Μοιράστηκαν τη φρικτή μοίρα των κατοίκων της Γάζας από την στιγμή που οι ισραηλινές βόμβες και πύραυλοι άρχισαν να καταστρέφουν τα πάντα. Με τις εικόνες και τις λέξεις τους έστειλαν στον κόσμο μια εικόνα που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να φτάσει. Και τώρα κινδυνεύουν να πεθάνουν από την πείνα μαζί με τους υπόλοιπους.
Περίπου 13 δημοσιογράφοι σκοτώνονται κάθε μήνα από τον ισραηλινό πόλεμο στη Γάζα. Η τελευταία σχετική καταμέτρηση κάνει λόγο για 232 νεκρούς.
Για να συλλάβει κανείς το μέγεθος αρκεί να αναφέρουμε πως μελέτη του Ινστιτούτου Watson αποκάλυπτε πριν από λίγες εβδομάδες πως περισσότεροι δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί κάνοντας τη δουλειά τους στη Γάζα από όλους εκείνους που σκοτώθηκαν συνολικά στη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων και των πολέμων σε Βιετνάμ, Αφγανιστάν και πρώην Γιουγκοσλαβία.
«Είναι με απλά λόγια, η χειρότερη σύγκρουση για τους δημοσιογράφους» καταλήγει το κείμενο. Παραμένει άγνωστο πόσα από τα θύματα σκοτώθηκαν μαζί με άλλους αμάχους σε τυφλούς βομβαρδισμούς και πόσοι μπήκαν στο στόχαστρο των ισραηλινών δυνάμεων ακριβώς επειδή ήταν δημοσιογράφοι.
Υπάρχει παρόλα αυτά μια έρευνα των Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα (RSF) που καταγράφει 35 περιπτώσεις όπου ο ισραηλινός στρατός πιθανότατα στόχευσε και σκότωσε δημοσιογράφους την ώρα που εκτελούσαν τα καθήκοντα τους μέχρι το τέλος του 2024.
Αξίζει φυσικά να επισημανθεί ότι η λίστα των θυμάτων δεν περιέχει σχεδόν καθόλου ξένους ανταποκριτές, στους οποίους έτσι και αλλιώς δεν επιτρέπεται η πρόσβαση στις πολεμικές ζώνες. Στη συντριπτική πλειονότητα τους τα θύματα ήταν παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι, συχνά κακοπληρωμένοι και δίχως την παραμικρή προστασία.
«Σε όλη την υφήλιο, η οικονομία της βιομηχανίας του Τύπου, η βία του πολέμου και οι συντονισμένες εκστρατείες λογοκρισίας μετατρέπουν τις πολεμικές ζώνες σε νεκροταφεία ειδήσεων, με την Γάζα να αποτελεί το πιο ακραίο παράδειγμα» συμπεραίνει η μελέτη του Ινστιτούτου Watson.
Και το πιο ακραίο παράδειγμα βρίσκει διαρκώς νέους τρόπους να σοκάρει με τα περιστατικά αγριότητας, απανθρωπιάς και παραβίασης κάθε διεθνούς κανόνα. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο η Ένωση Δημοσιογράφων του γαλλικού πρακτορείου ειδήσεων AFP να προειδοποιεί τώρα σε ανακοίνωση της ότι οι ανταποκριτές του στη Λωρίδα της Γάζας αντιμετωπίζουν πλέον ακραίες ελλείψεις τροφίμων και απειλούνται με λιμοκτονία.
«Χωρίς άμεση παρέμβαση, οι τελευταίοι ρεπόρτερ που βρίσκονται στη Γάζα θα πεθάνουν» αναφέρει η δραματική έκκληση. Χωρίς βέβαια να υπάρχει ο παραμικρός υπαινιγμός ότι οι ζωές των δημοσιογράφων έχουν για κάποιο λόγο περισσότερη αξία από εκείνες των υπόλοιπων αμάχων.
Η ανακοίνωση καταδικάζει την «απάνθρωπη δολοφονία αμάχων, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, που προσπαθούν να καλύψουν τις πιο βασικές τους ανάγκες σε νερό και τρόφιμα» επισημαίνοντας παράλληλα πως» το μοντέλο παροχής βοήθειας της ισραηλινής κυβέρνησης είναι επικίνδυνο, τροφοδοτεί την αστάθεια και στερεί από τους κατοίκους της Γάζας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια»
Η ανακοίνωση αναφέρει πως το AFP συνεργάζεται αυτή τη στιγμή με έναν ανεξάρτητο δημοσιογράφο, τρεις φωτογράφους και έξι ανεξάρτητους βιντεο-δημοσιογράφους στη Λωρίδα της Γάζας, μετά την αποχώρηση του μόνιμου προσωπικού του στις αρχές του 2024.
Ένας από αυτούς, ο Μπασάρ Ταλέμπ έστειλε το Σάββατο ένα μήνυμα στο Facebook σημειώνοντας πως δεν έχει πια τη δύναμη να δουλέψει αφού το σώμα του είναι αδύνατο και δεν μπορεί πλέον να περπατήσει.
«Ο 30χρονος Μπασάρ εργάζεται και ζει σε συνθήκες τόσο άθλιες, όσο αυτές στις οποίες ζουν όλοι οι κάτοικοι της Γάζας, μετακινούμενος από το ένα στρατόπεδο προσφύγων στο άλλο υπό τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Από τις αρχές Ιουλίου, ζει στην πιο ολοκληρωτική και ακραία στέρηση που μπορεί να φανταστεί κανείς, χωρίς πρόσβαση σε βασικές ανάγκες.
Το πρωί της Κυριακής, ανέφερε ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του κατέρρευσε λόγω πείνας. Ακόμα κι αν αυτοί οι δημοσιογράφοι λαμβάνουν έναν μέτριο μισθό από το AFP, δεν υπάρχει τίποτα να αγοράσουν -ή οι τιμές είναι τόσο εξωφρενικές που είναι αδύνατο να πάρουν κάτι» τονίζεται στην ανακοίνωση.
Από την ίδρυση του, τον Αύγουστο του 1944, το AFP έχει δει δημοσιογράφους του να σκοτώνονται, να τραυματίζονται ή να συλλαμβάνονται από εμπόλεμες δυνάμεις. «Κανένας μας όμως δεν θυμάται να έχει δει ποτέ κάποιον συνάδελφο του να πεθαίνει από την πείνα» καταλήγει η δραματική ανακοίνωση. Μακάρι να μην έχουμε μία ακόμα θλιβερή πρωτιά μέσα σε τόσα και τόσα εγκλήματα πολέμου που συντελούνται σχεδόν καθημερινά πια μπροστά στα μάτια μας.
