Για τη Λατινική Αμερική, το πνεύμα της επανάστασης και της κοινωνικής απελευθέρωσης είναι ενταγμένο στον μακρόχρονο, δίχως ανάπαυλα, αγώνα της ενάντια στον ζυγό της αποικιοκρατικής και ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Είναι μέρος της ταυτότητάς της, στοιχείο της αλήθειας της. Ο Τσάβες ανανέωσε αυτό το πνεύμα της λατινοαμερικανικής κουλτούρας και του έδωσε νέο περιεχόμενο στους πεζούς και ανέλπιδους καιρούς, στο μεταίχμιο του περασμένου με τον νέο αιώνα. Πώς θα κρίνει η Ιστορία έναν ηγέτη που, όπως σχολίασε ο συγγραφέας Ταρίκ Αλί, «είχε απόλυτη αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στον λαό του"; Πάντως, όχι με διακριτική επιείκεια, όπως θα περίμενε κανείς. Ο Ούγκο Τσάβες ήταν αγαπητός και "στιγματισμένος", στομφώδης και προκλητικός, μια επιθετική φυσιογνωμία που είχε πολύ μεγάλη επιρροή στη χώρα του και σ' όλη την περιοχή της Λατ. Αμερικής. Η Ιστορία θα τον κρίνει για όλα αυτά, αλλά κυρίως για το έργο του όσο είχε την εξουσία.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, από το 1997 έως το 2011, μείωσε το ποσοστό των Βενεζουελάνων που ζούσαν στη φτώχεια από 54% σε 31%, καθώς και εκείνων που ζούσαν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας από 23% σε 9%. Η Βενεζουέλα έκανε κι άλλα άλματα. Ο αναλφαβητισμός μειώθηκε δραστικά, κέντρα υγείας άνοιξαν σε φτωχογειτονιές της εργατικής τάξης και καθιερώθηκαν τα λαϊκά παντοπωλεία. Έμειναν πίσω, η ανεργία, η εγκληματικότητα, η φτώχεια στην ύπαιθρο, τα κοινωνικά προβλήματα. Έτσι λοιπόν, ο αγώνας συνεχίζεται. Για όλα αυτά που δεν έγιναν και γι' αυτά που πρέπει ακόμα να γίνουν...
