Αν νομίζετε πως οι ταυρομαχίες αποτελούν τη μοναδική μορφή σαδιστικής κακοποίησης των ταύρων, μάλλον η φαντασία σας δεν μπορεί να ακολουθήσει και να παρακολουθήσει τα όρια της ανθρώπινης διαστροφής, που εφευρίσκει άγρια βασανιστήρια αθώων ζώων για να διασκεδάσει και να γιορτάσει. Χαρακτηριστική, αν και όχι τόσο γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο, είναι η γιορτή του «φλεγόμενου ταύρου», που λαμβάνει χώρα κάθε Πάσχα σε πόλεις και χωριά της Καταλονίας στην Ισπανία.
Το «toro embolado» (στα ισπανικά), «bou embolat» (στα καταλανικά), που μεταφράζεται ως «ταύρος με μπάλες», είναι η γιορτή κατά τη διάρκεια της οποίας ένας ταύρος με φλεγόμενες μπάλες πάνω στα κέρατά του αφήνεται να τρέχει στους δρόμους πόλεων και χωριών, με τους κατοίκους να προσπαθούν να τον αποφύγουν. Μια παραλλαγή από τις περίφημες ισπανικές ταυροδρομίες, μόνο που στην περίπτωση αυτή ο ταύρος είναι «φλεγόμενος». Πώς γίνεται αυτό; Με τον εξής βάναυσο τρόπο και κάτω από τις ενθουσιώδεις επευφημίες του ανθρώπινου πλήθους, που συγκεντρώνεται σε πλατείες για να παρακολουθήσει την προετοιμασία του ταύρου.
Η γιορτή, λοιπόν, ξεκινά με το ζώο να δένεται σε έναν στύλο και στη συνέχεια ομάδες ανθρώπων να το εμποδίζουν να κινηθεί ώστε είτε να στερεώσουν στα κέρατά του ένα ξύλινο πλαίσιο με δύο ακίδες με μπάλες εύφλεκτου υλικού είτε να τοποθετήσουν απευθείας πάνω στα κέρατα του ταύρου το εύφλεκτο υλικό, το οποίο, αφού το ανάβουν, κόβουν το σχοινί και απελευθερώνουν τον εξαγριωμένο αλλά και τρομοκρατημένο από τη φωτιά ταύρο, που ξεχύνεται στους δρόμους χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται αν κυνηγά τους βασανιστές του ή απλώς τρέχει πανικόβλητος για να σωθεί και να γλιτώσει από το μαρτύριο της φωτιάς που τον καίει. Σε πολλές περιπτώσεις, και για να γίνει η «γιορτή» ακόμα πιο εντυπωσιακή, οι άνθρωποι τοποθετούν στα κέρατα του ταύρου βραδυφλεγή πυροτεχνήματα ώστε το φαντασμαγορικό θέαμα να διαρκεί όσο περισσότερο γίνεται, προσφέροντας χαρά και ευχαρίστηση στο κοινό, που είτε συμμετέχει τρέχοντας είτε στέκεται και απολαμβάνει τον άγριο βασανισμό του ζώου.
Γιορτές βασανιστηρίων
Κατά τη διάρκεια του «toro embolado» έχει καταγραφεί ο θανάσιμος τραυματισμός ενός ηλικιωμένου άνδρα το 2019 στην Ανδαλουσία, αλλά κανείς δεν γνωρίζει πόσα είναι τα ζώα που έχασαν τη ζωή τους, καθώς το γεγονός αυτό δεν λογίζεται ως απώλεια, αλλά ως φυσικό επακόλουθο μιας γιορτής με θύμα έναν ανυπεράσπιστο ταύρο, που συχνά είτε «σκάει» από υπερβολικό στρες είτε υποκύπτει στα εγκαύματα που οι φλεγόμενες μπάλες του προκαλούν.
Εκτός από τη γιορτή του «φλεγόμενου ταύρου», υπάρχουν ακόμα δύο παραλλαγές που συνηθίζονται στην περιοχή της Καταλονίας. Πρόκειται για το «toro ensogado», κατά τη διάρκεια του οποίου οι άνθρωποι κυνηγούν έναν ταύρο που τα πόδια του είναι δεμένα με σχοινί, το οποίο περιορίζει την κίνησή του, και το «toro en la playa», όπου οι άνθρωποι κυνηγούν και εκφοβίζουν το ζώο μέχρι να πηδήξει στη θάλασσα για να σωθεί. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης γιορτής, οι ταύροι εξαντλούνται τόσο πολύ πριν πέσουν στο νερό, που μερικές φορές δεν καταφέρνουν να κολυμπήσουν πίσω στην ακτή, με αποτέλεσμα να πνίγονται.
Η χώρα με τα 18.000 φεστιβάλ βασανισμού ταύρων
Τα φεστιβάλ και οι θρησκευτικές αυτές γιορτές, παρά τις αντιδράσεις φιλοζωικών οργανώσεων και τις διαμαρτυρίες πολιτών, εξακολουθούν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κουλτούρας και κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να βάλει τέλος σ’ αυτή τη μορφή κακοποίησης των ταύρων στην Καταλονία, μολονότι είναι η περιοχή της Ισπανίας που από το 2012 έχει απαγορεύσει διά νόμου τη διεξαγωγή ταυρομαχιών. Σήμερα στην Ισπανία υπολογίζεται πως διεξάγονται κάθε χρόνο περίπου 18.000 μικρά ή μεγάλα «φεστιβάλ ταύρου», με την πλειονότητα των κατοίκων της χώρας να ενοχλούνται από την ταλαιπωρία, την κακοποίηση ή τον θάνατο των ζώων. Έχει υπολογιστεί πως 1.820 δήμοι της Ισπανίας χρηματοδοτούν τα συγκεκριμένα φεστιβάλ με 42 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο και τα παρακολουθούν εκατομμύρια θεατές, ανάμεσά τους και παιδιά, που μεγαλώνουν σε ένα πλαίσιο κανονιστικής κακοποίησης των ζώων ως μια μορφή παράδοσης και εθίμου, ενώ κάποιοι «ενοχλητικοί» νεωτεριστές επιχειρούν με τις διαμαρτυρίες και τις υπογραφές τους να διακόψουν τα αιματοβαμμένα φεστιβάλ της χώρας.
Γιατί δεν είναι μόνο οι ταυρομαχίες που διαιωνίζουν μια άθλια και βάρβαρη παράδοση αιώνων. Είναι και τα διαδεδομένα «φεστιβάλ ταύρου», που με τη δικαιολογία του δήθεν αναίμακτου χαρακτήρα τους επιμένουν στη συστηματική κακοποίηση χιλιάδων ζώων, τα οποία κατά τη διάρκειά τους μπορεί να μην πέφτουν νεκρά από τις λόγχες των ταυρομάχων, αλλά πεθαίνουν από τον φόβο και το στρες, πνίγονται στη θάλασσα και βρίσκουν μαρτυρικό θάνατο από εγκαύματα.
