Η Κύπρος ζει την απειλή μιας νέας τραγωδίας. Αυτή τη φορά η εξέλιξη του δράματός της θα επηρεάσει όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη. Όσοι νομίζουν ότι όσα διαδραματίζονται στο νησί δεν ξεφεύγουν από τις εσχατιές της ΝΑ Μεσογείου, όσοι πιστεύουν ότι κάποιο τείχος εγκλωβίζει την κρίση στη μεγαλόνησο, είναι τυφλοί. Δεν βλέπουν ότι η Κύπρος βρίσκεται στην εύφλεκτη περιοχή της Μέσης Ανατολής, εκεί όπου διασταυρώνονται επιρροές και συμφέροντα. Δεν ακούν τον αχό του ευρωπαϊκού Νότου, που αντιμάχεται την επιχειρούμενη αποικιοποίησή του.
Είναι επικίνδυνοι όσοι έχουν πειστεί ότι η υπόθεση της Κύπρου θα λήξει σε λίγες μέρες με την επιβολή του τελεσιγράφου του Eurogroup. Η Κύπρος εξελίσσεται και πάλι σε διεθνές πρόβλημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι χθες στη Μόσχα Μπαρόζο και Μεντβέντεφ συζήτησαν για το θέμα. Σε ολόκληρη την Ευρώπη οι πολίτες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η Κύπρος μπορεί να αποδειχθεί πειραματόζωο προκειμένου να γίνει κούρεμα καταθέσεων και σε άλλες χώρες, δηλαδή να μετατραπεί η λιτότητα σε ληστεία των αποταμιεύσεων.
Η Κύπρος, ωστόσο, βιώνει διπλή τραγική διάψευση. Στο εσωτερικό, το πολιτικό μέτωπο είναι εύθραυστο, καθώς η κυβέρνηση Αναστασιάδη σύρεται από τη λαϊκή αναστάτωση, είναι όμως έτοιμη να υπαναχωρήσει αναλόγως της έντασης των εξωτερικών εκβιασμών και των εσωτερικών υστερόβουλων συμφερόντων. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι έχει τεράστια σημασία ποια δύναμη βρίσκεται στην εξουσία, ποιος κάνει τη διαπραγμάτευση εκ μέρους του λαού...
Το πιο δραματικό όμως είναι η εγκατάλειψη της Κύπρου από την επίσημη Ελλάδα. Η τραπεζική κρίση στο νησί παροξύνθηκε από το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Και η κυβέρνηση Σαμαρά με τη στάση της στο Eurogroup, αλλά και τη μετέπειτα συμπεριφορά της, λειτουργεί ως όχημα των εκβιασμών της Μέρκελ κατά της Κύπρου.
Ο κυπριακός λαός δεν έχει ανάγκη από συνθήματα κούφιου εθνικισμού και ληγμένης συμπόνιας. Έχει ανάγκη από την ενεργό και μαχητική συμπαράσταση του ελληνισμού, του ελληνικού λαού και της πολιτικής ηγεσίας. Η Ελλάδα οφείλει να συμπαρασταθεί έμπρακτα στην Κύπρο. Να κινητοποιήσει τον ελληνισμό σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά, το κυριότερο, να εμπνεύσει την κινητοποίηση των εργαζομένων και των λαών στην Ευρώπη. Δεν άκουσαν στην Αθήνα το σύνθημα των διαδηλώσεων στη Μαδρίτη την προηγούμενη Κυριακή "είμαστε όλοι Κύπριοι"; Η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να στηρίξει ανυστερόβουλα και με πάθος το "όχι" της κυπριακής Βουλής. Να εξηγήσει στις άλλες κυβερνήσεις, να ζητήσει την ενεργοποίηση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης -όσο αυτή υπάρχει. Να μπλοκάρει αποφάσεις στα ευρωπαϊκά όργανα. Να πάνε ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας στη Λευκωσία.
Ο Σαμαράς δεν θέλει, αλλά και δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στην Κύπρο. Εφαρμόζει στην Ελλάδα την ίδια πολιτική που ο Σόιμπλε επιχειρεί να επιβάλει στην Κύπρο. Και εκεί με Μνημόνιο! Κι ακόμη φοβάται ότι πιθανά κέρδη από το κυπριακό "όχι" θα οδηγήσουν σε "ζημία" την κυβέρνησή του, διότι θα καταρριφθεί το δόγμα του μονόδρομου.
