Ο Fink, το (περίπου) ψευδώνυμο με το οποίο επέλεξε να είναι γνωστός ο Fin Greenall, γεννήθηκε στην Κορνουάλη (Ουαλία) αλλά μεγάλωσε στο καθαρά βρετανικό Μπρίστoλ ώσπου κατέληξε και αυτός στο Λονδίνο όπου εργάστηκε σε αρκετές δισκογραφικές εταιρείες πριν αρχίσει να ασχολείται ενεργά με την electronica, πρώτα ως DJ και στη συνέχεια (από το '97) ως παραγωγός, δικών του κομματιών αλλά και άλλων και επίσης κάνοντας remixes. Σχετικά σύντομα όμως τον κούρασε η electronica τόσο ως ήχος όσο και σαν μέσο και έτσι, πιάνοντας την κιθάρα και μαζί με άλλους δύο μουσικούς στο μπάσο και τα ντραμς, σχημάτισε την μπάντα η οποία επίσης ονομάζεται Fink και άρχισε να γράφει κανονικά τραγούδια τα οποία ερμηνεύει ο ίδιος. Από το 2000 έχουν κυκλοφορήσει έξι albums με βασικό εκφραστικό όχημα τους την ενορχηστρωμένη μπαλάντα και κυρίαρχο χαρακτηριστικό την βραχνή, «χαμηλή» φωνή του Fink. Το τελευταίο μέχρι στιγμής, το περυσινό «Hard Believer», είναι σαφώς το ωριμότερο και από αρκετούς θεωρήθηκε ακόμα και ένα μικρό αριστούργημα στο είδος του. Και είναι αυτό ακριβώς που ο σαρανταδυάχρονος σήμερα όντως ξεχωριστός αυτός δημιουργός ήρθε για να παρουσιάσει με το συγκρότημα του στις δύο πρώτες συναυλίες του στην χώρα μας, εχθές στην Αθήνα και το «Κύτταρο» και σήμερα στη Θεσσαλονίκη και το «Block 33».
Το ότι μεγάλωσες στο Μπρίστολ κατά κάποιο τρόπο ήταν και η αιτία για να μπεις στην μουσική βιομηχανία και φυσικά για να αρχίσεις να κάνεις μουσική και ο ίδιος;
Ναι, το Μπρίστολ έχει μεγάλη μουσική παράδοση και επίσης πάντα ήταν γενικά διαφορετικό από το mainstream, με τον δικό του τρόπο. Εχει την δική του ταυτότητα και όταν ζεις ή, όπως στην περίπτωση μου, μεγαλώνεις εκεί αποκτάς μιαν αληθινή αίσθηση κοινότητας. Ήμουν πολύ τυχερός καθώς η εφηβεία μου ήταν η εποχή των Massive Attack, Tricky, Portishead, V Recordings και Roni Size, η γέννηση του trip hop, όπως ήταν γνωστό τότε. Γιατί όταν είσαι έστω και κάπως απομακρυσμένος από το Λονδίνο και τις άλλες μεγάλες πόλεις δημιουργείς την δική σου σκηνή, σχεδόν ως αντιθετική εκείνης άλλων πόλεων, απλά παίρνοντας τα καλά στοιχεία ή και ψήγματα στοιχείων που ταιριάζουν στον τρόπο ζωής σου, αυτόν του Μπρίστολ στην συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν υπάρχει «μουσική βιομηχανία» εκεί και έτσι πρέπει να την φτιάξεις μόνος σου και αυτό στάθηκε μεγάλη επιρροή για εμένα. Επίσης στα clubs, καθώς η σκηνή είναι πολύ μικρότερη, άκουγες όλα τα είδη μουσικής, ειδικά αυτά που είχαν μιαν έντονη επιρροή από εκείνη των Δυτικών Ινδιών. Πιστεύω λοιπόν ότι ήταν μια πολύ πιο «ανοιχτόμυαλη» από τις άλλες σκηνή, μεγαλώνοντας στο Μπρίστολ στην δεκαετία του '90 ή θα έκανες σκέιτμπορντ ή θα γινόσουν DJ!
Σπούδασες Ιστορία, επηρέασε καθόλου αυτό με οποιονδήποτε τρόπο την μουσική σου ή τον τρόπο που την κάνεις;
Χμμ, υποθέτω ότι κατά κάποιο τρόπο ναι...Υπάρχει κάτι κοινό στην προσωπική ιστορία όλων μας, ίσως η ίδια αίσθηση κάτι κοινού που μοιραζόμαστε η οποία είναι και αυτή που διαθέτει ένα καλό τραγούδι ή και ένας καλός δημιουργός. Η Ιστορία είναι σα να...επιτάχυνε πάρα πολύ στην διάρκεια του εικοστού αιώνα, κατά μιαν έννοια όσο πιο πίσω πάμε τόσο πιο αργή στην εξέλιξη της είναι. Καθώς λοιπόν οι σπουδές μου με πήγαιναν όλο και πιο πίσω στον χρόνο μάθαινα όλο και περισσότερο για τις συνθήκες της ανθρώπινης ύπαρξης και τα ουσιώδη συστατικά της που δεν άλλαξαν καθόλου, παραμένουν πάντα ίδια. Υποθέτω επίσης πως το ότι γνωρίζω τι έχει προηγηθεί καθορίζει και το πως αντιδρώ στην ζωή και στα γεγονότα, παράδειγμα το ότι η ζωή είναι σύντομη οπότε πρέπει να ασχοληθώ μαζί της όσο έχω ακόμα καιρό να το κάνω, να ολοκληρώνω ό,τι αρχίζω. Εννοώ ότι μπορεί μεν να αρχίζω πολλά πράγματα αλλά εξασφαλίζω ότι θα ολοκληρώσω τουλάχιστον αρκετά από αυτά....Τέλος το να εφαρμόζεις κατά κάποιο τρόπο την Ιστορία στην μουσική σου επιτρέπει να εξερευνάς όλες αυτές τις απίστευτες κλίμακες και ιδιώματα, αυτό τον καιρό ακούω πολύ μουσική των Σούφι, αρχαία μουσική της Δυτικής Αφρικής και Delta blues, διακρίνω μιαν εσωτερική σύνδεση τους και προσπαθώ με τον τρόπο μου να «ενώσω τις κουκίδες» για έναν καινούργιο δίσκο. Η Ιστορία πάντως είναι κάτι πολύ cool, με γοητεύει και επιπλέον είναι τόση πολλή και μεγάλη ώστε ποτέ δεν τελειώνεις μαζί της, πάντα υπάρχει κάτι ακόμα για να μάθεις!
Από το να εργάζεσαι στην μουσική βιομηχανία στο να γίνεις DJ, ίσως ακόμα και να αρχίσεις να κάνεις παραγωγές electronica δεν είναι και τόσο μεγάλο βήμα αλλά από αυτό στο να γράφεις και να παίζεις τραγούδια με «φυσικά» όργανα είναι ένα αληθινό άλμα. Ήσουν λοιπόν ένας «μουσικός εν υπνώσει» ή απλά αυτό προέκυψε στην διαδρομή;
Φυσικά, η μουσική βιομηχανία, το DJ-ing, οι παραγωγές, προφανώς όλα αυτά είναι μέρη του ίδιου πίνακα, το να έχεις τις «άκρες» αλλά και να γνωρίζεις τι θέλει ο κόσμος, είναι όλα αλληλοσυνδεόμενα. Από DJ παραγωγός και στη συνέχεια ίσως και στέλεχος της μουσικής βιομηχανίας είναι σχεδόν τυπική καριέρα πια, το να γράφεις όμως τραγούδια και να τα παίζεις με «φυσικά» όργανα είναι κάτι τελείως διαφορετικό, έχει να κάνει μόνο με την καρδιά και την ψυχή σου, δεν μπορεί ποτέ να είναι «καριέρα». Αν δεν αρέσει στον κόσμο αυτό που κάνεις...αυτό ήταν, έχεις τελειώσει και ο μόνος τρόπος για να το αντιμετωπίσεις και να μην το αφήσεις να επηρεάσει την δουλειά σου είναι να μη σε νοιάζει καθόλου, μα καθόλου, τι σκέφτεται ο κόσμος. Η μόνη γνώμη που έχει σημασία καθώς διαμορφώνεται ένα τραγούδι είναι η δική σου, του δημιουργού. Συχνά δεν ακούω ποτέ ξανά την μουσική μου μετά την ηχογράφηση, μου έχει δώσει όλη την χαρά και την απόλαυση κατά την διαδικασία δημιουργίας της και μέχρι να φτάσω στο mastering πρέπει να έχω ακούσει κάθε κομμάτι σε όλα τα στάδια του εκατοντάδες φορές, έχω κάνει το ταξίδι που θα κάνουν οι ακροατές του πριν καν κυκλοφορήσει. Για να απαντήσω πάντως και συγκεκριμένα σε αυτό που με ρωτάς όχι, δεν ήμουν «μουσικός εν υπνώσει», απλά ήμουν κυριολεκτικά ερωτευμένος με το concept της electronica, την όλη ιδέα του να ξαναγράφεις το βιβλίο των κανόνων, την επαν-εφεύρεση της μουσικής βιομηχανίας με βάση την αρχή του «κάνε το μόνος σου», την επαναστατική διάσταση αυτής της προσέγγισης, το όλο αντι-τραγουδιστικό κίνημα. Ταίριαζε επίσης και με το παρελθόν μου στο skateboarding, άλλη μια κουλτούρα που μας φαινόταν επίσης σα να επαναεπιννοούσε τον τροχό (γέλια). Αλλά μιαν ημέρα δεν άντεχα άλλο όλη αυτή την «τωρινότητα», όλη αυτή την σχεδόν ψύχωση με το και καλά «καινούργιο». Ήθελα πια να κάνω κάτι που να έχει λίγο μεγαλύτερη διάρκεια και μεγαλύτερο εύρος και βάθος και ξαφνικά βρέθηκε μπροστά μου η τραγουδοποιία και από τότε ζω και χορεύω μαζί της...
Αυτή είναι μια διαδρομή πολύ κοντινή με εκείνη που ακολούθησε μετά από κάποιο σημείο και εκ παραλλήλου με τους Third Eye Foundation o Matt Elliott. Σου αρέσει η μουσική του και ο τρόπος που τον προσεγγίζει;
Ξέρεις – και είμαι απόλυτα ειλικρινής – δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Matt Elliott! Θα τον Google-άρω κάποια στιγμή.... (δεδομένου ότι και εκείνος είναι από το Μπρίστολ...σε πιστέψαμε! Εκτός και αν πρόκειται για όχι και τόσο επιτυχημένο βρετανικό χιούμορ...)
Το Queen's Night (η συμμετοχή του δηλαδή στην ετήσια συναυλία στο Άμστερνταμ προς τιμήν της βασίλισσας της Ολλανδίας με τη συνοδεία συμφωνικής ορχήστρας τον Απρίλιο του '12 αποσπάσματα της οποίας κυκλοφόρησαν στο live album της επόμενης χρονιάς «Fink Meets The Royal Concertgebouw Orchestra» - σ. σ.) ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για να χαθεί, όπως και το πόσο διασκέδασες κάνοντας το ή θεώρησες ότι υπήρχε κάτι μουσικά αξιόλογο σε αυτό;
Ναι μαν, αυτό ήταν σίγουρα ένα γ... πολιτισμικό σοκ, ήταν μια αληθινή τιμή, μια αληθινή πρόκληση αλλά και μια κορύφωση, τόσο για εμένα προσωπικά όσο και για την μπάντα. Το να ακούς την μουσική σου να παίζεται από μιαν ορχήστρα είναι κάτι περισσότερο και από συναρπαστική εμπειρία, στο πρώτο κομμάτι ήμασταν τρομερά αγχωμένοι και «σφιγμένοι» αλλά μετά χαλαρώσαμε και μπορέσαμε να απολαύσουμε τον μεγαλειώδη ήχο της συμφωνικής ορχήστρας. Ηταν απίστευτο να ακούμε τον ενορχηστρωτή Jules Buckley να εξερευνά περαιτέρω την απλή μουσική μας, να βρίσκει σε αυτήν πράγματα που εμείς δεν είχαμε ακούσει ποτέ. Το Queen's Night είναι θεότρελο, σχεδόν σε φοβίζει, είναι σαν ένας εθνικός εορτασμός της «Ολλανδικότητας», μας παρέσυρε λοιπόν και εμάς και το λατρέψαμε. Είμαι στ' αλήθεια ευτυχής για το ότι μας επέτρεψαν να κυκλοφορήσουμε σε CD κάποια μέρη του έτσι ώστε να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ανάμνηση του και όχι θραύσματα μνήμης σαν αναλαμπές ανάμεσα σε πολύ χρόνο έντονης συγκέντρωσης και εποικοδομητικού άγχους.
Με ποιους τρόπους είναι διαφορετικό το «Hard Believer» από τους προηγούμενους δίσκους σου; Προσωπικά πιστεύεις ότι είναι η καλύτερη μέχρι τώρα δουλειά σου;
Δεν ξέρω αν είναι «η καλύτερη», σίγουρα πάντως έχει ένα διαφορετικό, πιο «ευρύ» ήχο και είναι πιο φιλόδοξη. Περιοδεύσαμε πολύ τα τελευταία χρόνια και αυτό πραγματικά άλλαξε την μουσική μας, πάνω στη σκηνή συνειδητοποιείς πράγματα που δεν καταλαβαίνεις στο στούντιο και αυτό σίγουρα σε βοηθά να φτιάξεις έναν πιο «μεγαλόπνοο» δίσκο. Μας αρέσει πολύ περισσότερο να είμαστε μια μπάντα που απευθύνεται σε όλο τον κόσμο από το να ήμασταν υπερ-επιτυχημένοι στη χώρα μας, ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος και σε εμπνέει τρομερά το να παίζεις σε τόσα διαφορετικά μέρη και σε όλα οι άνθρωποι να επικοινωνούν το ίδιο με την μουσική σου. Υπάρχουν κάποιες στιγμές στο «Hard Believer» που σίγουρα είναι ό,τι καλύτερο έχουμε κάνει ως τώρα, από την άλλη όμως ξέρεις θέλουμε κάθε δίσκος μας να είναι ο καλύτερος μέχρι τότε και έτσι έχουμε διαφορετική σχέση με καθέναν από αυτούς. Ο συγκεκριμένος παίζεται και ακούγεται ζωντανά όμορφα, δεν ε;χούμε αμφιβολία για αυτό αλλά αυτή την στιγμή είναι ακόμα πολύ κοντινός μας και έτσι είναι αδύνατο να τον αποτιμήσουμε. Ετσι λοιπόν είναι σα να με ρωτάς αν ένας χρόνος ήταν ο καλύτερος μου, είναι απλά η ζωή μας, όλα είναι μέρος του ίδιου ταξιδιού.
Πώς αισθάνεστε για το ότι παίζετε στην Ελλάδα για πρώτη φορά;
Πραγματικά ενθουσιασμένοι, όταν ήρθαμε για να κάνουμε την επαφή με τους ανθρώπους του Plisskën Festival εντυπωσιαστήκαμε αλλά και χαρήκαμε μαθαίνοντας ότι υπάρχει κόσμος εδώ που θέλει να μας δει να παίζουμε ζωντανά. Δεν υπάρχουν πια πολλά μέρη που να μην έχουμε παίξει και η χώρα σας είναι ένα από αυτά, έτσι λοιπόν...Ελλάδα, ναι μαν, γουστάρουμε τρελά!
Έχω μιαν αίσθηση ότι και εμείς θα λέμε ακριβώς το ίδιο μετά τα live σας Mr Fink....
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
