταναλωτή μιας κομφορμιστικής μουσικής.
